De bleke jongeling
Ik zat in de universiteitsbibliotheek te werken. Het is een ruimte waar ik al een jaar of zeven geregeld verblijf.
Plots zat ik tegenover een jongen van wie ik mijn ogen nauwelijks af kon houden. En dat was niet omdat hij zo knap was (dat was hij overigens wel) of omdat zijn borsthaar boven zijn nonchalante overhemd uitpiepte (maar dat was wel zo). Nee. Ik besefte opeens dat ik ongemerkt een fase in mijn leven heb afgesloten.
Eensklaps was ik me er namelijk van bewust, dat die jongen vroeger mijn type geweest zou zijn. Echt, toen ik zeventien was, was ik mateloos voor deze jongeman gevallen. Nu kan dat natuurlijk niet, want toen was deze jongen zeven, maar het gaat om het idee.
Kijk hem nou zitten. Alles lijkt aan hem te kloppen. Een cosmetisch perfect gelaat. Brad Pitt eat your heart out, dat werk. Getormenteerde oogopslag, want hij is hier in de UB met heel moeilijke dingen bezig. Lichte gelaatskleur, alsof hij niet veel zon ziet. Baardje van een dag of twee. Merkkleding maar onverschillig en achteloos.
En nu, nu vind ik hem een aansteller. En mezelf, in retrospect, ook. Het baardje is gecultiveerd en het haar te vaak met glansshampoo gewassen. Ik ben niet meer vatbaar voor het zogenoemde charisma van de romantische held. Het is voorbij, het wachten bij de telefoon, het uitpluizen van blikken en ingewikkelde hints. Ik ben wijzer geworden misschien. Of cynischer. Misschien is er simpelweg een veel rust op mijn pad gekomen sinds ik soort van vaste verkering heb, dat kan natuurlijk ook. Hoe het ook zij, de bleke jongeling heeft afgedaan.
grappig stukje. Mijn smaak van mannen is ook veranderd. :D Val nu op het nerd type ipv de hele mooie jongens.