Vrijdag 10 December 2004 at 3:15 pm
Tijdens het gesprek wrijft hij vaak over zijn hoofd
hij is moe van de jetlag. voor hem is het nu ochtend, terwijl in Nederland de avond begint
het haar staat nog lang in de stand die zijn handen het gaven
Mijn haar slaat plat tegen mijn schedel hoeveel schuimgel en krullenspray ook
Dat helpt dus nooit.
Ik verf mijn haar sofisticated donker, maar altijd komt het vale rood er weer doorheen
Het is hetzelfde melkboerenhondehaar
"daar is dus niets meer aan te doen"
als hij het ook heeft
moet het wel genetisch zijn
Vrijdag 10 December 2004 at 1:35 pm
"Nu moet je niet meteen kijken hoor,maar naast ons zit Martin Bril" fluister ik tegen Martijn die net aan een heerlijk ruikende tomatensoep is begonnen.
Martijn heeft geen idee wie Martin Bril is. Ondanks dat ik afentoe een blik werp op de man aan het tafeltje naast ons, vervolgen wij gretig ons gesprek. Altijd zien we elkaar te kort.
We zitten in de hippe brasserie Dudok, en ik doe net alsof ik net zo mondain ben als Martijn. Alsof ik het heel normaal vind om naast een bekende Nederlander te zitten. De zeeuwse boerin in mij is echter erg opgewonden. Handtekeningen vragen doe ik niet, maar spannend blijft het.
"We moeten wel oppassen trouwens," zeg ik "Martin Bril staat erom bekend dat hij gesprekken afluistert en die verwerkt in zijn stukjes voor de Volkskrant" Ik zie al voor me hoe ons gesprek over dollars,Theo van Gogh, incest, Bush, Martijn's vriendin, Segher in de krant zou staan. Ben benieuwd of Martin Bril ons symphatiek vindt of juist niet. En hoe hij ons beschrijven zal.
Donderdag 09 December 2004 at 7:11 pm
Ken je dat? Je wilt een naar zwart plekje wegvegen onder je oog, maar het lukt niet! Waarom niet ... ze zijn blijvend. Je hebt wallen. Ze gaan niet weg. Het is niet echt een oppeppende week, al gebeurt er niets verschrikkelijks. Ik ben moe, heb constant hoofdpijn en krijg te weinig slaap. Vanmiddag besloot ik het laatste college niet te volgen, maar de UB in te duiken op zoek naar literatuur. Daarna had ik ook nog vierkante ogen, behalve dus een moe zeer hoofd met wallen.
Ik haalde mijn tas uit het kluisje, en griste mijn GSM uit het voorvakje. Jahoor 4 oproepen gemist. Wat nu weer. Kan er ook nog wel bij. Met een sjacherijnig gezicht luister ik mijn voicemail af. GRMBL.
Maar nee. De stem herken ik meteen. Mijn hele huid is blij,nog voordat ik het zelf ben.
Het is mijn neef Martijn. Mijn geweldigste liefste neef uit New York. Hij is even in Nederland, en haalt me op van het station. Half en half weet ik wel dat hij in december wel vaker in Nederland is, om zijn moeder te bezoeken.
Twee uur hebben we samen doorgebracht. Ik kan er weer helemaal tegen.
Dinsdag 07 December 2004 at 1:21 pm
Dagmar geneest langzaam van haar tergende moeheid, en bezoekt zelfs weer wat colleges. Groot was mijn blijdschap toen we weer samen in de trein zaten en samen naar het instituut liepen, zoals we normaal gesproken dagelijks doen.
We waren al een eindje op weg toen we een klein hindoestaans mannentje tegen kwamen.
Hij wees naar iets achter ons, en keek Dagmar aan.
" Je bent iets verloren! Echt waar! Je bent je hoofd verloren" riep hij
Omdat hij wees keek ze in een reflex nog achterom ook,waarop het mannetje echt zo moest lachen dat het leek of hij erin bleef.
Ik begin nu toch bijna zeker te weten dat de schrikzwerver masterclasses heeft gegeven.
Vrijdag 03 December 2004 at 1:21 pm
Segher en ik heb vanmorgen boodschappen gedaan voor mijn pizzafeestjes. 10 lieve vrienden komen, en ze mogen zelf een pizzabodem bedekken met allerlei dingen die ze lekker vinden. Oven in, wijntje erbij, salade, stokbroodje, kruidenbotertje.
Een enorme kar hadden we. "Is zeker maar voor één week?"zei de kassamevrouw lachend. De hele rij achter ons bemoeide zich ermee. Terwijl we tussen de schappen ook al een gesprek hadden gehad met een oude dame die tegen de schoonmaakspullen aanknalde met haar karretje, en met een medewerkster die klaagde dat er vandaag pepernoten waren binnengekomen die ze niet besteld hadden.
Opeens moest ik denken aan twee jaar geleden, toen ik in mijn eentje boodschappen deed voor mijn feestje. Wijn, bier,chips, dat werk.En veel. Komt er een argeloze man langsgelopen, die mij even opneemt en dan zegt : "Zooooo ... feestje?"
