Woensdag 22 September 2004 at 8:02 pm
De hele dag hik ik er al tegenaan. Presenteren is nog tot daar aan toe, maar ze nemen het op video op. Al mijn jaren niet-prettig-voelen-in-mijn-lijf komen opzetten. Het lijkt me verschrikkelijk om beelden van mezelf te zien en te moeten analyseren.Vrees het vonnis wat ik over mezelf uit zal spreken.
Voordat ik op moet heb ik het warm, en ik maak iets te veel grapjes met studiegenoten. Als ik opmoet, durf ik eerst de klas niet in te kijken, maar later kom ik los. Tegen de tijd dat de vier minuten voorbij zijn, voelt het prettig. Mijn beide voeten staan stevig op de grond, gehuld in mijn nieuwe prachtige laarzen.
Ze zeggen, dat ik een rustig tempo houd. Dat mijn volume en intonatie goed zijn. Dat mijn betoog heel prettig is, om naar te luisteren. "Het is jammer dat je soms nog wat statisch bent en naar je blaadje kijkt," zegt mijn docente "maar er schuilt een goede presentator in je"
Tien kilo lichter. Geestelijk dan.
Dinsdag 21 September 2004 at 7:49 pm
Tegenover me zitten ze in de trein, en ik houd me blind en doof achter mijn boek. "wat staat die walkman hard," zegt het meisje tegen de jongen "ik zou willen dat ik een bandje met stilte op mijn walkman had, zodat ik het niet meer kon horen"
Dinsdag 21 September 2004 at 7:43 pm
Op mijn universiteit is het mogelijk om als buitenstaander tegen betaling een aantal vakken te volgen.
A la carte onderwijs, noemen ze dat.
Op de eerste rij zitten een oude man en vrouw, ik schat ze rond de zeventig. Hun ogen glimmen. Ze zitten dicht tegen elkaar aan en maken driftig aantekeningen. Ze genieten van het verhaal, van de kennis die ze opdoen. Misschien mochten ze vroeger niet doorleren, en hebben ze nu eindelijk de kans om te doen wat ze al jaren wilden.
De docent begint zijn verhaal. Over structuralisme in de moderne letterkunde.
Voor mij een college in de lange reeks colleges. Een vak als de andere vakken.
Maar door deze twee mensen besef ik weer even hoe bijzonder dat is.
Maandag 20 September 2004 at 10:09 pm
Ik liep op mijn werk een beetje scheef,als het ware. Mijn collega's zagen het en namen me allerlei werk uit handen. Ik had nog streeds erg veel last van mijn rug, nadat ik de week ervoor een cliënt verkeerd had opgetild.
Twee dagen niet werken had gelukkig wel wat geholpen. Met collega C. had ik het erover, dat mijn rug toch nog wel zeer deed.
We hadden het wel eens over haar reiki-cursussen gehad, dus ik was niet erg verbaasd toen ze zei : "Zal ik je even behandelen?"
Baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik.
En omdat de collega goed ken ik wel bekend ben met Reiki, besloot ik toe te stemmen. Met haar handen bewoog C. langs mijn rug, zonder mij aan te raken. Reiki zegt je aan te sluiten op een grotere energiebron. Gek genoeg voelde ik vanalles, mijn rug voelde erg warm en pijnlijker dan eerst.
Alle deelnemers (gehandicapten dus) kwamen om ons heen zitten. Zouden ze de bijzondere energie gevoeld hebben? "Ik heb het gevoel dat er iemand naast ons staat, bij jou," zei C. "je oma ofzo, kan dat?" Of mijn oma naast me stond weet ik niet... maar met mijn rug gaat het sindsdien veel beter.
Maandag 20 September 2004 at 11:26 am
*Daglicht *
Uit chaos van lakens en
voorgevoel opgestaan, gordijnen
open, de radio aan, was
plotseling Scarlatti
heel helder te verstaan:
Nu alles is zoals het is geworden,
nu alles is zoals het is
komt het, hoewel, misschien
hoewel, tenslotte nog in orde.
—- Judit Herzberg
Zondag 19 September 2004 at 6:55 pm
Beste Heleen,
Het kan natuurlijk eigenlijk niet, een hekel aan iemand hebben die je niet persoonlijk kent. Maar toch heb ik het. Ik heb een hekel aan jou.
Je stelt je op als ambassadrice van het vrije huwelijk. Is dat alles wat je te melden hebt?
Kom nou toch. Ik vind het een hoop interessantdoenerij om niks. Het interesseert me geen bal dat je het afentoe met een ander doet dan met je man, en de manier waarop je daarmee kokketeert vind ik irritant.
