Vrijdag 23 December 2005 at 8:59 pm
" Kun je zo even meekomen? "
Ik loop achter de chef aan door de gangen van het museum.
Mijn hart klopt in mijn keel. Hij zei het zo serieus, dit is vast een berisping.
Ik peinig mijn hersenen in pogingen te bedenken wat ik gedaan kan hebben.
We lopen nog geen 200 meter samen, maar als ik bij zijn kantoor ben ben ik diep overtuigd dat ik ontslagen word en heb ik van allerlei muggen mammoeten gemaakt.
Hij gaat even een andere kamer binnen, en komt terug met een fles wijn.
" Hier, voor kerst" zegt hij, en hij laat me tekenen voor ontvangst.
" Wordt maar eens lekker dronken! "
Pfoe. Liep dat even met een sisser af....
Woensdag 21 December 2005 at 8:08 pm
Als je een digitale camera hebt, kun je meteen zien hoe de foto eruit ziet die je net hebt gemaakt.
Na het poseren verdringt men zich meteen om de fotograaf en is er nog een extra gezellig moment, het lachen om de foto.
Ook heb je nooit meer mislukte foto's waar je toch voor betaalt, je kunt ze immers meteen wissen.
Als ik me niet vergis, worden er meer foto's gemaakt sinds de introductie van de digitale fotografie.
Niet altijd is het prettig dat je meteen de foto's kunt zien.
Zelf ben ik altijd vrij onzeker over op de foto gaan. Ik ben altijd bang dat ik er te dik of te suf op zal staan.
Ik ben nogal een zelfcriticus, zoveel is duidelijk.
Kon ik bij gewone fotografie nog een poosje in onwetendheid blijven, soms zelfs de foto nooit te zien krijgen,
bij de digitale fotografie ligt het bewijs meteen onder mijn neus.
En dus begint ook meteen het zelfbekritiseren en het vervelende gevoel over de foto.
Erg jammer.
Natuurlijk lukt het uiteindelijk wel, me eroverheen te zetten, maar het is toch een onderbreking van de vrolijkheid. Even.
Zo was het maandag ook weer in Utrecht.
Natuurlijk voelde ik me weer suf na het terugzien van de foto's.
Ik stond wat te praten met een jongen die of uit Utrecht of uit Nijmegen kwam Ik kende hem in ieder geval niet uit Leiden.
Laat me u meenemen naar dit gesprek.
"Maar hoe oud ben jij dan?"
"Zesentwintig. En nu niet zeggen : nee, ik zou je eerder vierendertig geven hahaha "
" Al was je zesendertig, je bent welkom"
"Oh ok"
" Want ik vind jou ook nog es harstikke mooi"
Daar kon ik het mee doen, en dat deed ik.
Heerlijk, als het leven je geeft wat je net nodig hebt.
Dinsdag 20 December 2005 at 11:09 am
Met een man of dertig stonden we, na het dictee, in Café Florin in Utrecht.
"Mooie zaak" zeggen we tegen elkaar en "Het is hier toch wel anders dan in Leiden"
Eerst nog drinken we braaf biertjes met elkaar, ons eigen groepje.
Dan besluiten Roeland en ik dat het tijd is om te "intergreren" met de twee andere studieverenigingen die er zijn.
Iedereen studeert Nederlands, en we komen uit drie verschillende steden.
Het is erg leuk om met andere mensen die jouw studie doen te praten.
Ze hebben aan een half woord genoeg.
We drinken biertjes, praten over Nijmegen, Utrecht en Leiden.
Ze dachten dat wij kakkers zouden zijn.
Roeland en ik bleven uiteindelijk met nog twee studiegenoten over.
We zijn nog gaan dansen met de Utrechters Bloem en Jaap in café het Kneusje.
De wandeling naar het station duurt eindeloos, maar toch halen we met gemak de trein.
We lopen langs het glazen huis waar de 3fm dj's zitten voor Congo, en langs een enorme afbeelding van Ronald McDonald in een winterbos.
"Ik vind hem eng" zegt Roeland "ik vind hem heel erg eng"
Hij heeft gelijk.
De nachttrein voert ons over Lelystad en Bussum.
Roeland gelooft niet dat we in Lelystad zijn, dat de trein echt zo rijdt.
De jongens praten over de liefde, wat voor meisje ze willen.
Ik kijk uit het raam, ik zie niets dan wat verre lichtjes, en ik geniet.
Weer een toffe avond die in mijn balboekje kan worden bijgeschreven.
Dinsdag 20 December 2005 at 10:58 am
We maakten samen een dictee, het Groot Dictee der Nederlandse Taal.
Onze vereniging won, wij leverden het meisje met de minste fouten. Maar ik was het niet.
Nee, ik had best veel fouten. Niet de allermeeste, maar best veel.
Gelukkig mag onze vereniging met de wisselbokaal naar huis. Dat is tenminste iets.
Het groot dictee, een mens zou er onzeker en ongelukkig van worden.
Je zou bijna denken dat je onbekwaam was.
Zeker als je ziet dat Bart Chabot maar 12 fout heeft.
Gelukkig is er spellingcontrole, gelukkig is spellen niet het belangrijkste in het leven,
en gelukkig kun je woorden als dodijnen (Van Dale kent het niet eens), mecenassen, en croque-monsieur gewoon vermijden.
Wel jammer dat je na zo'n dictee zeker een week onzeker blijft over spelling van de gewoonste woorden.
Kijken hoeveel fout u hebben zou?
http://www.omroep.nl/nps/grootdictee/televisie.html
Zaterdag 17 December 2005 at 10:52 pm
Mevrouw Enquist vertelde in de Albert Verweij-lezing dat muziek en taal in ons brein op verschillende manieren verwerkt worden.
Het begrijpen en produceren van taal vindt plaats in centra in de linker hersenhelft en muziek hoort thuis in de rechterhersenhelft. De hersenhelften hebben verschillende functies en gaan ieder op hun eigen wijze met zintuigelijk materiaal om. Links staat voor het analytische, in de tijd geordende denken en rechts voor het globale, meer diffuse ervaren. Als je niet muzikaal geschoold bent verwerk je muziek met je rechter hersenhelft. Als je een muzikale opleiding krijgt, gaat de linkerhelft gaat het overnemen.
Bij literatuur lijkt het ook zo te werken. Velen gaan Nederlands studeren vanwege liefde voor literatuur, en vervolgens leer je het analyseren.
Het kan een poosje lastig zijn om het hart en het verstand op één lijn te krijgen. Soms voelt een periode erg 'droog' aan, je kunt alleen nog maar analyseren en lijkt de liefde kwijt te zijn
Ik zal me nu wel in die fase bevinden, het wankelen tussen liefde en analyse. Hoewel het niet aanvoelt alsof men erin slaagt analyse en liefde te scheiden bij mij.
Natuurlijk kan ik op een tentamen een gedicht analyseren waarvan ik niet houd, en als ik ergens van houd word ik niet blind voor analyse.
Maar toch ik kan niet echt studeren zonder mijn hart erbij. Het is een belangrijke factor in mijn keuzes, ik ben niet slechts rationeel en berekenend.
Soms vind ik iets mooi, en weet ik nog niet precies waarom. Het is dan alleen gevoel, maar niet direct met mijn analytisch oog.
Momenteel ben ik helemaal weg van "Spijkerschrift" de roman van Kader Abdollah.
Sowieso ben ik dol op zijn schrijfstijl, ik heb al meer gelezen van hem.
Je wordt meegezogen in een verhaal waarvan je voelt dat het erg oud is.