Ik zal je hebben, dacht ik, en ik antwoordde: "Nee hoezo?".
De man bloosde en mompelde "ja maar ik dacht bij zoveel drank en zo ..." en droop af.
Ik moest nog een kwartier wachten met wegrijden, omdat ik zo verschrikkelijk moest lachen. Ha!
Woensdag 24 November 2004 at 7:51 pm
Ik ben een stoere vrouw. Maar als ik alleen naar een feestje moet voel ik me heel klein.
Grote bibbers op mijn rug als ik denk aan het binnenkomen, is er wel iemand die ik ken? vinden ze me wel aardig? zou het leuk zijn? wat als ik iets stoms zeg? Wat als ik een flater sla?
Zal ik daar nu eens mee ophouden als ik 25 word?
Dinsdag 23 November 2004 at 4:20 pm
Al een paar keer had ik haar zien lopen op het universiteitsterrein. Zwaantje. Een olily-meisje uit mijn oude woonplaats.
Ze zat bij me in de brugklas, waar ze op valse wijze samen met twee andere trutten de dienst uitmaakte. Als zij je aardig vonden, hoorde je erbij. Anders niet.
Ik hoorde er niet bij, dat zal u door het voorgaande al duidelijk zijn geworden. Dat brugklasjaar was een echt rotjaar in deze klas. Gelukkig had ik daarbuiten wel vrienden en leuke dingen. Maar zij, de kleine doktersdochter, had veel macht, en Carrie was "anders". Dankbaar slachtoffer dus. Maar dat ben je al gauw, in de brugklas. Al wijk je maar iets af.Ik werd genegeerd en lullig behandeld. En ik kwam niet voor mezelf op, ik liet het maar over me heenkomen. Ik klapte dicht. Beschermd opgevoed, je kent dat wel.
Nietsvermoedend loop ik 12 jaar later naar de WC. Zwaantje komt er juist uit. Ze Uggs aan en een shirt met "elle models".
yeah right flitst het door me heen.
Ze is er niet knapper op geworden,pafferiger, vette haren.
"Carrie!!!" roept ze hysterisch "wat leuk"
Ze vraagt me wat ik studeer, hoe lang al, en zegt me hoe leuk het is me te zien, en dat ik er goed uitzie.
De hele verdere dag voel ik me vies.
Maandag 22 November 2004 at 10:06 pm
Ik volg bij mediëvistiek het vak "cultuurgeschiedenis van de middeleeuwen". Een vak waarvoor je elke week een hoofdstuk leest uit een boek over de middeleeuwse wereld. Zo'n hoofdstuk wordt dan als basis gebruikt voor een college, elke week van een andere specialist.
Ook de niet-westerse kijk op de middeleeuwen komt aan bod, en dat vind ik heel leuk, zo'n compleet beeld. Vandaag hadden we college van mevrouw Kruk, hoogleraar Arabische taal en cultuur. Over reisverslagen en wereldbeelden van mensen uit de arabische wereld tijdens de middeleeuwen, vertelde ze ons. Ik hing aan haar lippen.
Na de pauze liet ze een voorwerp rondgaan, en vroeg ons daarbij te denken als een Middeleeuwer. Een Middeleeuwer die het voorwerp zou vinden als het zou aanspoelen op het strand. Het was een zwart ding, ongeveer 40 cm breed, en het was rondgevormd en bestond uit twee delen.
"Een tweelingvrucht" zei de oudere kunstgeschiedenisstudent die altijd continu vragen stelt.
" Ja, " zei mevrouw Kruk "maar probeer nu eens echt als een Middeleeuwer te denken"
Aarzelend stak ik mijn vinger op. "Billen" zei ik "afgevallen billen"
"Van wie?" zei mevrouw Kruk"
"Van een wezen wat elk jaar zijn billen verliest en nieuwe krijgt" verzon ik ter plekke
"Als dat zou kunnen!" was het antwoord
Het was trouwens een "coco de mer" een speciale vrucht die alleen op de Seychellen groeit.
Vrijdag 19 November 2004 at 3:13 pm
Twee feestjes de komende week. Morgenavond 80's party in Antwerpen, en woensdag een "foat feesd" van mijn studie. De outfit van morgen is al bijna klaar, en over die van volgende week heb ik ook al nagedacht. Wat is het foutste dat ik kan bedenken? Juist. Kim-Lian !!!
Mijn haar gaat rechtop en hysterisch, blauwe panty's, tijgerrokje, en een shirt met britney erop. Ha !
Donderdag 18 November 2004 at 9:02 pm
Zojuist ging ik naar de weightwatchers, boven een restaurant (stelletje sadisten) een paar straten verder. Fietsend, want het is hondeweer.
Bedacht me opeens dat ik niet gepind had, en de WW kost geld. Shit! Wat nu! Albert Hein in dan maar, even snel wat kopen en dan maar bijpinnen. Dan maar te laat.
Verregend liep ik door het filiaal van de grootgrutter (eindelijk kan ik dit woord nu eens gebruiken), zoekend met mijn ogen, en met snelle stappen. Wat denk je? Word ik me toch in de gaten gehouden door de veiligheidsman ... Hij volgde me, en bekeek me met argusogen. Juist daardoor kreeg ik het nog warmer en werd ik nog wat warriger.
