Ik ben een pashokjes - antiheld. Kleren kopen is de afgelopen tien jaar niet mijn favoriete tijdverdrijf geweest.
Als je een iets forsere dame bent, moet je je weg vinden.
Wat stáát en wat zorgt dat ik op een oost-europese judoka lijk?
Wat haalt me op en wat is een no go?
Moeilijk. En zeker als je ook nog kwetsbaar bent wat je omvang aangaat. Kijk, ik ken vrouwen die lachend hun omvang accepteren, van die prachtige negerinnen bijvoorbeeld, maar ik heb nog heel lang een stemmetje van binnen gehad wat riep dat ik eigenlijk maat 36 moest hebben.
Nu is dat stemmetje aardig verstomd, ik kom steeds dichter bij acceptatie van mijzelf, maar wel met horten en stoten.
Binnenkort heb ik een gala van onze vereniging. Ik ga erheen, natuurlijk. Heb zelfs al een date.
Maar dan de jurk.
Ik zag er enorm tegenop, alsof ik de Mount Everest moest beklimmen.
In mijn gedachten zou iedereen verschrikkelijk slank zijn en ik verschrikkelijk dik.
Iedereen zou er prachtig bijlopen, behalve ik.
Ik verzon zelfs plannen om vóór het gala nog de nodige kilootjes te verliezen.
Maar opeens dacht ik : zo moet het niet.
Schoonheid zit hem in stralen en niet in al dan niet aanwezige kilo's.
Ik herhaalde het als een mantra.
Samen met oude schoolvriendin Elfje ging ik naar Laura Dols in de Wolvenstraat.
Beneden in de kelder liep ik met grote vrezen. Elfje was immer zo slank en petite, dat ik vreesde dat ik me ging spiegelen aan haar en ongelukkig worden.
Iets smaragdgroens wilde ik, en ik wist niet meer precies waarom.
Ik wandelde langs de rekken. Daar hing ze. Strapless dat wel, maar van satijn en ik wist dat ik in haar zou passen en dat we vriendinnen zouden worden.
Ik trok haar aan en Elfje's mond viel open.
"Wow," zei ze "wat mooi"
Ik vond het eng. Een strapless jurk, een lange jurk.
Een jurk waarin je niet kunt wegkruipen, of veinzen dat je er niet bent.
En dat doe ik graag, op zijn tijd.
Deze jurk zegt: ga! straal! feest! wees! durf te leven!
Iets waar ik op dit moment door break up van Segher en mij niet aan denk.
Ik voel me wel fijn in een schulpje, niets mis mee.
Maar deze jurk ging met me aan de loop.
Ik vond het eng.
We gingen weg, maar even later was ik terug.
Ik kocht haar toch. Ik zal proberen te gaan, stralen, feesten, zijn en durven te leven.
Ik beloof het.
Nu nog schoenen kopen.
Van een afstand was er niets vreemds aan. Een vrouw en een man. Een stel. Druk pratend liepen ze door de parkeergarage. Bij de ingang van de winkel gleden de vingers van de vrouw als vanzelf in die van de man. Zo liepen ze een tijdje door de Zweedse meubelgigant. Op zoek naar een bed. En een tafeltje, kast en gordijnen. Voor in zijn nieuwe huis. Maar ook naar een tafel en nachtkastjes, voor in haar huis. Wat het winkelende publiek niet kon vermoeden was dat de man en de vrouw niet langer een stel waren. Dat ze net gescheiden waren. En dat dit gescheiden stel samen meubels uitzocht. Meubels die de ander zou houden en de ene dus tekort zou komen.
Dit stukje schreef Ceebee op 14 januari 2006.
Toen ik het las sloeg de schrik me om 't hart.
Wat erg leek me dat. Met je ex naar de Ikea.
Ik kon me niet voorstellen dat het zou gebeuren.
Nu, anderhalve maand later, zit ik in het zelfde schuitje.
Goed, het was waarschijnlijk een andere Ikeavestiging dan waar Cee en Wee naar toe gingen, maar verder was het plaatje hetzelfde.
S en ik, samen in de meubelgigant. Op zoek naar een bed voor mij en gordijnenoor hem.
Onderwijl steeds dingen zeggend als "Weet je, jij moet ook nog een waterkoker hebben"
Als vrienden.
Omdat we als vrienden uit elkaar gaan. We hebben het zo goed gehad samen, dat we het ook goed willen afmaken.
Dat klinkt nobel, maar het is ook heel vermoeiend.
Een gek idee, dat ik volgende week ergens anders woon.
Onze levens zullen gescheiden verder gaan.
