Kalender
Vandaag was heerlijk simpel, de 30ste januari. Mijn lief en ik werden samen wakker. Lekker vroeg. Na het ontbijt gingen we op pad, we maakten eerst samen de auto sneeuwvrij onder toezicht van de kat. Daarna reden we naar Den Haag.
Het leek een zaterdag als andere zaterdagen. We zijn gezegend met een groot aantal dagen waarop we doen of deden waar Claudia de Breij over zingt "Samen wakker worden/ Ergens heen /Lekker eten En weer slapen "
Maar vandaag was anders, want vandaag deden we twee enorme aankopen. Vanaf nu is alles anders, zijn we nog meer samen dan voorheen.
De eerste aankoop waren zes stoelen voor onze eettafel. Wit en hout. Ze kunnen jaren mee en zullen misschien zelfs nog vrolijk ergens staan als wij er niet meer zijn.
De tweede aankoop was, uren later, een verjaardagskalender. Zojuist heb ik alle verjaardagen van onze vrienden opgezocht en met zwarte pen op de lijntjes geschreven.
Het lijkt zo onbeduidend, een verjaardagskalender, maar ik had vandaag toch het gevoel dat ik met heftig eeuwigheidswerk bezig was. Groter dan ons testament. Ik dacht aan het toilet bij mijn schoonouders, waar een verjaardagskalender hangt uit 1973. Hij vertelt het verhaal van een gezin. Sommige namen zijn getypt, andere er haastig bijgeschreven.
Tja, ons "gezin" bestaat nu alleen nog uit hem en mij en uit onze twee katten. Toch is dit ook het begon van een verhaal, dat ooit verteld zou kunnen worden door deze kalender. Misschien moet hij ooit weg omdat er iemand per ongeluk overheen plast, dan loopt het verhaal voortijdig af. Maar, het zou ook kunnen dat hij er nog hangt in 2047. Zou ik dan nog weten wie Detlev is? Wie zullen erbij zijn gekomen? Wie zijn we vergeten? Het gaat nooit zoals je verwacht. Wie weet is er wel iemand rücksichtslos weggehaald met typex. Er zullen kinderen op staan die nu nog in de buik van hun moeder verblijven, als eitje of foetus, hopelijk ook de onze.
Het enige wat ik zeker weet, is dat ik in 2047 met plezier terug zal kijken naar die zaterdag in 2010, toen het sneeuwde en alles nog komen ging. Ik zal dan vast nog weten hoe gelukkig is was op die januaridag, hoeveel ik van mijn lief houd, hoe de kleine kat spinnend op mijn schoot zat. Als ik tijd van leven mag hebben, weet ik dat vast nog.
Opeens besefte ik dat het een groot avontuur is, het leven. En wij gaan het leven. Ik kreeg er vlinders van in mijn buik.
mooi.