Welnu, ik reken af en spoed me naar de WW. Op de terugweg (0,5 kilo afgevallen hiephiephoera!) bel ik mijn lief. Het is half 8 inmiddels en hij is nog niet thuis, dus ik bel om te vragen of ik nog wat halen moet bij de AH. We bespreken dat het inderdaad een goed idee is, en ik ga snel weer de AH in. Waar ik snel op mijn doel af been, op de voet gevolgd door de beveiligingsman, die mij schaduwt tot de kassa.
Het was mij heet onder de voeten.
Donderdag 18 November 2004 at 6:36 pm
geinspireerd door : haar en hem
All of me - Billie Holiday/ Trijntje Oosterhuis
Barcelona - Blof
Carrie - Joni Mitchell
Disco Medley - Zita Swoon
Eiland in de regen- Rowwen heze
Follow me - Sarah Bettens
Geef me je angst - André Hazes
High Energy - Evelyn Thomas
I believe in a thing called love - the darkness
Jimmy - Boudewijn de Groot
Kauwgom, thee en wierook - Blof
LA Song - Beth Hart
Marlena on the Wall - Suzanne Vega
Nowhere Man - Beatles
One - U2
Papa don't preach - Madonna
Queen of pain - Alannis Morisette
Release - Afro Celt Soundsystem
Seven nation army - White stripes
The most beautiful girl in the world - Prince
Un Goy - Amsterdam Klezmer Band
Vincent - Don McLean
Wise Up - Aimee Mann
Xanadu - Olivia newton john
You are always on my mind - Elvis
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder - Ramses Shaffy
Woensdag 17 November 2004 at 8:31 pm
Ik wandelde van het station naar het huis van mijn moeder. Een jongen fietste me tegemoet.
Ineengedonken zat hij in een grijsblauwe jas op zijn fiets,
toen ik langs hem liep hoorde ik hoe hij tegen zichzelf zei :
"hotsturnokku rotscheule"
Soms bekruipt me in zo'n geval toch het idee dat ik getuige ben van een verhaal, alsof de film waarin ik speel de zijne kruist.
Van welk verhaal denkt u dat deze scene deel uit maakt?
Zondag 14 November 2004 at 2:06 pm
- de eierkoeken waren op, dus ik heb druiven voor je meegenomen
Woensdag 10 November 2004 at 9:11 pm
- hoi met oom P. ik probeer al heel de dag je moeder te bereiken maar ik hoor maar niks, ik heb haar gemaild maar ze antwoordt niet. Ik wilde haar vertellen dat nicht T dood is. Vannacht overleden in haar slaap. Ja, en ik heb vanmorgen al gemaild, en vanmiddag weer, maar ze antwoordt niet.
Nee, ik geloof niet dat je het op deze manier aanpakt, zo'n slecht nieuws gesprek.
Dinsdag 02 November 2004 at 10:08 pm
Als ik naar de WC loop tussen twee colleges door, zegt een studiegenootje lachend : "Theo van Gogh is dood". Ik denk aan Theo, zijn omvang, leefstijl, en inname van drank,drugs en sigaretten. Direct koppel ik het aan André Hazes. Maar nee, hij is vermoord, zo blijkt. Docent Peter van Zonneveld begint er zijn college mee. Het slaat in als een bom. College over literatuur, en ook vrijheid van meningsuiting. Het nieuws brengt een brok in mijn keel.
Een paar uur later doe ik boodschappen. Panty, brood, fles cola. Voor me in de rij ligt een NRC op de band. Daar zie ik het gedrukt staan. Wordt iets alleen maar gezegd, dan hoef je er nog niet aan. Lees je het, dan is het echt. Te echt. Het schokt me dat iemand die zijn mening uit, hierom vermoord kan worden. Dit mag niet, dit kan niet.
Woensdag 27 Oktober 2004 at 8:23 pm
Dear darling Dione is nu al twee weken ziek thuis.
Met mijn ziel onder mijn arm loop ik rond, de dagen zonder mijn studievriendinnetje-van-het-eerste-uur zijn wel leuk, maar ik merk toch dat ze veel leuker zijn mét haar.
Wie weet een medicijn tegen de ziekte van Pfeiffer? 
Woensdag 27 Oktober 2004 at 6:59 pm
Studiegenote Elly en ik, lopen samen naar de trein, pratend over de voorbije dag en over docenten en medestudenten. Bij het drukke station aangekomen verspert een vrouw met een mand met appels ons de weg. Ze duwt een appel in de handen van Elly. Ik ben al doorgelopen. Onwenning houdt de verlegen Elly de appel in de hand. Er zit een briefje aan.
" Waarom verdienen sommige mensen 20.000 euro per jaar, terwijl anderen dit PER MAAND verdienen?
Immers, iedereen heeft slechts 24 uur per dag"
Eronder een webadres en een telefoonnummer. Ik ben een nieuwsgierig mens, dus thuis zoek ik de website op.
