Zat ik eerst nog in een roes om te overleven, nu komt langzaam ook het verdriet om S. naar beneden dwarrelen. Als je een klap krijgt, realiseer je je niet meteen de pij; het zeer komt altijd een paar seconden later. Ik heb ook 'n klap gehad, en langzaam voel ik de pijn doordringen. Maar toch, ik had gedacht dat het erger zou zijn ...
Opeens heb je door dat je alleen bent, en dat je niet meer vanzelfsprekend elke nacht twee armen om je heen hebt. De eerste nachten had ik het letterlijk verschrikkelijk koud, de figuurlijke koude is langzamer doorgedrongen.
Gelukkig vond ik twee oude pyjama's terug. De ene met maantjes, en de andere met de roze panter. Voor de werkelijke, letterlijke koude heb je pyjama's. Al jaren heb ik er geen gedragen. Ze zijn niet sexy en veel te warm als er een man naast je ligt.
Figuurlijke pyjama's vond ik ook. In vriendschap, de tijd, wandelingen in de zon, de kat die telkenmale op schoot kruipt, en in de zachte steun van mijn ouders.
En in mijn nieuwe huis.
Het huis waar ik terecht ben gekomen is zó goed. Ik woon midden in het centrum van Leiden, aan één van de beroemdste straten (Beets en HaverSchmidt hebben er ook gewoond). Het is maar 5 minuten lopen naar de universiteit, en 5 minuten de andere kant op, naar het museum.
Behalve dat de ligging perfect is, is het er ook nog eens erg rustig. Elke morgen ,als ik de voordeur open doe, verbaas ik me weer over de drukke straat waarin ik woon. Vanuit mijn kamer in het achterhuis ben je je hier namelijk geenszins van bewust.
Het enige wat ik hoor zijn de klokken van het stadhuis, en dat is een gezellig luxeprobleem.
Ik ben blij met alles, het licht, de vele inbouwkasten, de binnenplaats waar ik op uit kijk, en de geluiddichtheid .De jongen met wie ik de verdieping deel, heeft de gewoonte met een glaasje rode wijn in de hand naar heavy metal te luisteren. Ik hoor er niets van. De andere twee huisgenootjes zijn erg stil en rustig. Nooit word ik wakker van hen, en nooit erger ik me aan hun troep ofzo.
Sokrates heeft het ook naar zijn zin. Hij mag in het huis rondlopen. Dit doet hij met een zeer serieuze blik in de ogen. Hij is op ontdekkingsreis, en dat is een ernstige zaak. Hij ligt ook vaak als een suf slapend bolletje op mijn bed. Alsof het voor een kat normaal is om drie keer per jaar te verhuizen.
We leven op 20 vierkante meter. Nou ja, zo vierkant zijn de meters niet. Nog nooit woonde ik in zo'n scheef huis. De vloer is nergens egaal, en de muren zijn ook scheef. Dat heb je, met een huis uit de 19e eeuw.
De kleine wonden zijn niet weg te nemen, maar ik heb de perfecte plek om mijn wonden te laten helen.
En de goede pyjama's.
Mijn collega staat zoals altijd verveeld te roken als ik aankom op mijn werk. Zijn lange lijf leunt lusteloos tegen de muur in de winterzon.
Ik ben net niet te laat, en maak - omdat de aanval de beste verdediging is- alvast een opmerking over hoe mensen die het dichtst bij wonen, het vaakst te laat komen.
"Dichtbij ? " zegt hij, "jij woont toch in Amsterdam ?"
Ik vertel hem dat ik sindskort een kamer huur in Leiden omdat S en ik uit elkaar zijn.
Was hij net nog duf en uitgeblust, nu klaart zijn gezicht op.
Druk pratend loopt hij achter me aan naar binnen
"Oh ja? Dat wist ik niet! Dus je bent weer vrij?
En als ik mijn jas ophang zegt hij
"En maak ik een kans?"
Heel de werkdag weet ik niet precies hoe ik tegen hem moet doen.
Het is alsof heel erg op me gelet wordt, en alsof ik verkeerde signalen zou kunnen geven.
Ik wrodt er helemaal kriebelig van.
Ik ben nog niet gewend om mezelf te zien als single, en al helemaal niet als mogelijke prooi voor lange collega's die verveeld tegen muren leunen.
Gelukkig breekt hij de spanning met een overdreven knipoog.
Het was een enge man die ik op mijn scherm zag.Wel een beetje onterecht, dat snelle oordeel.
Want hij had helemaal niet de kenmerken van een gluiperd.
Het was alleen een gevoel wat me bekroop. Niet dat hij niet te vertrouwen was, maar er zat een eng randje aan hem.