De collumn over Oudkerk vind ik daarom ook erg hypocriet.
Jij wil je neerzetten als de tolerante, opene, spannende, alles-moet-kunnen mevrouw, maar je lapt mooi wel Rob Oudkerk erbij als je daarmee een “scoop” kunt hebben. Het is je zeker wel bevallen, die media-aandacht die je daarna kreeg? Was zeker ook wel goed voor de verkoopcijfers van je nieuwe boek? Je presenteert jezelf dus als open minded, maar in feite ben je nog veel hypocrieter dan wij allen.
Je vindt dus blijkbaar dat we niet alleen allemaal moeten weten met wie jíj het allemaal doet, maar ook nog wat Rob allemaal doet.
En ook dat, beste Heleen, interesseert me geen lor.
Natuurlijk is het niet goed te praten dat hij op zijn werk naar hookers.nl surfde, en al helemaal niet dat hij de Theemsweg heeft bezocht. Een politicus kan het zich niet permitteren dergelijke dingen te doen, zeker niet als er slachtoffers van vrouwenhandel bij in het spel zijn.
Maar waarom moet jij dat nou zo nodig publiceren?
Had je hem niet op een andere manier kunnen confronteren?
met vriendelijke groetjes,
Carrie Zomerstorm
Vrijdag 17 September 2004 at 9:15 pm
Ik ben geboren in Zeeland. De eerste achttien jaar van mijn leven bracht ik door op een prachtige boerderij, waarin mijn ouders een eigen bedrijf hadden. Het dichtstbijzijnde dorp had maar 300 inwoners.
Op mijn dappere paardje reed ik door de prachtige polders vol klei, vlas, gras, en groenten, en over dijken vol bloemen. Altijd heb ik heb altijd intens genoten van het buitenleven. De herinneringen aan dat landschap zijn de mooiste.
Ik heb erg veel heimwee naar toen, ookal probeer ik mezelf ervan te doordringen dat ik het niet idealiseren moet. We wonen nu in de grote stad. Afgezien van wat jaartjes op kamers, is dit de eerste keer dat ik echt in de randstad woon, dat ik echt weg ben zeg maar. Ik ben hier gelukkig. Ik heb het naar mijn zin.Geniet van het comfort, de universiteit en de winkels en de evenementen en de feesten binnen handbereik. Ik geniet van ons huis en het samenwonen met mijn lief.
Afentoe moet ik even een shot natuur, en dan stap ik in de trein naar Zeeland. Dan geniet ik intens van de geuren en het prachtige landschap.
In het dagelijks leven stop ik mijn heimwee maar weg. Simpelweg omdat ik er op dit moment in mijn leven niet aan kan toegeven. Voor mijn studie, en voor mijn toekomstplannen moet ik híer zijn. Ik wil graag werken bij een uitgever of een museum, of misschien wel op de universiteit zélf. Vanuit Zeeland was dat veel lastiger te realiseren, ik zou dan meer in trein en auto zitten dan thuis, en dat zou zoveel onrust meebrengen. En in Zeeland werken zou nogal beperkend zijn. Bovendien is mijn lief ook aan het studeren en werken hier. Beiden zo?n mobiel stressleven leiden was voor ons geen optie, en omdat we wat meer wilden zien van de wereld, en ook graag nieuwe mensen wilden leren kennen enzo, zijn we verhuisd.
Weet je wat het is ... het landschap, de rust en de ruimte waren en is prachtig. Maar het was ook tegelijk alles wat je had. Ik fietste 20 kilometer naar school, dat wel. Vervoer met uitgaan was altijd een probleem, en als je dan in de disco was, kon je niet naar huis als je dat zelf wilde. Altijd was je afhankelijk van taxidiensten. Leven in Zeeland hield ook een bepaalde beklemming in, er was altijd een muurtje zichtbaar, 'n muurtje wat je het zich ontnam op wat er allemaal mogelijk is in het leven.Dat lag niet zozeer aan Zeeland, dat heb je waarschijnlijk overal waar de mensen dicht op elkaar leven en waar verder niet heel veel te doen is.Iedereen lette op iedereen, en ieder stond klaar met meningen. Iedereen had met iedereen ooit eens wat gehad, of met elkaar in een bandje gespeeld. Ik schrok heel erg de eerste keer dat ik de film "Wilde Mossels" (zie filmaanrader) zag, omdat je daarin de beklemming van Zeeland kon voelen. Vond ik.
