Leesbril
Rouwproces, noemen ze het, met fasen. Eerst heb je ontkenning, dan boosheid. Daarna schijnen mensen te gaan onderhandelen en vechten; je probeert het verlies beheersbaar te maken, het leven weer in eigen hand te nemen door doelen te stellen of beloften te doen. Mensen gaan trainen voor de marathon bijvoorbeeld. Als verdriet niet langer te ontkenen is, of als onderhandelen niet helpt, dan volgt de depressie. Als je door de depressie heen bent, dan volgt de acceptatie. “Mensen die niet meer zonder bril kunnen lezen kunnen een leesbril kopen “ staat er op wikipedia plompverloren bij als voorbeeld.
Ik kan het niet lezen zonder in de lach te schieten. Alsof je wacht met het kopen van een leesbril totdat je al je rouwfases doorbent en tot die tijd tastend en struikelend door het leven zou gaan omdat je er niet aan toe bent. Wat een onzin. Je zult wel hem wel moeten komen om normaal door je leven te manoeuvreren. En daarbij: elke keer als je de leesbril uit je tas haalt zul opnieuw iets moeten overwinnen.
De fases zijn bedacht. Het is omschreven door mevrouw Kübler-Ross. Altijd al een hekel gehad aan dat idee. Door woorden als “proces” en “fasen” lijkt het alsof er een stijgende lijn in zit, het lijkt verdorie wel een computerspelletje waarin je punten moet halen om het volgende level te behalen.
Je zou je rouw ook kunnen afsluiten. Gewoon door een moment te kiezen waarop je een ritueel uitvoert. Daarna is het gedaan.
Was het maar zo simpel.
Kon ik maar in een witte jurk het bos ingaan met een kaars om te zeggen “nu is is het klaar” en dat het dan klaar was. Wist ik maar zeker dat ik er ooit 100% overheen zal zijn, dat ik ooit niet meer verdrietig zal zijn en niet meer zal missen. Dat het een plekje heeft, zoals men dat noemt.
Lijden is niet iets waar je sterker van wordt. We leren altijd, vanuit de Christelijke traditie waarschijnlijk, dat lijden loutert. Dat het ergens goed voor is. Misschien moeten we gewoon accepteren dat verdriet klote is en zinloos. Geen opbouw, geen reden, geen zingeving. Of in ieder geval niet veel.
Ja, het word dragelijker. We zullen wel moeten. Je kunt nu eenmaal niet de ganse dag huilen. Op een gegeven moment moet er brood op de plank, er moeten kamers gestofzuigd en rekeningen betaald. We moeten overleven. En langzamerhand leer je je steeds beter beheersen. Je leert niet steeds te krabben aan de wond, opdat een korstje kan groeien. Maar littekens zijn voor het leven. En soms vliegen ze je opeens aan, als je het het minst verwacht.
En vaker niet, gelukkig.
Haha, om die leesbril moet ik ook hartelijk lachen. Zo simpel is het dus schijnbaar. En die fases daar word ik ook niet goed van, alsof alles zo lineair loopt inderdaad. Het is eerder zo dat het door je leven heen en het moment waar je in je leven zit steeds veranderd. Minder erg wordt het volgens mij niet, ja zoals jij zegt je moet er wel mee omgaan. Maar die leesbril houden we erin hihi.
XX