Mijn kroegkennis Hans schrijft een boek. Een roman nog wel. Hij doet daarvan af en toe verslag via Facebook. Hij deelt een citaat of een ideetje van tijd tot tijd.
Laatst schreef hij een stukje over "wijven". De zin luidde: "wijven willen namelijk niet een erudiete en eerlijke man, maar één die liegt tot hij erbij neervalt."
Hij kreeg er zo'n twintig reacties op. Meisjes die zeiden juist wel een eerlijke man te willen. Mensen die zeiden dat vrouwen inderdaad niet te vertrouwen zijn. Mensen die zeiden dat mannen niet te vertrouwen zijn.
Iemand die zei dat vrouwen de slachtofferol in perfectie spelen.
Deze discussie speelde in mijn gedachten toen ik vandaag naar huis fietste door mijn stad. Hans heeft nergens gezegd dat de uitspraken zijn eigen mening zijn. We kunnen dus niet weten aan wat voor boek hij precies werkt. Voor het zelfde geld zijn dit uitspraken van een verderfelijk personage met wie de ik-persoon geen enkele omgang wil. Toch denken we dat Hans dit zelf zegt. Terwijl hij dat nergens pretendeert.
Onwillekeurig kwam Een Nagelaten Bekentenis in me op. Deze roman van Marcellus Emants uit 1894 is geschreven vanuit de ik-vorm. Die bekende een moord te hebben gepleegd. Voor hem is het duidelijk dat zijn vrouw een verhouding had met de dominee en daarom moest ze sterven.
De ik-vorm was een belangrijke proza-vernieuwing vormt voor die tijd. Deze vertelwijze moet de indruk versterken dat Termeer (de hoofdpersoon) een willoos voorwerp is van erfelijke factoren en dat de doodslag onafwendbaar is. Maar, wat deze vorm voornamelijk deed was het hoofdpersonage identificeren met de schrijver. Emants werd voortdurend uitgescholden op straat en in de kranten.
Het is 2010, meer dan 100 jaar later, en we kijken nog niet genuanceerd naar schrijvers en hun personages. Ook ik werd verleid om te denken dat Hans deze uitspraak over wijven zelf meende. Het brein gaat niet op zoek naar nuance of context, zoveel is zeker.
Maar met Hans komt het wel goed. Door het publiceren van slechts een citaat wordt hij al vergeleken met Marcellus Emants. Wie weet wordt over hem ook in 2126 nog geblogd of gefacebookt.
Het zou zomaar kunnen.
Laatst maakte iemand een geintje over dikke mensen. Iedereen lachte hartelijk om de moppentapper. Wateengrapjasissettoch.
Ik lachte maar zo'n beetje mee. Als de beroemde boer met kiespijn. Want, ook al is het een overduidelijk geintje en hoef ik me ab-so-luut niet aangesproken te voelen, toch doet zo'n grapje zeer. Ik ben namelijk te dik.
De Wereldgezondheidsorganisatie vindt een BMI tussen 18,5 en 25 als ideaal voor een gezond individu. Ik heb een BMI van dertig. Dat betekent dat ik officieel wordt beschouwd als zwaarlijvig.
"Daar moet iets aan gebeuren" denk ik al sinds mijn 20e. Maar het is nog nooit gelukt. Toch blijf ik doorgaan. Verslag daarvan op dit weblog. Ik wil niet meer lachen als een boer met kiespijn, ik wil gewoon echt lachen. In een lekker lijf.
Wie herkent het boek waar mijn nieuwe header uit komt?
Als kind maak je aan de lopende band verlanglijstjes. Zowel de Sint als je verjaardag hebben er eentje nodig. Onbekommerd schreef je daarop, wat je wilde hebben.
Naarmate je ouder wordt, maak je er een stuk minder. En als je het doet, bijvoorbeeld als je gaat trouwen of bij kerst bij je schoonouders, moet je op allerlei dingen letten vind je. Is het niet te veel wat ik vraag? Breng ik niemand in verlegenheid?
En dat is jammer. Want beseffen wat je verlangt, wat je echt wil, is harstikke handig. Het geeft je richting, het helpt je dromen.
- moeder worden
- een boek schrijven dat ook echt in de winkel komt te liggen.