De korte zinnen lijken veel grotere werelden achter zich te verbergen.'
De analyticus in mij, is er niet weg van.
Vreemd, hoe dat werkt.
Vrijdag 16 December 2005 at 10:03 pm
Segher is deel van mijn meubilair. De weken gaan zo hard dat ik soms geen tijd heb om te beseffen dat ik ook zonder hem had kunnen zijn, dat het bijzonder is wat we hebben.
Gelukkig komt dat gevoel vaak genoeg spontaan opzetten, op de gekste momenten. Dat ik hem opeens moet knuffelen in de Albert Heijn.
En nu.
Hij is naar zijn ouders, ik ben alleen, omdat ik moet studeren voor mijn tentamen van komende maandag.
Ik geniet diep van het alleen zijn, wat ik niet vaak meer meemaak, maar ik voel me ook een beetje gehandicapt.
Alsof de helft van mij nu niet klopt. Er mist iets groots, zoveel is duidelijk.
Joni Mitchel zong al : " don't it always seem to go, that you don't know what you've got 'till it's gone"
Gelukkig komt hij morgenavond terug.
Donderdag 15 December 2005 at 6:11 pm
Toen ik gisteren terugkwam van het toilet, namen mijn goede vrienden Roeland en Lucas me aandachtig en verwonderd op.
"Car, wat zie je er jong uit" zei Roeland
"Ja, jong...." mompelde Lucas afwezig.
ik ga vaker om half tien naar bed, dat is zeker.
Donderdag 15 December 2005 at 12:02 am
Zit je lekker te bekomen van de dag, besluipt de tijd je vanachteren en laat ie je schrikken als geen ander.
Dat doet de tijd wel vaker.
Eerst heb ik nog zeeën, en dan heb ik opeens nog maar tien minuten waarin ik nog vannalles moet doen.
Eerst heb ik anderhalf uur met Iris gebeld en nu zit ik heerlijk achter de laptop. Post beantwoorden. Logjes lezen. Dat werk.
Opeens hangt er iemand in mijn broek.
Sokrates.
De kat heeft een strikt tijdsschema. Om elf uur dient er naar bed gegaan te worden door zijn mensen. En waar blijft Segher?
Ik neem hem even op schoot en knuffel hem. Dan is het goed. Als blijkt dat ik nog niet naar bed ga, haalt Sokrates zijn schoudertjes op en gaat weer lekker liggen op zijn plek bij het raam.
Wel de Pavlov reactie, maar als 'ie niet wordt beantwoord is het ook niet erg. Wel erg pragmatisch, onze kat.
Maar goed, de tijd dus.
Opeens is het dan weer middernacht en besef ik dat ik nog maar een paar uur te slapen heb.
Slaap die ik zo nodig heb.
Waarom heeft een dag geen 26 uur?
Woensdag 14 December 2005 at 08:45 am
Het was een vreemde namiddag.
Ik heb een hekel aan cowboylaarzen, maar opeens zaten er twee dames tegenover me, een keurige sjieke en een naturelle met een bodywarmer, die allebei prachtige cowboylaarzen droegen die ik stante pede zelf had willen hebben.
Ik las "spijkerschrift" van Kader Abdollah, luisterde naar een heerlijk muziekje om mijn de spits wat te ontspannen, en keek dus afentoe met een schuin oog naar de laarzen.
Tot ik het geluid hoorde.
Doet u wel eens een varken na? Het is een geluid van KNORRR waarbij u keihard uw neus ophaalt?
Welnu, de man in ons vierzitje deed het. Hij kon het erg goed, leek erg op een varken.
Het was een keurige man, hij luisterde naar iets klassieks op zijn discman en keek onderwijl naar het boekje van de CD. En dan opeens KNORRRR.
Waarom in godesnaam? Was dit een vorm van Jules de La Tourette? Haalde de man zijn neus op maar vergat hij even niet verkouden te zijn? Knorde hij van plezier?
Had hij het geoefend voor de spiegel?
We zullen het nooit weten, want ik heb het niet gevraagd. Ik was veel te hard bezig mijn lach in te houden.
Hij deed het vijf keer, daarna niet meer.
Dus KNOR KNOR KNOR KNOR KNOR en daarna stilte tot Amsterdam Lelylaan, waar hij eruit moest.
Het was een vreemde namiddag.
Maandag 12 December 2005 at 10:28 am
En zo had ik opeens afgesproken met Maaike.
Op de schoolreünie zag ik haar heel kort, maar lang genoeg om te beseffen dat we zo dichtbij elkaar wonen in Amsterdam dat we dezelfde postcode hebben.
"We moeten eens koffie drinken! " riepen we elkaar toe.
Meestal blijft het daarbij.
Hoe vaak zeg ik dat niet, hoe vaak wordt het niet tegen me gezegd.
Een loze belofte, die bijna net zo conventioneel is als "hoe gaat het met je?"
Eigenlijk zeg je "ik wou dat ik in mijn gestresste gehaaste leven wat meer tijd had voor jou"
"We moeten eens koffie drinken" is eigenlijk een beleefdheidsfrase, zo langzamerhand.
Nou, bij Maaike en mij dus niet.
Wij gingen echt.
We spraken af in een café waar ik al vaak was langsgefietst (want midden in ons postcodegebied).
Het bleek een mooie leuke houten kroeg, waar ook ouders met kinderen binnen durfden.
Ik wachtte terwijl ik wat schetsjes maakte, en bedacht me opeens dat er een tijd is geweest dat ik dat niet durfde : alleen wachten in een café.
Niet meer voor te stellen. Goed, veel problemen en complexen blijven gelijk, maar gelukkig verdwijnen er ook veel. Ik durf inmiddels ook om maandverband te vragen en condooms te kopen.
Daar was Maaike ook.
Ze was niet eens een klasgenote van me, maar zat op het VWO.
Eigenlijk sprak ik haar toen niet veel. Tien jaar geleden zou ik nooit gedacht hebben met haar af te spreken in Amsterdam.
't Kan verkeren.
Het was een gezellig middagje. We zaten in het zelfde schuitje.
Beiden sadder but wiser, en - hoe verrassend- beiden bezig met de Middeleeuwen.
De ontmoetingen die je tien jaar geleden niet had verwacht zijn de beste.
Zondag 11 December 2005 at 3:03 pm
Het moet ergens begin oktober zijn geweest dat ik aan de lange houten tafel zat bij de boerderij van ELlis en haar man.Ik was er op kraamvisite. De zon scheen, en ik zette koffie en thee. Dat ben ik zo gewend als ik bij Ellis ben.
Niet dat zij het niet kan bijhouden. Wij ,haar vriendinnen, nemen het gewoon over.
Het is fijn om een druk iemand iets uit handen te nemen.
Het was nog warm.
Haar ouders waren er, haar zoontje speelde met visitekinderen om ons heen, en gesprekken en gelach klonken ver de polder in.
De pasgeboren dochter stond in een kinderwagentje buiten. Diep in slaap.
Afentoe vloog een roofvogel over, want Ellis' man moest wel gewoon met zijn vogels oefenen. Visite of geen visite.
Het is een fijne herinnering die nog vaak in mijn gedachten boven komt drijven.
Soms droom ik even weg, in de trein of bij een college, en dan denk ik aan de zilte geur en de zon die ons bescheen.
En ik denk aan de makkelijkheid, de simpelheid van zo'n dag.
Heimwee komt heel snel op als ik aan Zeeland denk.
"Het lijkt wel een andere planeet," zeg ik tegen Segher, als we met veel boodschappen de winkelstraat vol turkse winkeltjes verlaten.