Ze stellen zich voor als een team van onafhankelijke vertegenwoordigers van een internationale telefoon provider. Dankzij een bewezen marketing concept behoort het bedrijf tot een van de snelstgroeiende bedrijven ter wereld en is in de telecommunicatiebranche op dit moment het snelstgroeiende bedrijf in Europa. Toch zult u in de media geen reclame van ons tegenkomen. Het geld dat hier mee bespaard wordt komt ten goede aan u, de consument. U kunt hierdoor namelijk besparen op diensten die u dagelijks gebruikt. Momenteel kunt u bij ons voordeliger bellen via het vaste telefoonnetwerk. Daarnaast kunt u in de nabije toekomst ook besparen op:
* mobiel bellen
* internet
* gas
* electriciteit
Als u klanten aanbrengt bouwt u residuaal (= blijvend) inkomen op. U wordt dan onafhankelijk vertegenwoordiger. Zo bouwt u in uw eigen tempo en in uw vrije tijd een extra inkomen op dat uiteindelijk zelfs uw vast inkomen kan overstijgen en u compleet financieel onafhankelijk kan maken. Iedereen kan dit en de mogelijkheden zijn onbeperkt.
Ja ja..... Dat gaat dus nergens over, volgens mij is dit een pyramidespel-achtige actie. Echt zo'n giftige appel die Sneeuwwitje kreeg. me dunkt.
Dinsdag 26 Oktober 2004 at 5:24 pm
hoe mijn docent onverstoorbaar doorpraatte, toen iemand in de zaal probeerde te niesen, wat niet lukte, zodat er een soort zeeleeuwenhuil onstond
Zondag 24 Oktober 2004 at 6:17 pm
Zaterdagavond op onze oranje bank. Vriend en ik eten. Hij shoarma en pitabroodjes, en ik rijst met saus en sla (want weightwatchers).
We praten over wat ons bezig houdt, en op een gegeven moment komt het door mij te kiezen bijvak ter sprake. Met keuzes omtrent mijn toekomst loop ik namelijk altijd lang rond. "Ik ga misschien eens met mijn virtuele vriendin Annemiek praten" denk ik hardop "of met vriendin Lyn, die als accountmanager bij een bank werkt"
Vriend begrijpt het niet echt, waarom ik zoveel meningen wil horen.
Flashback naar de sociale academie. Een les over hoe mensen met problemen omgaan, mannen en vrouwen doen dit over het algemeen namelijk anders. Mannen gaan recht op hun doel af bij het oplossen van problemen, terwijl vrouwen nog eens links en rechts een mening willen horen van een ander. Mannen zoeken meteen naar de oplossing, vrouwen willen andere invalshoeken.
"Jij bent gewoon mars en ik venus" zeg ik tegen Vriend.
lees verder
Vrijdag 22 Oktober 2004 at 9:15 pm
Arnon Grunberg heeft de AKO-literatuurprijs gewonnen, zo werd vanavond in RTL boulevard bekend gemaakt. Vanmiddag had ik college en de docent sprak er schande van, dat het in RTL boulevard zou zijn. Arnon zelf was er niet, weer niet, maar zat in taxi in Bolivia. Arnon jongen, gefeliciteerd.
Grunberg. Je houdt van hem of je hebt een hekel aan hem. Ik behoor tot de laatste groep. Ik vind hem een omhooggevallen jongetjesmasturbeerschrijver. Aan zijn boeken kan ik niets bijzonders ontdekken, ik vind het quatsch. Geen literatuur, maar alleen maar opsommigen van dingen, ik vind het onzinnig. Literatuur opent een nieuwe wereld, vind ik, het moet een nieuw kanaal in je bewustzijn openen. Dat doet Grunberg niet. Zijn boeken zijn best vermakelijk op sommige punten, maar ik vind het echt enorme onzin dat de man zo gehyped wordt, terwijl hij eigenlijk niet echt iets bijzonders toevoegt.
Hij is een blaffende hond, en ik vind dat literatuur moet bijten.
Donderdag 21 Oktober 2004 at 5:45 pm
Het zijn kleine treinen, beenruimte is een schaars goed. Maar deze jongen maakte het wel erg bont, door gewoon zijn benen uit te steken. Ik kon helaas niet voorkomen dat hij mijn gelaarsde voeten schopte. Zijn vriendin kwam ernaast zitten.
Jemig, echt zo'n stel waarbij de erotiek er al uit was voordat 'ie had kunnen oplaaien. Wat ze met elkaar moesten wisten ze verder niet. Ze waren in Rotterdam ingestapt, maar we waren nog niet bij Delft of ze waren al uitgepraat. Uit haar tas haalde het meisje een zak met kokoskoeken. De vieze geur vulde al snel de hele coupé. Hun verlovingsringen glommen in de ochtendzon, zag ik toen hij het hele tafeltje in beslag nam met zijn arm.
Heb ik jullie wel eens verteld dat ik me ontzettend kan ergeren aan mensen in de trein? In de morgen ben ik niet op mijn best. Ik ben erg op mijn rust gesteld, maar ja in een forensentrein in de randstad is deze maar moeilijk te vinden. Vandaar dat je mij dan vaak als een izengrim in de trein kunt aantreffen.
