Een herinnering aan iets wat niet gebeurd is
We waren op een verjaardagsfeest. Iedereen was blij. De jarige jet was heel erg jarig, Ze zag er prachtig uit in haar bloemenjurk. Ze was ook heel erg zwanger. Haar trotse moeder, oma in spé, zat naast haar.
“Dit ga jij nooit meemaken” zei een stemmetje in mijn hoofd. Ik probeerde zo normaal mogelijk te doen, maar ik verstijfde. Het was alsof ik een klap tussen mijn ogen kreeg.
Toen we vertrokken waren, begonnen mijn tranen te stromen. Op straat nog wel. En terwijl ik eigenlijk geen huiler ben, zeker niet in het openbaar. Maar dit was weergaloos. Ik vluchtte een steegje in, er was geen houden meer aan.
De warmte van moeder, dochter en buik maakte alles plots heel concreet. Dat mijn moeder mijn kindertjes niet zal kennen, werd opeens van feit tot gevoel. Natuurlijk, ik was nog steeds heel blij voor "Jet", ik wilde haar niets ontnemen ofzo, maar jaloers was ik wel, veronderstel ik. Bertrand Russell zei dat jaloezie een van de machtigste oorzaken van verdriet is. Dat kon ik billijken, die middag in het steegje.
We zijn een paar maanden verder. Roze wolken drijven om me heen. Ik word omringd door mensen van rond de dertig die zwanger zijn en anderszins met kinderen bezig zijn. Verhalen hoor ik, over schoppende baby’s in buiken en moeders die grootmoeders zullen worden.
Ik ben blij voor hen, ik ben dol op nieuw leven, maar het 'vriesgevoel' blijft ook. Het is een verdrietige herinnering aan iets wat niet gebeurd is en iets wat nooit gebeuren zal.
De baby van Jet is inmiddels geboren. Bijna dagelijks fiets ik langs haar straat, het is op de route van thuis naar werk. En elke keer denk ik weer even aan dat moment dat ik bevroor. Ik schaam me, dat ik nog niet op kraamvisite ben geweest.
Toen ik vandaag de zwangere J in de stad tegen kwam en niet goed wist hoe ik moest gaan staan, besefte ik dat het zo niet langer kan.
Er zullen altijd overal baby’s zijn en er zullen altijd overal meiden zijn met moeders. Ik zal moeten accepteren dat mijn vrienden en familie zullen baren, met mooie moeders aan hun zijde. Het is niet anders. Ontlopen heeft geen zin.
Deze dame zet zich schrap. Komende week ga ik op kraamvisite. We moeten het leven blijven vieren, ook als dat soms een beetje moeilijk is.
vijf reacties
Als jij gaat moederen zoals je schrijft dan kunnen je kinderen zich op heel veel liefde gaan verheugen.
In vervolg op Irène: sterker nog, als jij ooit moeder wordt, leeft jouw moeder voort in jouw kind. Jij bent voor de helft je moeder en je kind is dus voor een vierde je moeder. Als je daar heel diep bij nadenkt is het ook weer heel mooi. Zo probeer ik maar te denken dat mijn vader voortleeft in mijn dochter!
Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt om geen moeder meer te hebben. Ik kan het me slechts proberen voor te stellen en dan nog zal ik het (gelukkig) niet weten. Dat het intens verdrietig voor je moet zijn geloof ik graag.
Misschien is het een troost dat je zelf ooit moeder mag worden. Dat je haar liefde door kunt geven.