" het zo vér weg "
Ik denk dat het niet meer goed komt.
Heimwee hoort nu eenmaal bij de mens. De mens verlangt naar wat hij niet heeft, naar waar hij niet is. Dat zit er in, daar doe je niets aan.
En je kunt immers nooit alles behouden, je kunt immers nooit overal tegelijk zijn.
Als ik zou terugverhuizen, weet ik zeker dat ik dan weer heimwee hebben zou. Naar Amsterdam.
Vreemd dat ik hoop
Dat alles goed zal komen
Als ik terugga
Terug naar huis
Maar dat is tegen beter weten in
Want ik heb heimwee voor altijd
uit: Heimwee - BLØF
Peter Slager
Donderdag 01 December 2005 at 11:26 pm
Met moeite kan ik me bedenken waar ik woon.
De straat en het huisnummer komen met moeite over mijn lippen.
Het is alsof ik hard moet zoeken in de bibliotheek in mijn brein.
Nee, ik ben niet dronken. Ik ben gewoon moe.
Ik ben met de nachttrein op Amsterdam Centraal gekomen, en sta nu bij de taximannetjes.
Overdag rijd sta je binnen een half uurtje op Amsterdam Centraal, maar in de nacht niet.
Meer dan een uur zat ik in de trein, vertraging is s'nachts schering en inslag vanwege werkzaamheden.
De chauffeurs staan bij elkaar op het stationsplein, en als we aankomen schrikken ze op als een groepje vogels.
Taxi mevrouw? Taxi meneer?
Een bruinharig meisje moet ook naar Oost. We besluiten de taxi te delen.
Ik voer een gesprek met haar, over het promotiefeestje waar ik geweest ben.
Zij blijkt architecte te zijn, maar ze werkt ook bij een cultureel festival.
"Drie dagen werk ik, " zegt ze "en de andere dagen besteeds ik aan leuke dingen"
Zo wil ik het ook, bedenk ik me.
Binnen tien minuten was ik thuis en kroop ik tegen Segher's slapende lijf.
Sokrates was zo blij dat ik er was, dat hij eerst nog een half uur luid spinnend op mijn borst moest liggen.
De nachttrein en de taxi verdwijnen snel naar de achtergrond.
De volgende dag weet ik dat het waar is, dat ik thuisgekomen ben.
Maar de herinneringen zijn zo wazig dat het lijkt alsof ik alles heb gedroomd.
Dinsdag 29 November 2005 at 3:49 pm
Dagelijks verlies ik mijn hart, zoals het een moderne romantica betaamt.
Ik verlies mijn hart aan mooie ogen, grappige momenten, mooie uitspraken, muziek, kleine kinderen of smsjes.
Meestal krijg ik mijn hart gauw weer terug. Ik kom weer met mijn voeten op aarde, ga over tot de orde van de dag, het moment gaat voorbij, of de ogen blijken van een womanizer.
Jaren geleden verloor ik mijn hart aan Spinvis, en vanavond kreeg mijn hart niet terug.
Segher en ik stonden achteraan, rechts bij de deur.
Spinvis zagen we bij vlagen. Veel lange jongens stonden voor ons.
Weer eens besefte ik, dat Segher (1.78) en ik ( 1.75) eigenlijk niet zo groot zijn, voor Hollandse begrippen.
Het gaf niets.
De muziek was prachtig, de sfeer was goed, en we kregen zelfs Simon Vinkenoog te zien.
De nieuwe liedjes van Spinvis zijn:
enerzijds meer van hetzelfde : prachtige poëtische, ietwat weemoedige edoch hoopvolle liedjes met tekstflarden uit het dagelijks leven.
anderzijds een beetje anders: meer bandmuziek dan jongen-op-zolderkamer muziek.
Na het concert signeerde hij in de hal.
"Hoe heet je?" vroeg hij aan Segher.
"Segher, " zei Segher " S E G H E R "
Later zag ik dat Spinvis had geschreven: voor ES EE GEE HAA EE ER
Onvergetelijk.
spinvis bij 3voor12, o.a. op de luisterpaal
spinvis' site
Zondag 27 November 2005 at 10:48 pm
En dan zie je opeens een vacature in de krant. Het is een vacature waar je zin in krijgt, die je al jaren zou willen vervullen.
Dit overkwam mij vanmorgen, toen ik eindelijk tijd had om de zaterdagkrant te lezen.
Even kreeg ik de neiging mijn studie naar deeltijd in te korten, en te kiezen voor deze -overigens wel heftige- baan van 24 uur. Niet alleen de baan leek me geweldig, ook droomde ik even weg over hoe heerlijk het me lijkt om zelfstandig te zijn, financieel 100% voor mezelf te kunnen zorgen.
Wat een onzin, dacht ik toen weer. Alsof ik als studente niet volledig meetel.
Ik haalde diep adem, en sloeg de krant dicht.Het is te druk. Het kan nog niet. Over een jaartje ben ik zover, dan kan ik op zoiets solliciteren.
En nu geniet ik nog even van het het zweven naar echte volwassenheid toe.
En dat ik me er zo afentoe wat wrevelig over voel, dat ik ernaar verlang mijn mouwen op te stropen en te gaan werken beschouw ik als een goed teken.
Vrijdag 18 November 2005 at 10:52 pm
"Dit is mijn docente didactiek, mevrouw Lalleman" zei ik
We borrelden in het prachtige academiegebouw in Leiden, toen opeens mijn docente didactiek voor me stond.
Zij en ik praatten wat, over het boek van mevrouw Enquist.
Eigenlijk waren Roeland en ik in gesprek geweest. Dus op een gegeven moment besloot ik mijn docente en mijn lieve bestuursgenoot aan elkaar voor te stellen.
Leek m wel zo beleefd.
"Nou ja, zeg maar Josine hoor!" zei de docente, verontwaardigd bijna.
Meteen geraken we in gesprek over tuttoyeren en vousvoyeren. Zij vertelt dat ze graag bij haar voornaam genoemd wil worden, en ik vertel hoe moeilijk ik het vind.
Onze nieuwe hoogleraar zei ook "noem mij maar Jaap". Ik krijg het bijna niet over mijn lippen, merk dat ik een aanspreekvorm ga vermijden.
Later bespreek ik een en ander met Lisa.
Ze vraagt me, of ik mijn docenten op een enorm voetstuk heb staan.
Dat is het niet. Ik zie mijzelf en docenten als gelijkwaardig, vind het helemaal niet raar om Jaap of Josine te zeggen.
Het lukt me alleen niet. Puur een gedragskwestie.
Ik vrees dat ik té goed opgevoed ben.
Vrijdag 18 November 2005 at 7:57 pm
Vrijdag 18 November 2005 at 10:52 am
Ik houd van café's met grove houten planken, met mensen van allerlei pluimage en een stomdronken barman die zich met zijn zelfuitgerekende prijzen laat oplichten.
Althans, gisteravond was ik in zo'n café en gisteravond hield ik ervan.
We waren naar een lezing geweest van onze juf, mevrouw Enquist. Ze kwam de zaal in en stak haar duim op naar ons, haar studenten. Ze had ons immers gevraagd vooraan te gaan zitten zodat ze een bekend gezicht zou zien af en toe. Dus we zaten vooraan.
Die opgestoken duim voelde stoer, zeker in zo'n wereldje van protocol en status.
Het was een prachtige lezing, over de vergelijking tussen literatuur en muziek. Het mooiste eraan nog, was haar stem. Ze heeft een prachtige voorleessstem. Zo ontspannend dat ik vele mensen spotte die eraan toegaven.