Woensdag 20 Oktober 2004 at 6:16 pm
Het overleg over onze Vondelpresentatie liep prettig uit de hand. De "verenigingsmensen" bleken namelijk ontzettend aardig. Volgens de de jongen zag zijn toekomst er goed uit, nu hij een jaar al "preases" op zijn CV kon zetten. Er werkte niemand bij zijn vader op het bedrijf die niet bij een vereniging had gezeten.
Wel, dacht ik, er komt wel wat meer bij kijken. Het is maar net hoe wat voor baan je wilt en wat voor carriere je op het oog hebt.
Al snel kwamen we erop, dat er wat dat betreft wel een tweedeling is in de studentenpopulatie:
Er zijn studenten die alleen maar studeren. Ze wonen vaak nog thuis, en hebben dus alle ruimte om zich helemaal op de studie te gooien. Hoeven vaak niet te koken, wassen of boodschappen doen, en vaak geen grote zorgen over inkomen.
Aan de andere kant van de schaal vind je de mensen die op zichzelf wonen, en actief zijn met werk en nevenfuncties.
De thuiswonende studenten halen vaak hoge cijfers, en lijken op deze manier meer kans te maken op een carriére, terwijl nevenfuncties ook erg goed staan op het CV. Werkgevers zoeken vaak toch mensen die niet hebben stilgezeten. Eigenlijk zou je een combinatie moeten zijn, dus en torenhoge cijfers, en een boeiend CV. Maar dat is niet haalbaar, zeker niet met het nieuwe BaMa-systeem.
S'middags koffie en lunch met Doortje, Ilana en Robert. Ilana en Robert zijn respectievelijk 4e en 3e jaarsstudent, maar ze volgen erg veel vakken met ons, de tweedejaars.
Wij boksen vrolijk voort. We krijgen het niet cadeau.
Robert denkt dat hij ADHD heeft en probeert op allerlei manieren aan zichzelf te werken. Ilana is vaak ziek (ook nu heeft ze griep) maar ze probeert toch door te gaan.
De mensen die het niet in één keer afronden vind ik vaak wel een stuk interessanter. Ze werken aan zichzelf, en leven. Of dat nou vanwege een baan is, een verenigingsbestaan, kinderen, of werken aan jezelf.
Misschien kom je wel verder in je leven als je weet dat je het niet cadeau krijgt. Voor mij heeft die gedachte in ieder geval erg goed gewerkt.
Woensdag 22 September 2004 at 8:02 pm
De hele dag hik ik er al tegenaan. Presenteren is nog tot daar aan toe, maar ze nemen het op video op. Al mijn jaren niet-prettig-voelen-in-mijn-lijf komen opzetten. Het lijkt me verschrikkelijk om beelden van mezelf te zien en te moeten analyseren.Vrees het vonnis wat ik over mezelf uit zal spreken.
Voordat ik op moet heb ik het warm, en ik maak iets te veel grapjes met studiegenoten. Als ik opmoet, durf ik eerst de klas niet in te kijken, maar later kom ik los. Tegen de tijd dat de vier minuten voorbij zijn, voelt het prettig. Mijn beide voeten staan stevig op de grond, gehuld in mijn nieuwe prachtige laarzen.
Ze zeggen, dat ik een rustig tempo houd. Dat mijn volume en intonatie goed zijn. Dat mijn betoog heel prettig is, om naar te luisteren. "Het is jammer dat je soms nog wat statisch bent en naar je blaadje kijkt," zegt mijn docente "maar er schuilt een goede presentator in je"
Tien kilo lichter. Geestelijk dan.
Dinsdag 21 September 2004 at 7:49 pm
Tegenover me zitten ze in de trein, en ik houd me blind en doof achter mijn boek. "wat staat die walkman hard," zegt het meisje tegen de jongen "ik zou willen dat ik een bandje met stilte op mijn walkman had, zodat ik het niet meer kon horen"
Dinsdag 21 September 2004 at 7:43 pm
Op mijn universiteit is het mogelijk om als buitenstaander tegen betaling een aantal vakken te volgen.
A la carte onderwijs, noemen ze dat.
Op de eerste rij zitten een oude man en vrouw, ik schat ze rond de zeventig. Hun ogen glimmen. Ze zitten dicht tegen elkaar aan en maken driftig aantekeningen. Ze genieten van het verhaal, van de kennis die ze opdoen. Misschien mochten ze vroeger niet doorleren, en hebben ze nu eindelijk de kans om te doen wat ze al jaren wilden.
De docent begint zijn verhaal. Over structuralisme in de moderne letterkunde.
Voor mij een college in de lange reeks colleges. Een vak als de andere vakken.
Maar door deze twee mensen besef ik weer even hoe bijzonder dat is.
Maandag 20 September 2004 at 10:09 pm
Ik liep op mijn werk een beetje scheef,als het ware. Mijn collega's zagen het en namen me allerlei werk uit handen. Ik had nog streeds erg veel last van mijn rug, nadat ik de week ervoor een cliënt verkeerd had opgetild.
Twee dagen niet werken had gelukkig wel wat geholpen. Met collega C. had ik het erover, dat mijn rug toch nog wel zeer deed.
