Arnon Grunberg heeft de AKO-literatuurprijs gewonnen, zo werd vanavond in RTL boulevard bekend gemaakt. Vanmiddag had ik college en de docent sprak er schande van, dat het in RTL boulevard zou zijn. Arnon zelf was er niet, weer niet, maar zat in taxi in Bolivia. Arnon jongen, gefeliciteerd.
Grunberg. Je houdt van hem of je hebt een hekel aan hem. Ik behoor tot de laatste groep. Ik vind hem een omhooggevallen jongetjesmasturbeerschrijver. Aan zijn boeken kan ik niets bijzonders ontdekken, ik vind het quatsch. Geen literatuur, maar alleen maar opsommigen van dingen, ik vind het onzinnig. Literatuur opent een nieuwe wereld, vind ik, het moet een nieuw kanaal in je bewustzijn openen. Dat doet Grunberg niet. Zijn boeken zijn best vermakelijk op sommige punten, maar ik vind het echt enorme onzin dat de man zo gehyped wordt, terwijl hij eigenlijk niet echt iets bijzonders toevoegt.
Hij is een blaffende hond, en ik vind dat literatuur moet bijten.
Het zijn kleine treinen, beenruimte is een schaars goed. Maar deze jongen maakte het wel erg bont, door gewoon zijn benen uit te steken. Ik kon helaas niet voorkomen dat hij mijn gelaarsde voeten schopte. Zijn vriendin kwam ernaast zitten.
Jemig, echt zo'n stel waarbij de erotiek er al uit was voordat 'ie had kunnen oplaaien. Wat ze met elkaar moesten wisten ze verder niet. Ze waren in Rotterdam ingestapt, maar we waren nog niet bij Delft of ze waren al uitgepraat. Uit haar tas haalde het meisje een zak met kokoskoeken. De vieze geur vulde al snel de hele coupé. Hun verlovingsringen glommen in de ochtendzon, zag ik toen hij het hele tafeltje in beslag nam met zijn arm.
Heb ik jullie wel eens verteld dat ik me ontzettend kan ergeren aan mensen in de trein? In de morgen ben ik niet op mijn best. Ik ben erg op mijn rust gesteld, maar ja in een forensentrein in de randstad is deze maar moeilijk te vinden. Vandaar dat je mij dan vaak als een izengrim in de trein kunt aantreffen.
Het overleg over onze vondelpresentatie liep prettig uit de hand. De "verenigingsmensen" bleken ontzettend aardig. Al snel raakten we in een goed gesprek over soorten studenten, toen we een meisje zagen lopen die haar propedeuse cum laude had gehaald. Volgens de de jongen zag zijn toekomst er goed uit, nu hij een jaar al "preases" op zijn CV kon zetten. Er werkte niemand bij zijn vader op het bedrijf die niet bij een vereniging had gezeten.
Wel, dacht ik, er komt wel wat meer bij kijken. Het is maar net hoe wat voor baan je wilt en wat voor carriere je op het oog hebt.
Al snel kwamen we erop, dat er wat dat betreft wel een tweedeling is in de studentenpopulatie:
Er zijn studenten die alleen maar studeren. Ze wonen vaak nog thuis, en hebben dus alle ruimte om zich helemaal op de studie te gooien. Hoeven vaak niet te koken, wassen of boodschappen doen, en vaak geen grote zorgen over inkomen.
Aan de andere kant van de schaal vind je de mensen die op zichzelf wonen, en actief zijn met werk en nevenfuncties.
De thuiswonende studenten halen vaak hoge cijfers, en lijken op deze manier meer kans te maken op een carriére, terwijl nevenfuncties ook erg goed staan op het CV. Werkgevers zoeken vaak toch mensen die niet hebben stilgezeten. Eigenlijk zou je een combinatie moeten zijn, dus en torenhoge cijfers, en een boeiend CV. Maar dat is niet haalbaar, zeker niet met het nieuwe BaMa-systeem.
S'middags koffie en lunch met Doortje, Ilana en Robert. Ilana en Robert zijn respectievelijk 4e en 3e jaarsstudent, maar ze volgen erg veel vakken met ons, de tweedejaars.
Wij boksen vrolijk voort. We krijgen het niet cadeau.
Robert denkt dat hij ADHD heeft en probeert op allerlei manieren aan zichzelf te werken. Ilana is vaak ziek (ook nu heeft ze griep) maar ze probeert toch door te gaan.
De mensen die het niet in één keer afronden vind ik vaak wel een stuk interessanter. Ze werken aan zichzelf, en leven. Of dat nou vanwege een baan is, een verenigingsbestaan, kinderen, of werken aan jezelf.
Misschien kom je wel verder in je leven als je weet dat je het niet cadeau krijgt. Voor mij heeft die gedachte in ieder geval erg goed gewerkt.
