waarachtig

Toeter

Aanvankelijk dacht ik, dat ik de vuvuzela niet zo'n probleem zou vinden. Hoewel ze niet mooi zijn, me erg onpraktisch lijken en een geluid voorbrengen waarvan ik als elftal meteen in staking zou gaan, had ik er in mijn persoonlijke omgeving weinig last van. Mijn collega's zetten de toeter niet aan hun mond en in de keurige buurt waar ik woon hoor ik er maar heel af en toe eentje. Keurige ouders laten hun keurige kinderen maar even blazen, voor en na de wedstrijd, dus er werd weinig geleden.

Tot ik naar Rock Werchter ging deze zondag. Ik bleef van zondag tot maandagmorgen; ik bleef dus slapen. Nou, ver  geet dat slapen maar: ik bracht er een nacht door.  Van 2 tot 7 verbleef ik in de tent in de slaapzak. En tijdens die uren werd ik van tijd tot tijd wakker van vreemd getoeter van een vuvuzela. Of eigenlijk: als men er niet op blies kon ik even indommelen. Ongelofelijk. Ik lag me met opengesprerde ogen te verbazen over de mens. Wie krijgt het in zijn kop om zoveel lawaai te maken als anderen slapen? En, belangrijker: wie heeft er zin en energie om de gehele nacht te vuvuzela-en?

Na de slaap thuis ingehaald te hebben, keek ik naar het journaal. Immers, een festivalganger heeft altijd het idee weken weggeweest te zijn. En, wat schetste mijn verbazing? Daar zag ik onze kroonprins en zijn dochter, vrolijk bezig met een vuvuzela! Onze toekomstige koningin blies er vrolijk op, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Op de camping had ik volgehouden, maar nu braken mijn oranje klompen.