We hadden het wel eens over haar reiki-cursussen gehad, dus ik was niet erg verbaasd toen ze zei : "Zal ik je even behandelen?"
Baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik.
En omdat de collega goed ken ik wel bekend ben met Reiki, besloot ik toe te stemmen. Met haar handen bewoog C. langs mijn rug, zonder mij aan te raken. Reiki zegt je aan te sluiten op een grotere energiebron. Gek genoeg voelde ik vanalles, mijn rug voelde erg warm en pijnlijker dan eerst.
Alle deelnemers (gehandicapten dus) kwamen om ons heen zitten. Zouden ze de bijzondere energie gevoeld hebben? "Ik heb het gevoel dat er iemand naast ons staat, bij jou," zei C. "je oma ofzo, kan dat?" Of mijn oma naast me stond weet ik niet... maar met mijn rug gaat het sindsdien veel beter.
Maandag 20 September 2004 at 11:26 am
*Daglicht *
Uit chaos van lakens en
voorgevoel opgestaan, gordijnen
open, de radio aan, was
plotseling Scarlatti
heel helder te verstaan:
Nu alles is zoals het is geworden,
nu alles is zoals het is
komt het, hoewel, misschien
hoewel, tenslotte nog in orde.
—- Judit Herzberg
Zondag 19 September 2004 at 6:55 pm
Beste Heleen,
Het kan natuurlijk eigenlijk niet, een hekel aan iemand hebben die je niet persoonlijk kent. Maar toch heb ik het. Ik heb een hekel aan jou.
Je stelt je op als ambassadrice van het vrije huwelijk. Is dat alles wat je te melden hebt?
Kom nou toch. Ik vind het een hoop interessantdoenerij om niks. Het interesseert me geen bal dat je het afentoe met een ander doet dan met je man, en de manier waarop je daarmee kokketeert vind ik irritant.
De collumn over Oudkerk vind ik daarom ook erg hypocriet.
Jij wil je neerzetten als de tolerante, opene, spannende, alles-moet-kunnen mevrouw, maar je lapt mooi wel Rob Oudkerk erbij als je daarmee een “scoop” kunt hebben. Het is je zeker wel bevallen, die media-aandacht die je daarna kreeg? Was zeker ook wel goed voor de verkoopcijfers van je nieuwe boek? Je presenteert jezelf dus als open minded, maar in feite ben je nog veel hypocrieter dan wij allen.
Je vindt dus blijkbaar dat we niet alleen allemaal moeten weten met wie jíj het allemaal doet, maar ook nog wat Rob allemaal doet.
En ook dat, beste Heleen, interesseert me geen lor.
Natuurlijk is het niet goed te praten dat hij op zijn werk naar hookers.nl surfde, en al helemaal niet dat hij de Theemsweg heeft bezocht. Een politicus kan het zich niet permitteren dergelijke dingen te doen, zeker niet als er slachtoffers van vrouwenhandel bij in het spel zijn.
Maar waarom moet jij dat nou zo nodig publiceren?
Had je hem niet op een andere manier kunnen confronteren?
met vriendelijke groetjes,
Carrie Zomerstorm
Vrijdag 17 September 2004 at 9:15 pm
Ik ben geboren in Zeeland. De eerste achttien jaar van mijn leven bracht ik door op een prachtige boerderij, waarin mijn ouders een eigen bedrijf hadden. Het dichtstbijzijnde dorp had maar 300 inwoners.
Op mijn dappere paardje reed ik door de prachtige polders vol klei, vlas, gras, en groenten, en over dijken vol bloemen. Altijd heb ik heb altijd intens genoten van het buitenleven. De herinneringen aan dat landschap zijn de mooiste.
Ik heb erg veel heimwee naar toen, ookal probeer ik mezelf ervan te doordringen dat ik het niet idealiseren moet. We wonen nu in de grote stad. Afgezien van wat jaartjes op kamers, is dit de eerste keer dat ik echt in de randstad woon, dat ik echt weg ben zeg maar. Ik ben hier gelukkig. Ik heb het naar mijn zin.Geniet van het comfort, de universiteit en de winkels en de evenementen en de feesten binnen handbereik. Ik geniet van ons huis en het samenwonen met mijn lief.
Afentoe moet ik even een shot natuur, en dan stap ik in de trein naar Zeeland. Dan geniet ik intens van de geuren en het prachtige landschap.
In het dagelijks leven stop ik mijn heimwee maar weg. Simpelweg omdat ik er op dit moment in mijn leven niet aan kan toegeven. Voor mijn studie, en voor mijn toekomstplannen moet ik híer zijn. Ik wil graag werken bij een uitgever of een museum, of misschien wel op de universiteit zélf. Vanuit Zeeland was dat veel lastiger te realiseren, ik zou dan meer in trein en auto zitten dan thuis, en dat zou zoveel onrust meebrengen. En in Zeeland werken zou nogal beperkend zijn. Bovendien is mijn lief ook aan het studeren en werken hier. Beiden zo?n mobiel stressleven leiden was voor ons geen optie, en omdat we wat meer wilden zien van de wereld, en ook graag nieuwe mensen wilden leren kennen enzo, zijn we verhuisd.