Anders-zijn werd raar gevonden,en blijkbaar was ik anders. Als puber had ik het niet gemakkelijk in die gemeenschap. Later kon ik mijn weg beter vinden, begon ik te genieten van het anders zijn. Immers, ik was geen cliché. In mijn huidige stad barst het van de hippe mensen ; de hipste ben je hier niet snel 
Maar ooit? zou ik wel terug willen naar het boerenland. Als ik de met de trein naar mijn moeder ga, zie ik een prachtig boerderijtje staan in the middle of nowhere. Sinds mijn kinderjaren droom ik al van zo?n huis. Heerlijk zou ik het vinden bij zoiets te wonen. Ik droom ervan mijn kinderen een zelfde jeugd te kunnen geven als ik heb gehad tenmidden van de ruimte en de vrijheid. Met een schommel, en bewustwording van de natuur en de seizoenen. Dieren houden, misschien zelfs wel weer paarden. De wind en de regen om je hele huis te horen waaien. In het leven wil je altijd álles. Dus én boerderijen én carrières én veel tijd voor je hopelijke kinderen.
Ben benieuwd of ik het nog kan tegen die tijd. Of ik, na al die jaren verwend te zijn met het comfort van de stad, ooit nog zal wennen back to basic. Maar een ding staat vast. Je haalt het meisje uit de provincie, maar de provincie niet uit het meisje.
Woensdag 15 September 2004 at 7:24 pm
Er is een tijd geweest dat ik mijn hand niet omdraaide voor spreekbeurten en referaten. Ik maakte gebruik van mijn humor,wist goed wat ik wilde vertellen, en genoot van de aandacht. Ik maakte gebruik van mijn ervaringen in het schooltoneel, en wist goed om te gaan met het publiek.
Sinds ik aan de universiteit studeer, vind ik het eng. Ik vertel iets aan een heel kritische groep, en ben dus veel zenuwachtiger.
Bovendien laat ik me veel meer beïnvloeden door het feit dat ik niet zo lekker in mijn vel zit in letterlijke zin. Ik zit niet "los" in mijn lichaam,en voel me daardoor ook niet op mijn gemak als de aandacht er op gericht is.
Gelukkig volg ik dit schooljaar de cursus effectief presenteren". Hopenlijk kan ikde grafiek weer de goede kant op zetten. Mijn studiegenootjes vinden het, geloof ik, nog enger dan ik.
Mijn docente vertelde me een opmerkelijk feitje. In de VS is een onderzoek gedaan naar wat mensen het ergst vrezen. Spreken in het openbaar stond op 1. Op twee stond doodgaan...
Zaterdag 11 September 2004 at 10:09 pm
Gelukkig was ik vroeg thuis, het viel niet mee om in mijn eentje het hele huishouden te draaien, en zo had ik mooi wat tijd. Ik stopte de trekker met de dweil eromheen in de emmer, en plensde het sopje op de zwartwitte tegels van mijn het huisje wat nu sinds 3 maanden van mij was. Ik was 21, woonde drie maanden echt op mezelf, en voelde me alsof ik alles goed geregeld had. Ik bepaalde wie er in mijn huis kwam en wie niet. Wanneer ik at, en wanneer ik at. Hoe laat ik thuiskwam, en wanneer er schoongemaakt werd.
Radio 3 speelde een vrolijk deuntje, wat opeens werd onderbroken voor een extra nieuwsuitzending.
Een vliegtuig was het world trade center ingevlogen.
Húh? Kan dit? In Amerika?
New York. Daar woont mijn lievelingsneef, die ik als een broer beschouw. Two towers … hij woont om de hoek …
Pas 24 uur later hoorden we, dat hij in leven was.
Een paar dagen later ontving ik een e-mail van hem:
*_Met mij gaat het wel. Alleen die geur, die constante geur van verbrand alles vult nog steeds elke hoek van New York en mijn neus. Het leven gaat langzaamaan weer haar gang.
Restaurants zitten weer vol, nog iets leger dan daarvoor, maar er klinkt weer geluid op straat, zij het nog steeds een beetje ingetogener dan daarvoor. Ik hoor weer muziek uit cafés komen, voorzichtig aan. Ruim een week geleden was het een spookstad. Er reden bijna geen auto’s op straat. Ook niet overdag. Kun je het voorstellen? Er klonk geen muziek en de mensen schuifelden zachtjes langs elkaar. Het leven wordt nu weer beetje bij beetje weer normaal. Bijna weer normaal. Er wordt weer basebal gespeeld, er wordt weer gelachen in Broadway-musicals…
Maar die geur, die alles doordringende geur hangt er nog steeds. De geur van alles verbrand die ik ken uit Colombia na een grote aardbeving met 1000 doden. Een geur die je kent, die lijkt op een smeulend brandje op een stortplaats, maar dan iets zoeter. Een geur waarbij we maar liever niet stilstaan wat die geur nou werkelijk veroorzaakt.
