Ik ben een haar-romantica ; ik wil altijd wat ik niet heb. Al jaren heb ik kort haar, en verlang ik naar lang.
Nu was het lang, ergens in 2003, en toen stapte ik naar de kapper. Kort. Spijt. Ik was zo dichtbij.
Dat heb ik altijd gehad, ik vrees dat ik het altijd zal hebben.Ik droom van lange lokken, maar weet nooit hoe ik het moet volhouden tot die dag. Ik wil staartjes, grace-kellyrollen, wulpse lokken die om me heen dansen als ik fiets.
En dan toch, ga ik naar de kapper en laat het zowat millimeteren.
Op het moment heb ik een soort van Amélie Poulain- coupe.Met een ponnie.
En de lengte. Niet lang en niet kort. Een tussenfase.
Ik pruts nogal veel met speldjes, maar echt meedoen kan ik nog niet.
Ik spaar.
Zie ik Ghislaine Pierie op televisie, ze speelt Babette in Rozengeur en Wodka Lime. Prachtige vrouw, dat sowieso. Ze heeft een poosje geleden haar haren drastisch laten kortwieken. En het stáát haar. Kort haar bij zo'n krachtig knap gezicht, ik vind het prachtig. Ik bedenk me hoe het is, om lekker wax in je haar te doen, en dat het dan de hele dag goed zit. Hoe fris het staat.
Ik sta bijkans met de telefoon in mijn hand om de kapper te bellen.
Ik spreek met mezelf af maandag naar de binnenloop-kapper te gaan. Kortgeknipt en fris voordat we naar Zwitserland gaan.
Nee nee!
Ik doe het niet. Ik krijg toch alleen maar spijt.
Ik trots naar Zwitserland, want vanmorgen ontdekte ik dat het kan.
Er is een nieuwe fase aangebroken.
Ik kan een staartje.
Twee kleine fragmenten uit een avond in een restaurant
personages: Lodewijk, Florine en ik.
scene 1
ik: nu ben ik bezig aan een werkstuk over dit en dat
Lodewijk: Aiii veel te moeilijk
Florine: welnee, zoiets heb ik ook wel eens gedaan.dan doe je dit en dat (presenteert een bepaalde aanpak)
ik : oh ja, zo had ik het nog niet eens bekeken, dank voor je handvat
Lodewijk: het kán ook wel opzich, maar ... .
scene 2
Lodewijk: bij wie ga jij eigenlijk literatuurtentamen doen?
Ik : bij jou
Lodewijk: en je had een 6 voor dat en dat tentamen ? Aii zou je dat dan wel doen, literatuurtentamen bij ons?
ik: waarom niet?
Lodewijk: ik ga afrekenen
En opeens, then en there, had ik het helemaal gehad.
Kijk, het is leuk zo'n Lodewijk te kennen, zo'n kruising tussen Ischa Meijer en Theo van Gogh. Hij is echt zo iemand die je je hele leven herinnert. Iemand die voorkomt in romans van studiegenoten, misschien.
Hij is een intrigerend mens om te kennen en mee te praten.
Hij is de motor achter allerlei toffe kansen, zoals schrijven voor het blad.
Maar tentamen doen bij hem, laat ik liever even schieten.
Hij bedoelt het waarschijnlijk niet zo, maar ik heb door zulke opmerkingen al het gevoel dat ik gezakt ben voordat ik ook maar de tentamenzaal ben in gestapt.
Ik zou natuurlijk kunnen zeggen: ik zal je eens wat laten zien om me vervolgens de blubber te leren en hem te proberen verpletteren met mijn kennis.
Ik heb er echter geen zin in. Ik doe het niet voor hem, maar voor mezelf. Ik wil een docent die in mij gelooft, of iemand die onverschillig tegenover me staat, blanco.
Maar ik wil niet zulke voor - gevoelens hebben, niet zulke opmerkingen die door mijn hoofd suizen.
Ookal is ie - in feite - nog zo aardig.
Flamboyant zijn is leuk, maar dat doet 'ie dan maar in zijn eigen tijd.
Ik heb me voor een tentamen opgegeven bij een andere docent.
Mijn moeder liep in het park met haar hondje, toen ze zag hoe pubermeisjes afval in de gracht gooiden.
Nu wil het geval dat mijn moeder een oude schooljuf is, met het gevoel voor normen, waarden en milieu op de juiste plaats, dus
als zij zulk onrecht ziet stapt ze erop af.
"Moeten die spullen zwemles ofzo? " vroeg ze hun "ik vind het echt niet normaal wat jullie doen"
De meisjes antwoorden dat zij het wel degelijk normaal vonden.
Mam liep door, Annabel het hondje volgde haar.
Van een afstandje zag mijn moeder toen, hoe het hondje halt hield bij de meisjes.
Ze kreeg iets te eten van ze.
Toen ze een stukje terug liep om poolshoogte te nemen, maakten de meisjes zich opvallend snel uit de voeten.
Mijn moeder zag dat Annabel helemaal overgoten was met drinkyoghurt.
Van kleine hondjes moet je afblijven. Wat een rotmeiden, tegen zo'n kleine lieve nietsvermoedende Annabel.
Ik heb er geen woorden voor.
Het is maar goed dat ik er niet bij was.
Ik vrees dat ik dan opgepakt zou zijn voor openbare geweldpleging.
En ik ben echt niet gauw agressief. Van dieren moet je afblijven.
Hij is eerstejaars, heeft een brilletje, en een limburgs accent. Verder heeft hij het fenomeen "wetlook" iets te serieus genomen. Ik had met hem afgesproken, om onze voorlichting van vandaag af te spreken.
Ja dan doe jij dit en dit ofzo hoorde ik mezelf zeggen
En ik vertel wel iets over zus en zo (ik kan dit wel uitschrijven maar het is voor u niet interessant)
Hij vond het goed.
Ik at mijn boterham op, en we kletsten verder over onze colleges en hoe leuk onze studie is.
Toen ik buiten stond realiseerde ik me, dat deze voor wat betreft onze voorlichting totaal geen nut had gehad.
Ik was niets wijzer geworden, had geen concrete afspraken gemaakt over de volgende dag.
Maar zo fijn kletsen met een persoon met energie en pretogen kan toch nooit aanvoelen als tijdverspilling.
Of: hoe sommige mensen die een klein rolletje spelen op het randje van je dag, je toch blij kunnen maken.
|
|