Weet je wat het is ... het landschap, de rust en de ruimte waren en is prachtig. Maar het was ook tegelijk alles wat je had. Ik fietste 20 kilometer naar school, dat wel. Vervoer met uitgaan was altijd een probleem, en als je dan in de disco was, kon je niet naar huis als je dat zelf wilde. Altijd was je afhankelijk van taxidiensten. Leven in Zeeland hield ook een bepaalde beklemming in, er was altijd een muurtje zichtbaar, 'n muurtje wat je het zich ontnam op wat er allemaal mogelijk is in het leven.Dat lag niet zozeer aan Zeeland, dat heb je waarschijnlijk overal waar de mensen dicht op elkaar leven en waar verder niet heel veel te doen is.Iedereen lette op iedereen, en ieder stond klaar met meningen. Iedereen had met iedereen ooit eens wat gehad, of met elkaar in een bandje gespeeld. Ik schrok heel erg de eerste keer dat ik de film "Wilde Mossels" (zie filmaanrader) zag, omdat je daarin de beklemming van Zeeland kon voelen. Vond ik.
Anders-zijn werd raar gevonden,en blijkbaar was ik anders. Als puber had ik het niet gemakkelijk in die gemeenschap. Later kon ik mijn weg beter vinden, begon ik te genieten van het anders zijn. Immers, ik was geen cliché. In mijn huidige stad barst het van de hippe mensen ; de hipste ben je hier niet snel 
Maar ooit? zou ik wel terug willen naar het boerenland. Als ik de met de trein naar mijn moeder ga, zie ik een prachtig boerderijtje staan in the middle of nowhere. Sinds mijn kinderjaren droom ik al van zo?n huis. Heerlijk zou ik het vinden bij zoiets te wonen. Ik droom ervan mijn kinderen een zelfde jeugd te kunnen geven als ik heb gehad tenmidden van de ruimte en de vrijheid. Met een schommel, en bewustwording van de natuur en de seizoenen. Dieren houden, misschien zelfs wel weer paarden. De wind en de regen om je hele huis te horen waaien. In het leven wil je altijd álles. Dus én boerderijen én carrières én veel tijd voor je hopelijke kinderen.
Ben benieuwd of ik het nog kan tegen die tijd. Of ik, na al die jaren verwend te zijn met het comfort van de stad, ooit nog zal wennen back to basic. Maar een ding staat vast. Je haalt het meisje uit de provincie, maar de provincie niet uit het meisje.
Woensdag 15 September 2004 at 7:24 pm
Er is een tijd geweest dat ik mijn hand niet omdraaide voor spreekbeurten en referaten. Ik maakte gebruik van mijn humor,wist goed wat ik wilde vertellen, en genoot van de aandacht. Ik maakte gebruik van mijn ervaringen in het schooltoneel, en wist goed om te gaan met het publiek.
Sinds ik aan de universiteit studeer, vind ik het eng. Ik vertel iets aan een heel kritische groep, en ben dus veel zenuwachtiger.
Bovendien laat ik me veel meer beïnvloeden door het feit dat ik niet zo lekker in mijn vel zit in letterlijke zin. Ik zit niet "los" in mijn lichaam,en voel me daardoor ook niet op mijn gemak als de aandacht er op gericht is.
Gelukkig volg ik dit schooljaar de cursus effectief presenteren". Hopenlijk kan ikde grafiek weer de goede kant op zetten. Mijn studiegenootjes vinden het, geloof ik, nog enger dan ik.
Mijn docente vertelde me een opmerkelijk feitje. In de VS is een onderzoek gedaan naar wat mensen het ergst vrezen. Spreken in het openbaar stond op 1. Op twee stond doodgaan...
Zaterdag 11 September 2004 at 10:09 pm
Gelukkig was ik vroeg thuis, het viel niet mee om in mijn eentje het hele huishouden te draaien, en zo had ik mooi wat tijd. Ik stopte de trekker met de dweil eromheen in de emmer, en plensde het sopje op de zwartwitte tegels van mijn het huisje wat nu sinds 3 maanden van mij was. Ik was 21, woonde drie maanden echt op mezelf, en voelde me alsof ik alles goed geregeld had. Ik bepaalde wie er in mijn huis kwam en wie niet. Wanneer ik at, en wanneer ik at. Hoe laat ik thuiskwam, en wanneer er schoongemaakt werd.
Radio 3 speelde een vrolijk deuntje, wat opeens werd onderbroken voor een extra nieuwsuitzending.
Een vliegtuig was het world trade center ingevlogen.
Húh? Kan dit? In Amerika?
New York. Daar woont mijn lievelingsneef, die ik als een broer beschouw. Two towers … hij woont om de hoek …
Pas 24 uur later hoorden we, dat hij in leven was.
Een paar dagen later ontving ik een e-mail van hem:
*_Met mij gaat het wel. Alleen die geur, die constante geur van verbrand alles vult nog steeds elke hoek van New York en mijn neus. Het leven gaat langzaamaan weer haar gang.