Ik zou op een feestje aller eraan doen om te vermijden met hem in gesprek te raken.
Hij bleek gescheiden, en hij woonde bij zijn ouders.
En wel tien vrouwen bleken geinteresseerd in hem. Ze kwamen allemaal op de thee.
De hele huiskamer zat er vol mee. Eén voor één kwamen ze bij hem op gesprek in de keuken.
Hij had een heel schema waarin hij hun antwoorden invulde. De vraag of ze een bad of douche hadden, stond hoog op de agenda.
Tien vrouwen, die naar het huis van een man gaan waar hij, met de camera erbij, gaat zeggen of je mag blijven of niet.'
Ik verbaasde me erover wat mensen al niet doen om op tv te komen, of om aan de man te geraken of allebei.
Het werd nog veel erger.
De drie dames die hij uitverkoren had, mochten een dagje gaan schilderen met hun eventuele schoonmoeder.
En met nog grotere verbazing zag ik hoe de moeder van de enge man ook nog in de huizen van de drie vrouwen ging kijken. Of het haar beviel.
Met strenge blik liep ze door de ikea inrichtingen met tijgerprint, met een verbeten serieusheid alsof het welzijn van de gehele mensheid ervan af hing.
Daarna werd overlegd met de enge zoon.
De enge zoon kookte vervolgens voor de drie dames, en na het eten stuurde hij er weer eentje weg.
Nu waren er nog twee dames die om zijn gunsten streden.
Dat je je daarvoor leent! Natuurlijk, je moet jezelf wel eens op de kaart zetten. Niets vileins is ons vrouwen vreemd.
Het kan gebeuren dat je je zelf eens wat leuker moet voordoen. Het kan gebeuren dat (eventuele) concurrentie moet uitschakelen.
Maar, zodra de strijd te serieus wordt, moet je afhaken.
Het klopt niet als je een man moet binnenhalen alsof het een veldslag is. Het gaat om toegenegen zijn naar elkaar, het moet gelijk op gaan, zodat je ontdenkt op hetzelfde pad te zitten.
Als je continu moet bewijzen dat je leuk bent, zit er al vanaf de eerste minuut iets fundamenteel niet goed. Hoe kun je daar nu mee verder gaan?
En daarbij, hoe moet je verder als je gekozen bent uit tientallen brieven? Moet je dan elke dag zijn enge voeten kussen omdat hij je heeft gered van de eenzaamheid?
Tot zeven uur 's morgens streden de dames om de gunsten van de enge man aan de keukentafel.
Daarna moesten ze samen het stapelbed van zijn co-ouderkinderen.
En bij het ontbijt liet hij de dames nog even in onzekerheid. Alsof hij nog even wilde genieten van het feit dat twee dames om zijn hand dongen, want dat was hem nooit gebeurd. Dat zag je zo. Het was zo iemand die jaren bij je in de klas gezeten kan hebben, zonder dat je zijn naam weet op de reünie. Het was niet alleen een beetje eng, maar ook iemand die tot dan toe onopgemerkt was gebleven. En nu was zijn finest hour. Hij had nooit meisjes kunnen krijgen, was vast vaak gedumpt, en nu kon hij zegevieren. Machtswellust, dat was het.
Die vrouwen waren helemaal niet lelijk of kneuzig ofzo. Ze hadden geen enkele reden om wanhopig te zijn. Ze zagen er goed uit, en hoefden helemaal niet te settelen voor zo'n eng mannetje.
Leen je daar niet voor! schreeuwde ik tegen het beeldscherm, "jullie zijn veel te leuk!"
Maar ze hoorden me niet.
Ergens ook wel weer ontroerend, wat mensen over hebben voor liefde.
Eén ervan liet zich wegsturen, en de ander bracht vrijwillig een weekend door met de enge man die niet kon ophouden haar in het openbaar te kussen.
Daar hield ze niet van. Ze zei het tegen de camera, en niet tegen hem.
Ook moest ze nog de nacht doorbrengen in een heel klein bootje. De volgende morgen kwam de moeder van de enge man ontbijt brengen.
En dan zwijg ik nog over de echtegenote van de zanger die het presenteert.
Ik vind het niet gek dat Van Kooten en De Bie zijn gestopt. Dit kun je niet verzinnen of persifleren. Het is te erg.
Ik ben verhuisd. Ik beweeg me in een chaos van dozen, gevoelens, lieve kaartjes, bezoekjes, tasjes, hulp, aardige e-cards,.snoeren, lieve smsjes.
Ik ben verdrietig, kwaad, blij en opgelucht.Ik ben in de war en op orde.
Er is gemis en afscheid.
Het is vaag en duidelijk.
|
|