We borrelden erna nog, en natuurlijk was het ons weer niet genoeg.
Het is alsof we de avonnd nog even bij ons willen houden. Alsof we zeurende kindjes zijn die nog niet naar bed wilden.
Dus gingen we naar een kroeg met houten planken.
Het vriendenclubje, onder leiding vanTommy en Blonde Japie, had de avond nog even verlengd, de sfeer nog even behouden.
Het was nog even niet afgelopen. En dat maakte de avond erg gelukkig.
Maandag 14 November 2005 at 9:16 pm
" De roman doet me denken aan het verboden rijk van Slauerhoff, dezelfde dubbelheid en verbintenis tussen personen die in verschillende tijden leven" zegt de hoogleraar.
" Sorry" zeg ik, en ik voel hoe het rood op mijn kaken komt te staan, " maar ik vind dat Slauerhoff daar toch wat beter in is geslaagd dan mevrouw Meijsing"
Mijn docent schiet in de lach. "Je vond het niet zo'n goed boek?" Ik bloos nu werkelijk. Het is eigenlijk niet de bedoeling dat we onze eigen mening geven over een boek. En al praat ik graag in werkgroepen, ik zal er niet snel aan wennen dat iedereen naar me kijkt en op me let.
"Nee, sorry, het moet eruit" zeg ik.
Iedereen lacht.
De docent is het met me eens.
"Soms is het wel eens goed om een minder goed boek te lezen" besluit hij.
Vrijdag 11 November 2005 at 11:36 pm
Ik wil tegenover een rustig iemand zitten in de trein. Iemand die niet te erg belt, MP3t, stinkt, of mijn continu aanstaart.
Het selectie proces is lastig. Zo kwam ik laatst binnen in een coupé met allemaal mensen die alleen in hun vierzitje zaten.
En ik moest kiezen, ik moest een gezel zoeken voor het komende half jaar. Ik vind een half uur toch wel erg lang met een vervelend persoon.
In alle rust wil ik lezen of uit het raam staren.Tijdens de paar seconden dat ik de coupé binnenloop moet ik dus snel screenen.
Geen sinecure.
Dat het zo vaak goed gaat, mag eigenlijk een wonder heten besefte ik afgelopen donderdag.
Ik zat tegenover een vrouw die neuspeuterde en oorpeuterde. Vol in het zicht. Alsof het normaal was.
Nu ben ik zelf een friemelaar, maar wat zij klaarspeelde leek nergens op.
Zodra ik zag dat er een vierzitter vrij was, vrij voor mij alleen haastte ik me erheen.
Dat ik voor de rest van de reis genoegen moest nemen met uitzicht op twee vrijende pubers nam ik voor lief.
Woensdag 09 November 2005 at 1:08 pm
Het is al weer een aantal jaren geleden dat vriendin M. bij me kwam eten.
Ik zou niet weten wat er van haar is geworden.
Op een dag zei ze dat ze in een egoïstische fase zat, en dat was het laatste wat ik van haar hoorde of zag.
Ik kookte spaghetti a la Carrie, en ik serveerde destijds in plaats van zout een heerlijk kruidenstrooisel.
Het had iets van maggi en zeezout. Ik zette de borden op tafel, en draaide me om om andere dingen te halen in de keuken.
"Oh je maakt het altijd zo lekker he" hoorde ik M. zeggen.
Ik wilde terug de kamer ingaan om blozend het compliment in ontvangst te nemen.
Toen zag ik echter dat ze tegen het potje Herbamare sprak.
En niet tegen mij.
Wees dus gewaarschuwd als u het ooit gaat gebruiken.
Maandag 07 November 2005 at 9:48 pm
"Moet je je even aanmelden bij Hyves, " mailde Anneke voordat ze vetrok "dan kun je mijn foto's zien".
Het leek me leuk haar te kunnen volgen, nu ze voor 9 maanden naar Engeland vertrekt. En dus meldde ik me aan. Het was zo gepiept.
En nu zit ik dus op Hyves. En dan zoek je dus zo wat vrienden, of je wordt lid van een groep van je universiteit.
Maar verder kan ik niet achterhalen wat voor zin het heeft. Of wat je ermee kunt.
Kan iemand me vertellen wat je er aan hebt?
Zondag 30 Oktober 2005 at 8:55 pm
Opeens lijk je elkaar bijna niet meer te kennen.
Je zit beiden in je eigen cocon, je doet je eigen dingen. Je vertelt de ander steeds minder.
En omdat je elkaar steeds minder vertelt, heb je elkaar steeds minder te vertellen. Het wordt steeds moeilijker de ander naar je toe te trekken.
Je betrapt jezelf op huilbuien, zware gesprekken met vriendinnen, en een groot, allesoverheersend "is dit alles?"-gevoel.
Je schrikt als je bij toekomst niet automatisch aan hem denkt.
Voortdurend vraag je je af of je wel blijven wilt, of het wel goed is zo, of je niet stiekem iets anders wilt, of je niet iets mist
Je besluit je erin te schikken, dat je het niet te weet.
Kan gebeuren. We zien wel hoe het verder gaat.
Je haalt even adem.
En dan merk je dat je de ander langzaam opnieuw gaat zien.
Je bent je er opeens van bewust dat hij je haven is, dat hij lief is, dat hij je echt kent.
Je beseft opeens dat je iets hebt waar andere mensen verschrikkelijk naar verlangen.
En je merkt dat je, mits je de ander vanalles vertelt wat in je omgaat, echt wel weer contact met elkaar krijgt.
Je lacht weer samen.
Je valt weer op hem.
Je weet nog steeds niet of het over tien jaar nog zo zal zijn, maar je beseft dat dat niet erg is. Je beseft dat dat gezond is.
Je loopt samen en je kunt je echt niet bedwingen zijn hand te pakken.
Het is weer goed.
Vrijdag 28 Oktober 2005 at 3:41 pm
Om mijn stad wat beter te leren kennen, neem ik soms eens een tram naar huis.
Het schiet niet echt op, maar je ziet veel Amsterdam aan je voorbij trekken.
Steeds probeer ik mij weer te oriënteren, en dat gaat best goed.
Langzaam wordt het plaatje van mijn nieuwe stad completer.
Bij de Munt kunnen we niet verder.
Iemand staat kennelijk in het "oog" van de deur, en als de deuren niet sluiten kunnen, kan de tram niet rijden.
De trambestuurder roept "Als degene die bij de deur staat even met zijn kont weg kan gaan, kunnen we verder "
Op zich nog wel netjes, al had hij het woord kont beter kunnen weglaten.
"Je praat maar zo tegen je moeder" roept een Surinaamse vrouw door de tram. Ze verzet geen stap.
Een baby huilt klaaglijk.
"We kunnen hier ook blijven staan hoor, geen probleem" zegt de trambestuurder door zijn microfoon.
Wat de vrouw verder nog zegt kan ik niet verstaan, maar er ontstaat een grote discussie achterin.
Veel geschreeuw.
We rijden weg bij het Rembrandtplein als een blonde vrouw zich foeterend een weg naar voren baant.
Kennelijk nam ze deel aan de ruzie, en wil ze zich eraan ontrekken.
Haar ogen staan verwilderd, onwillekeurig moet ik denken aan paarden die bang zijn voorde bliksem.
Haar kleding oud en een beetje afgedankt.
Maar het is voornamelijk iets in haar uitstraling. Ze heeft iets heel kwetsbaars.
Je zou haar willen vragen: "wie heeft je zo'n pijn gedaan?".