Vannacht was hij naar een feestje, waar hij ook bleef slapen.
Het was heel gek om alleen thuis te zijn, zonder verlangen.
Ik mis het missen.
Bijna kon ik er niet van slapen.
Maar het lukte toch.
Al eens eerder schreef ik over mijn heerlijke, beschermde jeugd in een klein gehuchtje aan de Schelde.
Er stonden drie huizen, midden in de polder.
Het was een magische tijd;
Lange ritten op mijn paard, waarbij ik geen mens tegen kwam, maar wel hazen zag.
Appels die je zó van de bomen plukte.
Naar school fietsen door het land wat in de winter wel kaalgeslagen leek.
De geur van bermbrand.
Natuurlijk vervloekte ik het ook vaak. Zeker als je op stap wilde als tiener, was dat niet makkelijk.
En ik was heel vaak alleen. Mijn ouders werkten in hun bedrijf, en er waren niet veel kinderen in de buurt om mee te spelen.
Als er er kinderen waren vonden ze mij "anders" en klikte het niet.
Deels noodgedwongen, speelde ik altijd alleen. En ik vond het, toch wel, heerlijk.
Mijn fantasie kreeg de vrije loop. Ongehinderd.
Ik speelde in musicals met de kippen als publiek.
Ik danste met de bezem.
Ik was een popster en werd geïnterviewd door de kat.
Alles kon, alles mocht.
Ik heb er nog steeds profijt van, nog steeds is mijn fantasie mijn grootste goed.
Het gekke is, als alles zo fijn is, herinner je de rimpelingen in het water des te meer.
Zo weet ik nog heel goed, dat ik de eerste keer bang was.
Dat ik de eerste keer besefte, dat mensen ook slecht zijn en boze dingen doen.
Ik hoorde dat er iemand vermoord was. Zomaar op straat.
Ver weg in Zweden, dat wel, maar toch.
Het allerengste vond ik nog, dat men niet wist door wie.
De dame op het nieuws vertelde dat er een donkere gedaante was gezien.
Ik was nog maanden bang als ik het hek 's avonds moest gaan sluiten.
Maandag is het twintig jaar geleden dat Olov Palme werd vermoord.
Ze weten nog altijd niet wie de donkere gedaante was.
Brrrr
Het meisje dat opendeed, leek als twee druppels water op mijn nicht Wien.
Ik dacht zelfs even, dat ze het wás, maar ik besefte dat het niet zo kon zijn.
De jongen had een brilletje en Elisabeth kende ik al van de Enquist groep.
Ik zat op een bankje, een erg laag bankje, en gedrieën keken ze naar me.
Ze stelden vragen, maar ik stelde hun ook vragen.
We hadden het over wat ik allemaal doe.
Gek, pas als ik het allemaal opsom heb ik door hoe druk ik het eigenlijk heb.
We hadden het over Sokrates, de kat. We hadden het over hoe je dient samen te leven.
Over telefoons, internet en afwassen.
De kamer die ze me toonden was geweldig.
Wat wilde ik er graag wonen, wat wenste ik dat het door kon gaan.
Je zou er bijna van gaan smeken.
Maar dat moet je niet doen.
De kunst van het hospiteren is toeschietelijk zijn, maar ook gereserveerd.
Je bungelt, maar je moet waardig bungelen.
En tegelijk jezelf zijn, eerlijk zijn.
Een hele kunst.
Ik had het erg warm van.
Het zou ook zo ideaal zijn,
de locatie (vergelijkbaar met het Rokin in Amsterdam, voor zover Amsterdam is te vergelijken met Leiden)
de mensen (rustig, twee huisgenoten werken al)
de grootte van de kamer (20m2 mét inbouwkasten)
en de stilte
Aan het eind van de straat werd ik gebeld.
Ik was het geworden, en Sokrates mocht mee.
Midden in Leiden stond ik te springen op straat.
Er komt een nieuw station aan.
Midden in de binnenstad van Leiden stond ik te bellen. Ik drentelde wat heen en weer bij de Hooglandse kerk.
Stilstaan kan ik niet, als ik bel.
Ik had Max aan de telefoon, omdat ik een koffer nodig had. Immers, mijn moeder had juist een kerststal van 20 kilo gekocht, en die moest in Zeeland komen. Max leek me de enige in mijn vriendenkring die een koffer kon bezitten.
Verder zijn al mijn vrienden rugzaktoeristen.
Hem kun je niet éven bellen. Telefoongesprekken met hem duren altijd minimaal een kwartier.Hij informeert uitgebreid naar je welzijn, en praat met rustige stem over het leven.Zelfs als hij eigenlijk snel weg moet.
