Al een paar keer had ik haar zien lopen op het universiteitsterrein. Zwaantje. Een olily-meisje uit mijn oude woonplaats.
Ze zat bij me in de brugklas, waar ze op valse wijze samen met twee andere trutten de dienst uitmaakte. Als zij je aardig vonden, hoorde je erbij. Anders niet.
Ik hoorde er niet bij, dat zal u door het voorgaande al duidelijk zijn geworden. Dat brugklasjaar was een echt rotjaar in deze klas. Gelukkig had ik daarbuiten wel vrienden en leuke dingen. Maar zij, de kleine doktersdochter, had veel macht, en Carrie was "anders". Dankbaar slachtoffer dus. Maar dat ben je al gauw, in de brugklas. Al wijk je maar iets af.Ik werd genegeerd en lullig behandeld. En ik kwam niet voor mezelf op, ik liet het maar over me heenkomen. Ik klapte dicht. Beschermd opgevoed, je kent dat wel.
Nietsvermoedend loop ik 12 jaar later naar de WC. Zwaantje komt er juist uit. Ze Uggs aan en een shirt met "elle models".
yeah right flitst het door me heen.
Ze is er niet knapper op geworden,pafferiger, vette haren.
"Carrie!!!" roept ze hysterisch "wat leuk"
Ze vraagt me wat ik studeer, hoe lang al, en zegt me hoe leuk het is me te zien, en dat ik er goed uitzie.
De hele verdere dag voel ik me vies.
Ik volg bij mediëvistiek het vak "cultuurgeschiedenis van de middeleeuwen". Een vak waarvoor je elke week een hoofdstuk leest uit een boek over de middeleeuwse wereld. Zo'n hoofdstuk wordt dan als basis gebruikt voor een college, elke week van een andere specialist.
Ook de niet-westerse kijk op de middeleeuwen komt aan bod, en dat vind ik heel leuk, zo'n compleet beeld. Vandaag hadden we college van mevrouw Kruk, hoogleraar Arabische taal en cultuur. Over reisverslagen en wereldbeelden van mensen uit de arabische wereld tijdens de middeleeuwen, vertelde ze ons. Ik hing aan haar lippen.
Na de pauze liet ze een voorwerp rondgaan, en vroeg ons daarbij te denken als een Middeleeuwer. Een Middeleeuwer die het voorwerp zou vinden als het zou aanspoelen op het strand. Het was een zwart ding, ongeveer 40 cm breed, en het was rondgevormd en bestond uit twee delen.
"Een tweelingvrucht" zei de oudere kunstgeschiedenisstudent die altijd continu vragen stelt.
" Ja, " zei mevrouw Kruk "maar probeer nu eens echt als een Middeleeuwer te denken"
Aarzelend stak ik mijn vinger op. "Billen" zei ik "afgevallen billen"
"Van wie?" zei mevrouw Kruk"
"Van een wezen wat elk jaar zijn billen verliest en nieuwe krijgt" verzon ik ter plekke
"Als dat zou kunnen!" was het antwoord
Het was trouwens een "coco de mer" een speciale vrucht die alleen op de Seychellen groeit.
Zojuist ging ik naar de weightwatchers, boven een restaurant (stelletje sadisten) een paar straten verder. Fietsend, want het is hondeweer.
Bedacht me opeens dat ik niet gepind had, en de WW kost geld. Shit! Wat nu! Albert Hein in dan maar, even snel wat kopen en dan maar bijpinnen. Dan maar te laat.
Verregend liep ik door het filiaal van de grootgrutter (eindelijk kan ik dit woord nu eens gebruiken), zoekend met mijn ogen, en met snelle stappen. Wat denk je? Word ik me toch in de gaten gehouden door de veiligheidsman ... Hij volgde me, en bekeek me met argusogen. Juist daardoor kreeg ik het nog warmer en werd ik nog wat warriger.
Welnu, ik reken af en spoed me naar de WW. Op de terugweg (0,5 kilo afgevallen hiephiephoera!) bel ik mijn lief. Het is half 8 inmiddels en hij is nog niet thuis, dus ik bel om te vragen of ik nog wat halen moet bij de AH. We bespreken dat het inderdaad een goed idee is, en ik ga snel weer de AH in. Waar ik snel op mijn doel af been, op de voet gevolgd door de beveiligingsman, die mij schaduwt tot de kassa.
Het was mij heet onder de voeten.
|
|