Een andere, roodharige vrouw beweegt zich van achter naar voor in de tram, ze zegt iets tegen de blonde.
"Nee he" zegt deze, en de roodharige, de blonde, en nog een andere blonde schieten naar achteren.
De vrouwen schelden nu, steeds harder, wilder door elkaar.
De sfeer in de tram wordt er niet relaxter op. Het schelden houdt aan.
" Als het zo moet, stap ik wel over op lijn 12" bedenk ik me.
Ik wil weg, weg van de agressie. L'enfer se sont les autres.
Ik sta op de stoep bij de tramhalte op het Waterlooplein als ik zie dat ik niet de enige ben die is uitgestapt.
De Surinaamse die voor het oog van de deur stond, heeft een groep om zich heen verzameld.
Met zijn allen slaan ze de blonde vrouw in elkaar.
De andere vrouwen proberen dat te voorkomen.
Ik weet niet wat ik anders kan doen dan 112 bellen.
Ertussen springen is niet slim, maar er moet wel iets gebeuren.
Ik vertel het aan de telefonist.
"We komen er aan" zegt deze.
Even nog blijf ik besluiteloos staan.
De tram mag niet verder rijden voordat alles opgelost is.
Lijn 12 kan dus ook niet komen, besef ik. Alles zal stil liggen door deze gebeurtenis.
Mijn benen trillen. Ik besluit een stukje te gaan lopen dan, is ook wel goed om
rustig te worden.
Ik loop langs de februaristaker richting het Weesperplein, onderweg nog twee touristen de weg wijzend.
Ik wacht twee minuten bij een tramhalte met een kibbelende moeder en zoon.
" Eerst staat er 14.49 op het bord, en dan 14.51. Waarom doen ze dat?"
" Ma, dat weet ik niet"
" Maar jij moet het toch léren, jij woont hier"
Op de Sarphatistraat neem ik lijn 10.
Het beeld van mijn stad is weer wat completer.
zucht
Donderdag 27 Oktober 2005 at 8:40 pm
Vandaag in het Van Gogh museum dacht ik met een schok dat Segher er was.
Ik rook opeens zijn geur.
Later herstelde ik me, maar Ik wist zeker: iemand had zijn geur op.
Die middag zat ik in de taxi en ik wist voor de volle honderd procent dat de chauffeur het geurtje van Segher ophad. Kon niet missen.
Nog wat later besefte ik, dat ik het zelf was. Ik had die morgen zijn Axe opgespoten, omdat ik zo gauw mijn eigen rexona niet had kunnen vinden.
Mijn eigen deo zat al in mijn tas.
Het vaakst raak ik dingen kwijt omdat ik ze goed opberg.
Ik had geen vrouwen achter me aan zoals in de commercial, trouwens.
Donderdag 20 Oktober 2005 at 6:02 pm
We gingen pas laat slapen.
We hadden gepraat, we zaten naast elkaar op onze bank.
We keken elkaar aan, voor het eerst in maanden weer echt.
's Middags was ik naar twee kamers wezen kijken. Bij de tweede was ik zelfs "uitgekozen".
Het voelde opeens zo koud. Ik miste Segher opeens zo diep.
Segher, Sokrates en ik vielen tegen elkaar aan in slaap.
Het spinnen van Soki is het meest rustgevende wat ik in tijden gehoord heb.
Er moet nog steeds een oplossing komen, en ik moet eindelijk eens goed gaan kijken wat ik wil en kan.
Hoe het verder gaat weet ik niet.
Een paar weken had ik zo getwijfeld, maar ik besefte opeens dat ik thuis was.
Zondag 09 Oktober 2005 at 10:29 am
Het weer was prachtig gisteren. Segher besloot me te vergezellen op mijn wandeltocht.
We liepen van huis naar CS, een prachtige route langs het IJ.
Vijf kilometer.
We passeerden Panama, Fifteen, en het muziekgebouw aan 't IJ.
"Zeg," zei ik tegen Seger "ik zie zoveel Europese ouders met Chinese kinderen lopen"
Het viel me echt op. Ik let niet speciaal op Chinese kindertjes, noch op Europese ouders.
"Zouden mensen die een Chinees kind adopteren vaker naar klassieke muziek gaan luisteren?" vroeg Segher zich hardop af.
Het leek me sterk.
Waarom zouden adoptief ouders vaker naar klassieke muziek gaan?
We naderden het station, en zagen overal posters.
Het waren posters van het Amsterdam China Festival.
In het muziekgebouw bleek een Aziatische markt te zijn, en een orkest wat popmuziek vermengde met traditionele muziek.
Leuk dat ouders hun Chinese kind op die manier laten kennismaken met de cultuur van het land waar ze vandaar komen.
Donderdag 06 Oktober 2005 at 10:34 pm
Het is al bijna een week geleden dat ik naar de fysio ben geweest. Opeens komt de pijn los. Op woensdag, tegen de avond. Rick, Japi en ik zitten bij een college. Ik ruik de lichte zweem van nicotine die om Japi heen hangt, heerlijk vind ik het.
Verbazend hoe mensen die je aardig vindt nooit stinken.
Langzaam ontstaat het, een soort vervelend warme, tintelende vlek bovenin mijn bekken.Hoe moet ik zitten? Ik probeer te hangen, belachelijk keurig rechtop te zitten, mijn jas als kussen te gebruiken.
Helpt allemaal niks.
In de pauze loop ik een eindje. Dat is lekker. Mijn bekken is weliswaar helaal niet soepel, het voelt alsof ik knisper, maar het is heerlijk het even te kunnen bewegen.
Tijdens de tweede helft van het college komt alles goed los; alsof er een laagje pijn tussen mij en de werkelijkheid komt te staan.
Onwillekeurig denk ik aan alle zieke mensen, mensen met echt chronische klachten en ik begrijp ze meer dan ooit.
Hoe vreselijk moet dat zijn.
Een vriendin zegt " Je moet je ziekmelden".
Schoorvoetend besluit ik het te doen.
Het is vreemd om een dag ziek thuis te zitten, terwijl je je niet grieperig voelt of misselijk.
Maar het is het juiste om te doen, denk ik.
Sokrates vind het in ieder geval erg gezellig.
Woensdag 05 Oktober 2005 at 10:51 pm
We zaten in de koffiekamer, mijn studiegroepje en ik. Allen met hetzelfde boek voor onze neus.
Je wordt zo toevallig bij elkaar ingedeeld. We zaten naast elkaar, en de hoogleraar hakte groepjes.
Puur toeval. Ik was te laat en schoof ergens tussen. Zodoende.
En nu maken we een referaat over een boek wat bol staat van de bijbelverwijzingen.
Eén van de leden van het groepje is Maria. Maria is een erg goede vriendin van Idril.
Maria en Idril werden als tweetal gezien. Heel vaak samen, enorme klik.
Gek is dat, soms heb je van die tweespannen. Ze lijken niet op elkaar, maar toch is hun samenhang zo sterk dat men namen door elkaar haalt.
En nu zit ik tegenover Maria en haar serene rust.
Ze komt rustig over; bedachtzaam, prachtig formulerend en zo slim.
Echt zo iemand die ik wel zou willen zijn. Maar ik weet dat ik niet zo ben.
Ik voel me helemaal niet rustig en slim. Iedereen heeft al prachtige stukken geschreven over de roman.
En ik niet. Het zit wel in mijn hoofd, maar ik kan maar moeilijk handen en voeten geven aan de noties die ik van het boek heb.
Gelukkig heb ik nog een poos tijd om een stuk te schrijven. Komt allemaal goed.