We spraken uitgebreid over de liefde. Hij was bezorgd over hoe ik me voelde.
" Het is een beetje alsof het heel hard geonweerd heeft, en nu de bui net wegtrekt" zei ik
" Ah," zei Max "een soort zomerstorm dus"
Ik had nooit gedacht dat de naam van mijn log me zo zou inhalen.
Hij bleek inderdaad de enige die een koffer had.
Als je in Leiden een kamer wilt huren, dan zul je moeten hospiteren, wat inhoudt dat je met een groep van 20 man ondervraagd zult worden door de mensen die al wél een kamer hebben in het huis.Je hoort er verschrikkelijke verhalen over. Nare vragen, patstellingen, dat werk.
Gisteravond heb ik gehospiteerd, omdat het mee goed idee leek om een poosje elders te wonen. Afstand is wat S ik nodig hebben. Alleen dan wordt duidelijk of het goedkomt of niet. Deze situatie, zoals we nu met elkaar leven op 40m2 is gespannen en verre van ideaal, hoewel het niet ongezellig is.
Ik kwam dus op gesprek bij een fris blond meisje en een drukke jongen met veel gel in zijn haar.
Leuren met jezelf dus.
Waarom moeten we jou nemen?
Noem eens drie slechte eigenschappen van jezelf?
Ben je zenuwachtig?
Hoe ga je om met conflicten?
Wat kun je het beste?
Ik ben een meisje van 26, ik wil een beetje rust en een beetje gezelligheid. Dat is alles.
Maar dat zei ik niet.
Ik probeerde opgetogen te doen, het lukte wonderwel, terwijl ik eigenlijk voelde hoe mijn leven uiteen werd gerukt.
Kijken naar een kamer betekent dat het echt waar is, immers.
Natuurlijk dacht ik toen ik buiten stond wel "dit had ik moeten zeggen" of "ik ben vergeten dat te vertellen", maar ik had niet het idee dat ik het slecht gedaan had.
Daarnet ben ik gebeld door de jonge frisse blondine.
Ik ben het niet geworden.
Natuurlijk, het is geen keuze tegen mij, maar vóór een van de andere veertien.
Het is niet dat ik stom ben.
Toch valt het kouder op mijn dak dan ik dacht.
Ik wil naar huis, maar ik weet even niet zo goed waar dat is.
Maar het komt goed!
We zaten aan een tafeltje in de mensa en roddelden wat over docenten en medestudenten.Op de één of andere manier komen we dan altijd op homosexuelen in onze omgeving. Blijkbaar is dat nog steeds iets om over te giechelen, al snal ik niet precies waarom. We hebben er drie, homosexuele docenten, en allerdrie passeerden ze de revue.
"Waarom zijn die docenten niet gewoon normaal? ," verzuchtte hij. Nu, wij hebben een grote groep excentriekelingen achter de lessenaar staan. Ik dacht dat hij dat bedoelde, en wilde hem al bijna gelijk geven.
" Ik bedoel, " zei hij " homo zijn is toch volstrekt tegennatuurlijk" " Zeg het is wel 2006 hoor" zei ik
" Je bent hier in de randstad, niet in één of ander achtergebleven gebied" zei een ander meisje.
Het mocht niet baten.
" Toch, het is een vreemd geval" zei hij
" Ik vind jou een vreemd geval" zei ik.
Ik stond op en liep weg, me verbazend over zulk een mening.
Het moet een uur of half drie geweest zijn, toen S en ik doodkalm op de Nieuwendijk liepen.Hij had een braadpan gekocht, en we sloften richting Dam.
Toen kwam opeens een enorme rennende menigte aangerend. Ze gilden luid, leken door het dolle heen.
Het was een enorme horde.
Alle mensen gingen snel winkels in. S en ik stonden in een telefoonwinkel.Iedereen vroeg elkaar wat er aan de hand was. De groep kwam langsgerend. Ze sloegen op winkelruiten, gooiden rekken om.
De schoenen lagen overal.
De oude kleine vrouw naast me was bang. "Wat is er aan de hand? " ze keek verschrikt naar me op.
" Er was een demonstratie" zei ik
" Waarom?"
De telefoonverkoper liet het stalen rolluik zakken.
" Ik denk dat het te maken heeft met de tekeningen in Denemarken" " De tekeningen" herhaalde ze voor zich uit.
Zo stonden we even, achter de bescherming van de stalen luiken.
We waren een onhandige groep mensen, onbeholpen.Alsof we op een bus wachtten of schuilden voor de regen.
