Vers
Het museum heeft een collectie die vier eeuwen beslaat en ik heb het gevoel dat ik er al die vierhonderd jaar heb gewerkt. Het rondleiden vond ik destijds geweldig, maar ik stond ook vaak gapend op zaal. Na al die jaren was ik niet zo rouwig om ontslag te nemen.
Deze week was ik er met Chiel, die er wel eens wilde kijken. Ik kende de hele riedel nog. Alle anekdotes en geschiedenis wist ik weer. In gedachten zag ik alle avonturen die ik er beleefde: schoolklassen, tandartsen, flauwvallende tienermeisjes. En ook de stukken geschiedenis waar je zomaar tussendoor loopt.
De aanwezigheid van Chiel zette alles in een mooier daglicht. Soms heb je even de ogen van een ander nodig om te zien hoe bijzonder iets is, wat voor jou al heel gewoon is.
Geen reacties