In gedachten zet ik mijzelf en Maria naast elkaar. Twee heel andere typjes.
Maria en ik zijn beiden puur onszelf, dat wel.
We zijn erg verschillend, maar delen een nauwe band met Idril.
Zouden we beiden een andere kant van Idril vertenwoordigen?
Hoe kiezen we onze hechte banden .... kiezen we mensen met eigenschappen die we zelf ook hebben of die we zelf ook zouden willen hebben?
Of "val" je gewoon op elkaar en is de rest onbewust toeval?
Dinsdag 04 Oktober 2005 at 7:20 pm
Mijn dag verloopt gestresst, veel bestuurswerk en een onvoldoende terug en vroeg op en morgen weer.
Bloedsjacherijnig zit ik in de drukke spitstrein waar mensen heel hard muziek luisteren, heel hard in hun mobieltjes praten, en zich daar ook nog heel hard aan ergeren.
Ik heb honger, fantaseer over ontsnapping, en zie het einde van mijn Latijn naderen.
Mijn mobieltje gaat.
Ik ben weer tante geworden. Van een meisje. Ellis is weer moeder geworden.
Haar dochter heet Lena.
Mijn dag is opeens van goud.
Vrijdag 30 September 2005 at 8:49 pm
Ik heb wel eens haast. Vooral de laatste week is het alsof ik achter de feiten aanloop.
Steeds mis ik treinen, hoewel er gelukkig altijd wel een volgende komt waarmee ik het ook nog haal.
Of ik denk dat mijn fiets weg is, en hij blijkt er gewoon te staan. Al een week. Heel lief in het rek.
Een beetje warrig ben ik dus op het moment, zeker.
Laatst kwam ik echter een jongen tegen op station Muiderpoort, die nog veel erger was dan ik ooit zal worden.
Hij zat zijn tanden te poetsen. Op de fiets.
Ik voelde me opeens heel gestructureerd en evenwichtig.
Vrijdag 30 September 2005 at 8:39 pm
Eerst praten we zo wat, over mijn klachten en wanneer we ze in de tijd moeten plaatsen.
Ik speur zijn gezicht af en besef dat ik hem aardig vind, dat ik hem vertrouw.
Toch vind ik het nog best eng mijn broek uit te doen. Met mijn rug naar hem toe moet ik gaan staan.
Buiten zie ik drie gehoofddoekte dames met hun kroost langslopen. Mij kunnen ze niet zien.
Of ik naar voren wil buigen. Ik haal diep adem.
Hij raakt mijn bekken aan. Ik moet mijn knie optrekken en weer neerzetten.
Kedoeng, voel ik in mijn rug. Alsof iets terugschiet.
Later moet ik mijn knieën aan hem tonen, ze zijn dik en blauw.
De fysiotherapeut drukt op mijn onderrug en op mijn heup.
"Overbelast" luidt zijn conclusie.
Ik mag wel wandelen. Hardlopen zal ik veel en veel langzamer moeten opbouwen dan ik nu doe.
Mijn lieve lijf kan het niet aan. Ik ga te hard.
Het is een paar minuten later, en ik loop door de drukke straat naar ons huis.
Vrijdagmiddag betekent een drukte van belang in Zeeburg.
Hardlopen was sinds kort mijn passie. Sinds een week of drie was ik in training, via een clubje
Het was heerlijk om te doen, en daarbij voelde ik me een enorme bikkel.
Mijn lijf heeft halt gezegd, ik heb geen keus dan om te volgen.
Eigenlijk ben ik best opgelucht. Ik weet wat ik heb, en hoe de kaarten geschud zijn.
Ik hoef niet meer boven mijn macht.
Voortaan ga ik lekker wandelen dan maar.
Woensdag 28 September 2005 at 10:59 am
"Hangborsten, dat is echt het ergste!" zei Nicolaas
Ira en ik zaten met zeven mannen in La Bota, te bekomen van onze satéschotel. Een paar uur eerder nog liepen we rond op de afscheidsborrel van inmiddels emeritus hoogleraar Anbeek, waar Lucas en Nicolaas een prachtige toespraak hielden die mij eens te meer deed beseffen dat ik wel van ze móet houden soms.
"Nou," zei ik "met een push up BH is toch heel wat op te lossen"
"Hmm " humde Nicolaas peinzend, alsof hij een grote kenner was, alsof ik hier niet met een jongen van 21 maar met fokking Jan Wolkers aan de dis zat, "ik denk dat ik dat toch wel zie hoor "
"Ik weet het niet" zei ik, want ik wist het niet.
Even voelde ik een scheut van ongemakkelijkheid door me heen gaan. Niet vanwege wat ik zelf in mijn BH verberg, ik ben gezegend met pronte frisse dames. Neen, ik voelde me ongemakkelijk vanwege mijn zusters, mijn medevrouwen.
Immers, je kunt niets aan hangborsten doen. Er is niets wat je trainen kunt. Goed, er zijn oefeningen voor de borstspier, maar dat doet niets af aan je huid en je elasticiteit.
Maar hangborsten zijn een kwestie van aanleg of gebeurtenissen zoals borstvoeding.
Lucas hield laatst een redevoering waarin hangborsten en de kritiek daarop hoogtij vierden. De redevoering hield hij voor 72 eerstejaars van onze studie. Zeker 65 daarvan zijn vrouw.
Ik weet nog dat ik mijn adem inhield, denkend aan dat ene meisje wat zich nu verschrikkelijk opgelaten moest voelen. Immers, onder 65 meisjes van rond de 18 zit er toch minstens één die niet gezegend is met stevigheid en souplesse.
Arm ding.
Intussen maakten Jeroen en Nicolaas gebaren alsof ze een meisje met opgepropte borsten van haar bustehouder ontdeden.
Ze maakten een geluid als SPLIR.
Ik moest hard lachen, maar tegelijkertijd lachtte ik als een boer met kiespijn. Mijn arme zusters.
"Vrouwen kunnen er niets aan doen hoor, als ze hangborsten hebben. Het is al erg genoeg" piepte ik.
Ze wisten vast dat het waar was, maar ons gesprek werd even onderbroken door de ober. Koffie voor Nicolaas en Jeroen, thee voor Ira, Lucas en mij.
Nu ja, thee is een groot woord. De ober liet ons achter met drie kopjes kokend water met een suikerklontje op het schoteltje.
"Ober," vroeg ik dus toen het ventje met de blonde krullen voorbij liep. "Heeft u ook theezakjes? "
Het gelach moet buiten hoorbaar geweest zijn.
Maandag 26 September 2005 at 9:40 pm
Toen ik naar de WC liep, verloor ik mijn rechterschoen.
Ik liet hem staan. Komt straks wel weer, dacht ik.
Bovenaan de trap zag ik een stopcontact, een bloot stopcontact.
Erboven hing een briefje.
"deze stekker er nooit uithalen" stond er in grote letters geschreven.
Beneden aan de trap, ik had inmiddels weer mijn twee schoenen aan, stond Nicolaas.
"Goh Nicolaas" zei ik
"bovenaan de trap staat een leeg stopcontact ..."
"met een briefje erbij dat de stekker er niet uitmag, " onderbrak hij me lachend
"echt iets voor je weblog"
En dan te bedenken dat ik niet eens wist dat hij me las.
Maandag 26 September 2005 at 8:55 pm
Opeens zag ik haar hand gaan, ze wierp. Ik voelde hoe de borrelnoot tussen mijn borsten door mijn BH in gleed.
Ongelovig staarde ik in mijn decolleté. Ik keek de werpster aan, maar aarzelde niet om ook een borrelnoot te pakken.