En ik ben moe. Ik ben erg moe. Lichamelijk en geestelijk. Overvoed in tragedie. Ik wil zo graag weer een aflevering zien van “Alias Smith and Jones” of zoiets. Of “Daktari” met een schele leeuw. Ik wilde af en toe dat ik weer 10 jaar was en dat ik even kon schuilen bij mijn moeder, die dan zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken, dat alles wel weer goed komt.
En zoals je weet is onze lieve zwarte homo buurman weg. Is vermist. Hij werkte op te 96e verdieping van de tweede toren. Hij heeft nog naar huis gebeld, naar zijn vriendje, toen de eerste toren geraakt was en gezegd dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Dat hij niet in de Noord-toren zat die in brand stond en dat hij vanavond gewoon weer thuis zou komen. Hij is nog steeds niet thuis en dat vind ik wel verschrikkelijk. Ik flirtte altijd met hem in de lift. Eugene begroete me vaak met iets van een:“hello gorgeous” En dan antwoordde ik steevast met: “look who’s talking…”
En ik heb aan een stuk door gewerkt, nu twaalf dagen aan een. En soms twintig of meer uren achterelkaar. Maar dat zal volgende week wel minder worden. Het wordt nu al rustiger. Ik moet alleen even een paar dagen niks doen. Ik blijf gewoon erg moe. Moet gewoon even een paar dagen slapen, eten en ?
En ik ben bang voor de toekomst. Echt bang. Bang dat Bush en zijn kornuiten met de slechte ook goede te pakken nemen en dat we daardoor nog een aantal decennia oorlog zullen voeren, met alle verschrikkelijke gevolgen vandien. Ik kan al twaalf dagen geen geweld meer zien op tv. Twee voortvluchtige cowboys, die tegen wil en dank goed zijn in hun hart maar helaas door iedereen als slechterik worden aangezien, daar trek ik ongeveer de grens. Of bij een schele leeuw die zijn krijsende apevriend weer in de jungle van Afrika na dertig spannende minuten en heel veel snelle “pans” weer terug vind.
Vroeger vond ik het leuk om de New Yorkse sirenes te horen. Vond ik “echt” Maakte dat ik midden in een spannende politieserie terecht was gekomen. Nu kan ik die sirenes niet meer horen. Maken me onpasselijk. Alsof ik in een slecht geregisseerde film zit, waar ik maar niet uit kan komen.
Lieve Carrie, nu ik dit zo teruglees, klinkt het allemaal wel heel dramatisch. En soms voel ik me ook zo. Zoals nu bijvoorbeeld. Maar soms ook helemaal niet. Soms gaat het ook “gewoon” goed met me. Ben ik lekker aan het werk. Probeer zo mooi mogelijk te draaien. Kijk ik weer naar al die gekke en mooie mensen op straat. Luister ik thuis weer naar mooie muziek… Alleen die geur. Alleen die verdomde doordringende geur maakt me dan weer verdrietig… _*
mijn neef Martijn verhuisde in 1995 naar New York om het daar te gaan maken in de film-en tv wereld, als cameraman. Hij woont nu in the Village, maar in 2001 woonde hij dichtbij waar het World Trade Center stond. 24 uur na de ramp kregen we bericht dat hij nog leefde …
Nu gaat hij nova vanuit New York regisseren, om de presidentsverkiezingen te verslaan.
Ik maak me echt zorgen om Amerika en de wereld.
Bush is een groot gevaar, maar ik heb steeds het gevoel dat Kerry geen haar beter is …
Donderdag 09 September 2004 at 1:22 pm
*Lieve lezer,
Na ongeveer een jaar bij web-log, maak ik nu de sprong in het diepe.
Een eigen domein, waar ik in alle vrijheid webdesign kan leren en mij maximaal kan uiten. Ofzo.
Met hulp van “Annefloor” heb ik nu dit gebouwd. Maar we gaan vrolijk verder, hoor!
Wat ga je hier allemaal vinden?
Wel, eigenlijk ga ik gewoon verder waar ik bij web-log aan ben begonnen. Dus gewoon, mijn (bijna) dagelijkse verbazing,verwondering,ontroering fascinatie, gedacht maar misschien ook wel irritatie aan je vertellen*
