En dan zie je opeens een vacature in de krant. Het is een vacature waar je zin in krijgt, die je al jaren zou willen vervullen.
Dit overkwam mij vanmorgen, toen ik eindelijk tijd had om de zaterdagkrant te lezen.
Even kreeg ik de neiging mijn studie naar deeltijd in te korten, en te kiezen voor deze -overigens wel heftige- baan van 24 uur. Niet alleen de baan leek me geweldig, ook droomde ik even weg over hoe heerlijk het me lijkt om zelfstandig te zijn, financieel 100% voor mezelf te kunnen zorgen.
Wat een onzin, dacht ik toen weer. Alsof ik als studente niet volledig meetel.
Ik haalde diep adem, en sloeg de krant dicht.Het is te druk. Het kan nog niet. Over een jaartje ben ik zover, dan kan ik op zoiets solliciteren.
En nu geniet ik nog even van het het zweven naar echte volwassenheid toe.
En dat ik me er zo afentoe wat wrevelig over voel, dat ik ernaar verlang mijn mouwen op te stropen en te gaan werken beschouw ik als een goed teken.
Ik houd van café's met grove houten planken, met mensen van allerlei pluimage en een stomdronken barman die zich met zijn zelfuitgerekende prijzen laat oplichten.
Althans, gisteravond was ik in zo'n café en gisteravond hield ik ervan.
We waren naar een lezing geweest van onze juf, mevrouw Enquist. Ze kwam de zaal in en stak haar duim op naar ons, haar studenten. Ze had ons immers gevraagd vooraan te gaan zitten zodat ze een bekend gezicht zou zien af en toe. Dus we zaten vooraan.
Die opgestoken duim voelde stoer, zeker in zo'n wereldje van protocol en status.
Het was een prachtige lezing, over de vergelijking tussen literatuur en muziek. Het mooiste eraan nog, was haar stem. Ze heeft een prachtige voorleessstem. Zo ontspannend dat ik vele mensen spotte die eraan toegaven.
We borrelden erna nog, en natuurlijk was het ons weer niet genoeg.
Het is alsof we de avonnd nog even bij ons willen houden. Alsof we zeurende kindjes zijn die nog niet naar bed wilden.
Dus gingen we naar een kroeg met houten planken.
Het vriendenclubje, onder leiding vanTommy en Blonde Japie, had de avond nog even verlengd, de sfeer nog even behouden.
Het was nog even niet afgelopen. En dat maakte de avond erg gelukkig.
" De roman doet me denken aan het verboden rijk van Slauerhoff, dezelfde dubbelheid en verbintenis tussen personen die in verschillende tijden leven" zegt de hoogleraar.
" Sorry" zeg ik, en ik voel hoe het rood op mijn kaken komt te staan, " maar ik vind dat Slauerhoff daar toch wat beter in is geslaagd dan mevrouw Meijsing"
Mijn docent schiet in de lach. "Je vond het niet zo'n goed boek?" Ik bloos nu werkelijk. Het is eigenlijk niet de bedoeling dat we onze eigen mening geven over een boek. En al praat ik graag in werkgroepen, ik zal er niet snel aan wennen dat iedereen naar me kijkt en op me let.
"Nee, sorry, het moet eruit" zeg ik.
Iedereen lacht.
De docent is het met me eens.
"Soms is het wel eens goed om een minder goed boek te lezen" besluit hij.
Ik wil tegenover een rustig iemand zitten in de trein. Iemand die niet te erg belt, MP3t, stinkt, of mijn continu aanstaart.
Het selectie proces is lastig. Zo kwam ik laatst binnen in een coupé met allemaal mensen die alleen in hun vierzitje zaten.
En ik moest kiezen, ik moest een gezel zoeken voor het komende half jaar. Ik vind een half uur toch wel erg lang met een vervelend persoon.
In alle rust wil ik lezen of uit het raam staren.Tijdens de paar seconden dat ik de coupé binnenloop moet ik dus snel screenen.
Geen sinecure.
Dat het zo vaak goed gaat, mag eigenlijk een wonder heten besefte ik afgelopen donderdag.
Ik zat tegenover een vrouw die neuspeuterde en oorpeuterde. Vol in het zicht. Alsof het normaal was.
Nu ben ik zelf een friemelaar, maar wat zij klaarspeelde leek nergens op.
Zodra ik zag dat er een vierzitter vrij was, vrij voor mij alleen haastte ik me erheen.
Dat ik voor de rest van de reis genoegen moest nemen met uitzicht op twee vrijende pubers nam ik voor lief.
|
|