Zjoef.
Dat decolleté -werpen was nog niet zo makkelijk. Het duurde wel even tot ik bij Ira raak gooide, Roos' decolleté was ook lastig.
Zij gooiden alles raak. Intussen lachten we zo hard dat de tranen over onze wangen liepen. Het was lang geleden dat ik zo'n lol had gehad.
Eigenlijk was ik niet van plan naar het feestje van Arnold te gaan. Ik ging toch, met Segher aan mij zijde.
Eindelijk kon ik 'm voorstellen aan iedereen.
We bleven meteen tot half zes, zo verschrikkelijk gezellig was het.
Segher integreerde met Neerlandici, bizar hoe mannen kleine vriendschappen sluiten
waarvan het lijkt alsof het al jaren en jaren is.
We dronken biertjes. Praatten over liefdes. Hadden lol, en soms een klein randje verdriet, zoals dat soms gaat als je dronken bent.
Maar ik voel me nog steeds schuldig tegenover de mensen die alles moesten opruimen ..
Zondag 25 September 2005 at 6:30 pm
Er zat een enveloppe in de brievenbus met mijn adres erop, maar er zat geen ouderwetse brief in.
Nee, het betrof een kettingbrief, onderbroekenkettingbrief. Je stuurt een onderbroekje naar degene die het eerst op de lijst staat.
Je gebruikt vervolgens de lege kopie meegestuurd is, kopieer hem zes keer en zet de naam van de persoon van wie je hem kreeg, op alle zes de brieven dan weer op nummer 1. Stuur de brieven vervolgens naar zes vriendinnen, met een lege kopie erbij.
Zo heb je, bijvoorbeeld al voor 1 euro, aan het eind van de rit misschien wel 36 onderbroeken. Er zit geen onheil aan vast, dan had ik meteen afgehaakt.
Niet zo?n brief van ?mevrouw X uit Texas stuurde de brief niet door en kreeg een puistje?, dus.
Ik vind het een grappig initiatief, en hoewel ik eigenlijk niet zo van deze dingen houd, heb ik toch besloten mee te doen.
OK. Leuk, tot zover. Er is één ding wat ik niet snap.
Er staat
"verstuur het ondergoed in een enveloppe en je zult zelf 36 stuks nieuw ondergoed ontvangen"
36? Maar je stuurt hem naar 6 vriendinnen, die sturen een onderbroekje naar nummer 1, daarna verdwijnt nummer 1 voorgoed van de lijst.
Dan krijg je er toch maar zes?
Is er iemand die het wel snapt?
Zondag 25 September 2005 at 1:23 pm
Het is nog steeds een verhaal waar om gelachen wordt op feesten en partijen: ik was zestien in het café aan de bar. Een jongen, die mij leuk vond, keek naar me, zoals tienerjongens dat in cafés plegen te doen. Vervolgens liep ik naar de WC omdat ik ervan overtuigd was dat er lippenstift op mijn tanden zat. Waarom keek hij anders zo?
Dit verhaal vind ik nog steeds hilarisch, hoewel het eigenlijk ook heel triest is. Er zit namelijk een soort kern in, die onzekerheid had ik dus toen al.
Het is iets wat in mij zit, al sinds heel jong. Het lijkt soms ook of ik talent heb mezelf onzeker te máken ; ik heb een feilloos talent complimenten te vergeten en negatieve recensies te zoeken en te doen beklijven.
In die tien jaar is het gelukkig alleen maar beter gegaan. Het is eindelijk- voorzichtig doorgedrongen dat ik best wel een leuk wijf ben, dat ik er mag zijn. Die onzekerheid blijft, dat zal wel in mijn persoon gebrand zijn, het hoort bij me. Een geraffineerde femme fatale zal ik waarschijnlijk nooit worden, maar het gaat goed.
Toen ik dinsdag op het matrasje bij Max lag overdacht ik de avond, en ik woelde omdat ik niet wist hoe ik moest gaan liggen. De avond was geweldig geweest, drinken met de mannen, en praten over relaties, mannen en vrouwen en liefde is toch welhaast my favourite waste of time.
Een glimlach speelde me dus om de lippen, maar ik verwonderde me, in de slaapzak, over hoe onhandig mijn lijf toch altijd voelt, en wat een last ik daarvan soms heb. Ik droeg een prachtig pak van mexx, en toch.
Ik analyseerde het probleem (mijzelf) van alle kanten, ik probeerde onder woorden te brengen hoe het voelde en wat eraan te doen was. Ik durfde niet naar de WC, straks zag hij mijn dijen.
Wat een onzin eigenlijk, dacht ik er meteen achteraan. Nicolaas zou nog niet gewekt worden door een kudde buffels in zijn kamer, en het was veel te donker om mijn dijen te ontwaren. Hoe roomwit ze ook zijn.
Maar toch dorst ik niet.
"Een slechtzittend pak" bedacht mijn vermoeide brein. Erg maf, het voelt dus alsof ik onder mijn mooie tweedpak een slechtzittend pak had zitten. Ja, zoiets was het.
Even viel ik in slaap.
Twee dagen later keek ik met Tommy naar de foto?s die waren genomen van ons als nieuw bestuur. ?Sommige heb ik afgesneden in photoshop? zei ik ?ik leek wel zwánger?. En een andere foto voorzag ik van commentaar op mijn billen, verpakt in een grapje, maar weer afkrakend. Roeland riep verbaasd uit ?jemig, jij hebt echt een complex he !??
Ik wist dat hij gelijk had, en ik wist opeens dat ik geen zin had om te blijven hangen in dat afkraken en dramatiseren. Zelfdissen is het stomste wat je kunt doen. Je schiet er niets mee op. Echt niets.
Later die dag liep ik op het Amsterdam Centraal. Weer drong het gevoel van het slechtzittende pak zich aan me op. Ik voelde hoe mijn schoudertjes gingen hangen, en hoe in de coulissen al een nare innerlijke opmerking stond te wachten.
En nu stop ik dit. Op deze plek op deze minuut, besloot ik. Hier en nu.
Ik deed mijn schouders naar achteren, rechtte mijn hoofd en ik liep verder.
Het mag dan een slechtzittend pak zijn, zei ik tegen mezelf, laat ik het dan maar beter met flair dragen. Daar heb je tenminste wat aan.
Een van de meest bevreemdende dingen die ik in mijn bijna zesentwintigjarige leven heb ontdekt, is dat je soms de boodschap niet hoort, ookal is ?ie alomtegenwoordig.
Zelf ben ik nu pas achter dingen gekomen, die me al jaren verteld zijn. Behalve de juistheid van de boodschap, moet ?ie ook nog helder zijn, van de juiste persoon afkomen, op de juiste manier gezegd worden, en dan moet je er ook nog iets mee kunnen.
Er is me zo vaak gezegd dat ik de moeite waard ben, en dat ik echt niet stom ben of lelijk, of dik.
Pas nu komt dat aan. Eindelijk.
Ik had meteen sjans met drie toeristen.
Vrijdag 23 September 2005 at 10:53 pm
Vandaag las ik een gedicht in het Vondelpark. Het was echt zo'n middag waarvan je hoopt dat hij nooit stopt.
Woensdag 21 September 2005 at 1:02 pm
Ik kreeg een tour door hun nieuwe huis.Bij alles werd me verteld hoe duur het was geweest, maar dat je dat best kon doen als je allebei werkt en goed verdiend.
In het begin dacht ik nog dat het toeval was, maar het was echt zo.