- lang haar tot over mijn schouders (ik probeer het al jaren en faal al jaren jammerlijk)
- mooie lange nagels zonder vuil eronder
En wat zou jij graag willen?
" Ons vermogen om langs elkaar heen te leven is groot. Mooi dus dat er technologie bestaat die de kans op een toevals-, of misschien wel gewenste treffer vergroot. Internet biedt geen garanties, maar wel ontelbaar meer gelegenheden dan fysieke nabijheid alleen."
Lees de prachtige column van Arjan Dasselaar er maar eens op na.
Een dame vroeg me, juist toen ik geld op mijn OV-chipkaart stond te storten, of ik wist waar ze haar kaartje kon afstempelen. Ze had grijze krullen en een camelkleurige trenchcoat. Ze zwaaide met een vrijreizen-kaartje.
" Sorry mevrouw," zei ik beleefd "dat weet ik niet. misschien kunt u het aan de ns-balie vragen?"
" Nee, dat is natuurlijk uw tijd voorbij" zei ze snibbig toen ze een blik op mijn OV-chipkaart wierp.
Met vastberaden stappen en een nare streep als mond beende ze weg.
Nou vraag ik je.
Rouwproces, noemen ze het, met fasen. Eerst heb je ontkenning, dan boosheid. Daarna schijnen mensen te gaan onderhandelen en vechten; je probeert het verlies beheersbaar te maken, het leven weer in eigen hand te nemen door doelen te stellen of beloften te doen. Mensen gaan trainen voor de marathon bijvoorbeeld. Als verdriet niet langer te ontkenen is, of als onderhandelen niet helpt, dan volgt de depressie. Als je door de depressie heen bent, dan volgt de acceptatie. “Mensen die niet meer zonder bril kunnen lezen kunnen een leesbril kopen “ staat er op wikipedia plompverloren bij als voorbeeld.
Ik kan het niet lezen zonder in de lach te schieten. Alsof je wacht met het kopen van een leesbril totdat je al je rouwfases doorbent en tot die tijd tastend en struikelend door het leven zou gaan omdat je er niet aan toe bent. Wat een onzin. Je zult wel hem wel moeten komen om normaal door je leven te manoeuvreren. En daarbij: elke keer als je de leesbril uit je tas haalt zul opnieuw iets moeten overwinnen.
De fases zijn bedacht. Het is omschreven door mevrouw Kübler-Ross. Altijd al een hekel gehad aan dat idee. Door woorden als “proces” en “fasen” lijkt het alsof er een stijgende lijn in zit, het lijkt verdorie wel een computerspelletje waarin je punten moet halen om het volgende level te behalen.
Je zou je rouw ook kunnen afsluiten. Gewoon door een moment te kiezen waarop je een ritueel uitvoert. Daarna is het gedaan.
Was het maar zo simpel.
Kon ik maar in een witte jurk het bos ingaan met een kaars om te zeggen “nu is is het klaar” en dat het dan klaar was. Wist ik maar zeker dat ik er ooit 100% overheen zal zijn, dat ik ooit niet meer verdrietig zal zijn en niet meer zal missen. Dat het een plekje heeft, zoals men dat noemt.
Lijden is niet iets waar je sterker van wordt. We leren altijd, vanuit de Christelijke traditie waarschijnlijk, dat lijden loutert. Dat het ergens goed voor is. Misschien moeten we gewoon accepteren dat verdriet klote is en zinloos. Geen opbouw, geen reden, geen zingeving. Of in ieder geval niet veel.
Ja, het word dragelijker. We zullen wel moeten. Je kunt nu eenmaal niet de ganse dag huilen. Op een gegeven moment moet er brood op de plank, er moeten kamers gestofzuigd en rekeningen betaald. We moeten overleven. En langzamerhand leer je je steeds beter beheersen. Je leert niet steeds te krabben aan de wond, opdat een korstje kan groeien. Maar littekens zijn voor het leven. En soms vliegen ze je opeens aan, als je het het minst verwacht.
En vaker niet, gelukkig.
De dag na het overlijden van mijn moeder, ging ik een ommetje maken. Toen zag ik plots deze kat, achter een raam. Hoewel ik me totaal niet op mn gemak voelde, ging het toen wat beter met me.
« Vorige Pagina |
Toon berichten 9-16 van 392 |
Volgende Pagina »