We keken elkaar niet aan.
De verkopers keken door de ruiten, om te kijken of het al voorbij was.
Toen het weer rustig was, en het winkelende publiek al lang weer voorbijtrok alsof er niets was gebeurd, konden we uit de winkel.
Amsterdam had zich niet laten gek maken, zoveel was zeker.
lees hier meer over het gedoe op de dam.
Ze had wel meer aanmerkingen op mijn leven, maar het feit dat ik van uitgaan en feesten hield, vond ze maar niks.
Mijn tante, die bij ons inwoonde, vond dat ik niet mocht uitslapen.
Nu was ik in die tijd nog keurig. Ik spoedde me om 2 uur en huiswaarts en dronk geen druppel alcohol.
Maar ja, uitgaan vond ze niet netjes. En als ze iets vond dan bleef ze erbij.
Het moet iets calvinistisch geweest zijn, wat doorklonk
Ze heeft het nooit tegen me gezegd, maar je wist wat ze vond door haar kleine, huiselijke guerrilla.
Als ik 's zaterdags rond half drie was thuisgekomen, kon ik rekenen op kleine protesten in huis op de zondagmorgen.
In het begin denk je, dat je het je inbeeldt. Maar na verloop van tijd is er zo'n erorme hoeveelheid geluidsincidenten geweest, dat je er niet omheen kunt.
Extra hard de hond roepen onder mijn raam bijvoorbeeld, of heel hard stoelen aanschuiven. En vooral heel hard praten.
Uitgaan en uitslapen konden haar goedkeuring niet wegdragen. Dat was duidelijk.
Mijn ouders vertelden me dat het waar was, dat ik het me niet had ingebeeld.
Inmiddels ben ik 8 jaar de deur uit, maar ik moet er nog altijd aan denken.
Het uitslapen heb ik nu eindelijk een beetje onder de knie.
Uitgaan was ook altijd voorzien van een randje "mageigenlijkniet".
Maf hoe mensen met kleine daden zo'n stempel op je leven kunnen drukken.
Allen namen we een stoel uit de wachtkamer, en we zetten ons in een zaaltje met een grote oude tafel in het midden.
We werden verwelkomd door een enthousiaste levendige dame van 75 met een een hoofdkapje. Zij was moeder overste.
Ik heb wel eens een non zien lopen, maar ik had er nog nooit één gesproken. Nu kregen we informatie van twee echte zusters.
Ze vertelden over hun roeping, hun dagindeling en hun leven in het klooster.
"We bidden voor alle mensen" zei moeder overste
"Ik ben een zeer gelukkige zuster daardoor" zei de andere zuster.
Dat moest wel waar zijn, dat zag je. De dames straalden en kwamen bijna levendiger over dan de groep twintigers.
Het leek alsof zij een geluk ervaarden, wat dieper en completer was dan wij ooit zouden kunnen bevatten.
Ze toonden ons oude handschriften, als sinds de middeleeuwen in hun bezit. We mochten de boeken gewoon aanraken en voorzichtig bladeren.
Ook spraken we met een novice, een vrouw van amper dertig die bezig was het kloosterleven te aanvaarden.
Deze zusters wijdden hun levens aan de heilige Coleta.
Coleta Boellet werd geboren in 1381 in het stadje Corbie, in Frankrijk. Als jong meisje ging ze in een kluis in de kerkmuur leven. Lange tijd vastte ze dan.
Coleta ontving van een paus een opdracht als kloosterhervormster. Deze opdracht hebben wij gezien en vastgehouden. Hij ligt in een kluis bij de zusters.
Filips de Goede en Isabella van Portugal steunden Coleta en met geld van hen én de adel stichtte zij ook te Gent een klooster.
Dat was het monasterium Betlehem, waar wij een bezoek aan brachten.
Ze stierf er op 6 maart 1447. Ze werd begraven in de kloostertuin.
Coleta werd een druk vereerde volksheilige. Ze werd in het bijzonder aanroepen door zwangere moeders, die hiervoor in het Gentse klooster ?onder de mantel van Sint-Coleta? gingen zitten. Volgens de overlevering was dit de sluier die ze van de paus bij haar intrede als kloosterlinge gekregen had.
De novice en moeder overste deden voor hoe dat in zijn werk ging.
"Mogen ze fruitsap?" zei één der zusters tegen onze docent
Dat mochten we wel van hem. Zo zaten we met een glaasje jus in een klooster in de Gentse binnenstad, ontroerd en geraakt.
" We zien jullie waarschijnlijk nooit meer" zei moeder overste "maar, we nemen jullie mee in ons hart"
|
|
