"Nu moet je niet meteen kijken hoor,maar naast ons zit Martin Bril" fluister ik tegen Martijn die net aan een heerlijk ruikende tomatensoep is begonnen.
Martijn heeft geen idee wie Martin Bril is. Ondanks dat ik afentoe een blik werp op de man aan het tafeltje naast ons, vervolgen wij gretig ons gesprek. Altijd zien we elkaar te kort.
We zitten in de hippe brasserie Dudok, en ik doe net alsof ik net zo mondain ben als Martijn. Alsof ik het heel normaal vind om naast een bekende Nederlander te zitten. De zeeuwse boerin in mij is echter erg opgewonden. Handtekeningen vragen doe ik niet, maar spannend blijft het.
"We moeten wel oppassen trouwens," zeg ik "Martin Bril staat erom bekend dat hij gesprekken afluistert en die verwerkt in zijn stukjes voor de Volkskrant" Ik zie al voor me hoe ons gesprek over dollars,Theo van Gogh, incest, Bush, Martijn's vriendin, Segher in de krant zou staan. Ben benieuwd of Martin Bril ons symphatiek vindt of juist niet. En hoe hij ons beschrijven zal.
Ken je dat? Je wilt een naar zwart plekje wegvegen onder je oog, maar het lukt niet! Waarom niet ... ze zijn blijvend. Je hebt wallen. Ze gaan niet weg. Het is niet echt een oppeppende week, al gebeurt er niets verschrikkelijks. Ik ben moe, heb constant hoofdpijn en krijg te weinig slaap. Vanmiddag besloot ik het laatste college niet te volgen, maar de UB in te duiken op zoek naar literatuur. Daarna had ik ook nog vierkante ogen, behalve dus een moe zeer hoofd met wallen.
Ik haalde mijn tas uit het kluisje, en griste mijn GSM uit het voorvakje. Jahoor 4 oproepen gemist. Wat nu weer. Kan er ook nog wel bij. Met een sjacherijnig gezicht luister ik mijn voicemail af. GRMBL.
Maar nee. De stem herken ik meteen. Mijn hele huid is blij,nog voordat ik het zelf ben.
Het is mijn neef Martijn. Mijn geweldigste liefste neef uit New York. Hij is even in Nederland, en haalt me op van het station. Half en half weet ik wel dat hij in december wel vaker in Nederland is, om zijn moeder te bezoeken.
Twee uur hebben we samen doorgebracht. Ik kan er weer helemaal tegen.
Dagmar geneest langzaam van haar tergende moeheid, en bezoekt zelfs weer wat colleges. Groot was mijn blijdschap toen we weer samen in de trein zaten en samen naar het instituut liepen, zoals we normaal gesproken dagelijks doen.
We waren al een eindje op weg toen we een klein hindoestaans mannentje tegen kwamen.
Hij wees naar iets achter ons, en keek Dagmar aan.
" Je bent iets verloren! Echt waar! Je bent je hoofd verloren" riep hij
Omdat hij wees keek ze in een reflex nog achterom ook,waarop het mannetje echt zo moest lachen dat het leek of hij erin bleef.
Ik begin nu toch bijna zeker te weten dat de schrikzwerver masterclasses heeft gegeven.
|
|
