13:00 talentest stond te lezen in mijn agenda.
Ik moest echt even nadenken waar het voor stond. Vanuit mijn eerdere voornemen en verlangen om mijn Frans op te vijzelen,had ik me opgegeven \ bij het talencentrum op de universiteit.
Achter een computer zette ik me. Ik moest vragen beantwoorden, invuloefeningen maken. Het betekenisaspect lukte wel, maar ik voelde me minder goed bij syntaxis. Dat was niet nieuw voor me, dat was vroeger op de Havo ook al zo.
Ik moest ook een luistertoets doen, luisteren en dan vragen beantwoorden.
De man van het talencentrum zei "je bent zeker veel met Frans bezig?" terwijl hij mijn resultaten bekeek.
Ik knikte.
"dus we zouden dit gesprek ook in het Frans kunnen voeren" grinnikte hij
"dat zou kunnen" zei ik "ware het niet dat ik altijd denk dat ik het niet goed doe. daardoor twijfel ik nogal"
"je hoeft niet te denken dat je het niet goed doet" zei hij, met zijn vinger op mijn blaadje
Ik had het hoogste niveau gehaald.
Ze was een vriendin van school. We deelden lief en leed, en vooral de lach.
We hadden dezelfde humor. Of eigenlijk had zij de humor waar ik om kon lachen.
Zijdelings hielden we contact toen we ieder onze weg gingen. Af en toe kwam ik haar tegen.
Gezellig, ik had altijd het gevoel dat ik haar te kort zag. We raakten niet uitgepraat.
Ik zorgde altijd dat snel een foto van ons werd gemaakt. Nu heb ik er dus veel, foto's van een blond en een donker meisje, gemaakt door een vriendje of een passant.
Toen ik haar weer tegenkwam en we wél een afspraak maakten. We waren dit keer wel daadkrachtig genoeg om agenda's te trekken.
Eerst lunchen en daarna de stad in. Tijdens de was ouderwets grappig, die bespiegelingen en stemmen van haar deden me ettelijke malen bijna in mijn broek piesen. In de stad daalde haar humeur zienderogen. Goed, het was warm. En druk. Maar wij waren samen, de herenigde vriendinnen, en ik wilde ons beste beentje voor.
Ze begon te klagen, over de drukte, de mensen, een huilend kindje, de warmte. Ze kon er niet mee ophouden. En ik bleef het wegwimpelen.
Elke klacht wierp ik tegen met hoopvolle frasen over dat het toch gezellig was, en dat het toch wel meeviel.Zij ergerde zich ongetwijfeld aan mijn blije visies. De kleding die zij uitzocht vond ik niet leuk, de kleding die ik uitkoos vond zij weer minder. De winkels die ik inwilde vond zij maar niks, en ik voelde me niet op mijn gemak in haar winkels.
Toen ik haar op de trein ging zetten waren we beiden opgelucht. We hebben nooit meer iets van elkaar gehoord.
Toch sluimert een bepaaalde heimwee nog wel eens door me heen. Ik heb zelfs nog lang nagedacht of het mijn schuld was, wat ik anders had kunnen doen.
En opeens komen er tekstregels van Acda en de Munnik in mijn hoofd op:
er staat een andere maan,
je hebt het eigenlijk niet door, maar het is zo snel als dingen gaan
er staat een andere maan
eerst ben je twee vrienden
en dan vrienden van weleer
maar dan ben je in de nieuwste theorie, eigenlijk al geen vrienden meer
Zij is zij, ik ben ik. Allebei een ander mens geworden sinds school.
Geen schuld, niets te veranderen.
Er is gewoon een andere maan gekomen.