Restaurants zitten weer vol, nog iets leger dan daarvoor, maar er klinkt weer geluid op straat, zij het nog steeds een beetje ingetogener dan daarvoor. Ik hoor weer muziek uit cafés komen, voorzichtig aan. Ruim een week geleden was het een spookstad. Er reden bijna geen auto’s op straat. Ook niet overdag. Kun je het voorstellen? Er klonk geen muziek en de mensen schuifelden zachtjes langs elkaar. Het leven wordt nu weer beetje bij beetje weer normaal. Bijna weer normaal. Er wordt weer basebal gespeeld, er wordt weer gelachen in Broadway-musicals…
Maar die geur, die alles doordringende geur hangt er nog steeds. De geur van alles verbrand die ik ken uit Colombia na een grote aardbeving met 1000 doden. Een geur die je kent, die lijkt op een smeulend brandje op een stortplaats, maar dan iets zoeter. Een geur waarbij we maar liever niet stilstaan wat die geur nou werkelijk veroorzaakt.
En ik ben moe. Ik ben erg moe. Lichamelijk en geestelijk. Overvoed in tragedie. Ik wil zo graag weer een aflevering zien van “Alias Smith and Jones” of zoiets. Of “Daktari” met een schele leeuw. Ik wilde af en toe dat ik weer 10 jaar was en dat ik even kon schuilen bij mijn moeder, die dan zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken, dat alles wel weer goed komt.
En zoals je weet is onze lieve zwarte homo buurman weg. Is vermist. Hij werkte op te 96e verdieping van de tweede toren. Hij heeft nog naar huis gebeld, naar zijn vriendje, toen de eerste toren geraakt was en gezegd dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Dat hij niet in de Noord-toren zat die in brand stond en dat hij vanavond gewoon weer thuis zou komen. Hij is nog steeds niet thuis en dat vind ik wel verschrikkelijk. Ik flirtte altijd met hem in de lift. Eugene begroete me vaak met iets van een:“hello gorgeous” En dan antwoordde ik steevast met: “look who’s talking…”
En ik heb aan een stuk door gewerkt, nu twaalf dagen aan een. En soms twintig of meer uren achterelkaar. Maar dat zal volgende week wel minder worden. Het wordt nu al rustiger. Ik moet alleen even een paar dagen niks doen. Ik blijf gewoon erg moe. Moet gewoon even een paar dagen slapen, eten en ?
En ik ben bang voor de toekomst. Echt bang. Bang dat Bush en zijn kornuiten met de slechte ook goede te pakken nemen en dat we daardoor nog een aantal decennia oorlog zullen voeren, met alle verschrikkelijke gevolgen vandien. Ik kan al twaalf dagen geen geweld meer zien op tv. Twee voortvluchtige cowboys, die tegen wil en dank goed zijn in hun hart maar helaas door iedereen als slechterik worden aangezien, daar trek ik ongeveer de grens. Of bij een schele leeuw die zijn krijsende apevriend weer in de jungle van Afrika na dertig spannende minuten en heel veel snelle “pans” weer terug vind.
Vroeger vond ik het leuk om de New Yorkse sirenes te horen. Vond ik “echt” Maakte dat ik midden in een spannende politieserie terecht was gekomen. Nu kan ik die sirenes niet meer horen. Maken me onpasselijk. Alsof ik in een slecht geregisseerde film zit, waar ik maar niet uit kan komen.
Lieve Carrie, nu ik dit zo teruglees, klinkt het allemaal wel heel dramatisch. En soms voel ik me ook zo. Zoals nu bijvoorbeeld. Maar soms ook helemaal niet. Soms gaat het ook “gewoon” goed met me. Ben ik lekker aan het werk. Probeer zo mooi mogelijk te draaien. Kijk ik weer naar al die gekke en mooie mensen op straat. Luister ik thuis weer naar mooie muziek… Alleen die geur. Alleen die verdomde doordringende geur maakt me dan weer verdrietig… _*
mijn neef Martijn verhuisde in 1995 naar New York om het daar te gaan maken in de film-en tv wereld, als cameraman. Hij woont nu in the Village, maar in 2001 woonde hij dichtbij waar het World Trade Center stond. 24 uur na de ramp kregen we bericht dat hij nog leefde …
Nu gaat hij nova vanuit New York regisseren, om de presidentsverkiezingen te verslaan.
Ik maak me echt zorgen om Amerika en de wereld.
Bush is een groot gevaar, maar ik heb steeds het gevoel dat Kerry geen haar beter is …
Donderdag 09 September 2004 at 1:22 pm
*Lieve lezer,
Na ongeveer een jaar bij web-log, maak ik nu de sprong in het diepe.
Een eigen domein, waar ik in alle vrijheid webdesign kan leren en mij maximaal kan uiten. Ofzo.
Met hulp van “Annefloor” heb ik nu dit gebouwd. Maar we gaan vrolijk verder, hoor!
Wat ga je hier allemaal vinden?
Wel, eigenlijk ga ik gewoon verder waar ik bij web-log aan ben begonnen. Dus gewoon, mijn (bijna) dagelijkse verbazing,verwondering,ontroering fascinatie, gedacht maar misschien ook wel irritatie aan je vertellen*