Wat een steken onder water, en ik begrijp ook niet met welk doel.
Ik geloof dat ik liever gelukkig ben met minder geld. Hoef je het er ook niet steeds over te hebben.
Woensdag 21 September 2005 at 12:50 pm
Het lukt mijn billen bijna niet om een plekje te vinden op het leren bankje.
Nu zou dat in allerlei voorkomende gevallen iets zeggen over mijn billen, maar nu niet.
Het bankje is namelijk bezaaid met spullen, en ik kom er nauwelijks tussen. Niet omdat Nicolaas zo'n rommelkont is, maar omdat juist lekkage had gehad. Hij put zich uit in verontschuldigingen.
Het is midden in de nacht en ik bevind mij in een Leidse studentenkamer.
Verderop hoor ik Nicolaas zijn tanden poetsen. Het gepoets mengt zich met een soort ruis in mijn hoofd.
Het was een superavond geweest.
Eerst was er een lange vergadering met het bestuur, waarbij Lucas en ik écht benoemd werden, en daarna was het feest.
Ik eindigde met Nicolaas, Jeroen en Arnold in een vereningingskroeg vol corpsmeisjes. En toen was het opeens zo laat.
Ik wil naar huis, bedenk ik me. Ik wil in ons grote bed in de paarse kamer met Segher en een spinnende Sokrates in mijn oor.
Als Nicolaas binnenkomt zeg ik het. "Ach joh" zegt hij "we hadden toch juist vastgesteld dat het handiger was om hier te blijven, doe dat nou maar gewoon" Hij zei het zo rustgevend en vaderlijk dat ik me meteen weer op mijn gemak voelde.
Op het station hadden we naar de borden staan staren. We hadden uitgerekend dat ik pas rond viijf uur thuis zou zijn, en al om 9 uur weer weg zou moeten. De reis zou heel lang worden. Veel handiger dus om in Leiden te blijven.
Ik zuchtte en kroop in de slaapzak die Nicolaas voor me had neergelegd op het matras.
Het lijkt net op logeren bij vriendinnen, besefte ik. Het kan wel, gewoon als vrienden. Aanvankelijk was het nog vreemd geweest, zomaar bij een andere jongen te gaan slapen. Ook Segher zei desgevraagd "Doe nou maar gewoon, het is veel veiliger en handiger".
Nog even kletsten we over vanalles. We hadden die avond verschillende gesprekken gevoerd, allemaal wel een beetje over de liefdes in onze levens, en pakten nu verschillende eindjes op.Opeens kreeg ik geen antwoord meer. Mijn goede vriend was in slaap gevallen.
Ik besefte opeens dat ik nog nooit platonisch bij een jongen was blijven slapen.
Maar het kan dus wel.
In de morgen was er kamillethee.
Maandag 19 September 2005 at 12:13 pm
Donderdagmiddag was het, het einde van mijn collegeweek en ik was heel erg moe.
Moe van de nieuwe indrukken en moe van alle stress die door me heen was gesidderd bij de gedachte aan de dingen die ik nog doen moest.
Toen ik merkte dat niets meer in mijn hoofd bleef hangen, besloot ik naar huis te gaan. Opeens verlangde ik heel erg naar onze oranje bank en de verhalen van Sokrates.
Van moe zijn word ik echter ook altijd een beetje gloomy, dus enigzinds triestig liep ik naar buiten. Het regende ook nog.
In een hoekje stond blonde Japi, met zijn sigaret.
Er zijn nog echt leuke mannen op deze aarde. Japi is er het bewijs voor. Onbevangen treed hij je tegemoet.
Japi is aardig en toont zijn gevoelige kant, zonder een softe sukkel te zijn.
Voor hem moest het ook een drukke week geweest zijn, hij combineert zijn studie met een baan als leraar op het VMBO.
Aan hem zag je echter niets. Geen wallen, geen dofheid, maar een grote lach en energieke pretogen.
Zijn woorden buitelden over elkaar heen toen hij me vertelde waarom hij zoveel energie had.
" Er is een heel moeilijke klas op school, en niemand kan die klas aan, iedereen klaagt erover... maar bij mij waren ze vijf kwartier stil! Doodstil!" Hij vertelde hoe hij een lang middeleeuws verhaal aan ze hand voorgelezen.
" En nu" zei hij " nu, heb ik er weer helemaal zin in" Hij ratelde vol vuur verder over een artikel over postmodernisme wat hij gevonden had, waardoor hij nu heerlijk een werkstuk kon gaan afsluiten. Het zat helemaal in zijn hoofd. Hij had er zin in. Zijn blauwe ogen schitterden.
Ik hing aan zijn lippen. Niet alleen omdat ik het heerlijk vind om een vakgenoot enthousiast over ons vak te horen praten, maar ook omdat ik opeens weer snapte waar het om ging. Voeding. Als je zorgt voor voldoende balans en voeding, dan kun je alles aan. De kunst is vooral om voeding toe te laten.
Blonde Japi heeft daar een enorm talent voor.
Zondag 18 September 2005 at 5:16 pm
In een groep staan we gezellig te praten, over docenten en oude herinnering, als de man op ons af stapt.
Hij lacht, maar zijn ogen doen niet mee.Het is een neplach. Zijn hand is uitgestoken. Eerst schudt hij de hand van Luc, de enige man in ons gezelschap.
De man strooit wat beleefdheden in het rond, en kijkt met een schuin oog naar Janneke. Hij draait zich naar haar toe, bekijkt haar zwangere buik en zegt:
"Zo, en wie heeft jou bezwangerd? " Hij bedoelt het grappig, maar ik zie Janneke terugschrikken. Ze stamelt dat Luc de vader is, net als van haar eerste kindje.
"Dat is toch allemaal veel te jong! " geeft hij ongevraagd zijn mening, weer grappig bedoeld, weer met die gespeelde oudejongenskrentenbrood- mentaliteit. Zij slaat haar ogen neer. Hij schudt mijn hand, maar kijkt me niet aan.
Vervolgens went hij zich tot de rest van de vrouwen, om nog een schalkse opmerking in ons midden te werpen.
Als de man weg is, vertel ik de anderen mijn herinnering.
Ik had besloten van school te gaan, toen ik bleef zitten in 5 vwo.
Het hele gebouw was leeg op de middag dat ik voor mezelf afscheid nam.
Bij het verlaten van het gebouw stond ik oog in oog met de man.
"Zo dus je gaat stoppen met het VWO?," vroeg hij. Ik bevestigde dat.
"Mooi" antwoordde de man.
Ik geloofde mijn oren niet.
"Ja, met dat kunst en vliegwerk van jou had je het VWO toch niet gehaald"
De man is niet alleen doortrapt en vals, maar ook nog was hij onze schooldirecteur.
Zaterdag 17 September 2005 at 8:37 pm
Met meiden van vroeger stond ik in de rij om ons te melden bij de reünie.
"Ah!," zei de organisator toen hij ons zag "jullie zijn de leerlingen die zo meteen gaan optreden, toch? Jullie moeten daar links zijn"
Wij lachten hartelijk.
Het koste nog even moeite hem duidelijk te maken dat we toch echt reünisten waren.
Mijn dag was meteen goed.
Vrijdag 16 September 2005 at 9:17 pm
Natuurlijk heb ik wel lol gehad, met vriendinnen, appelcider, bandjes en gedichten schrijven, soms wat beantwoorde liefde.
Maar verder was ik was de eenzame alto tussen de oxbowtruien.
Morgen heb ik een schoolreünie. Lang heb ik getwijfeld of ik zou gaan, maar ik heb me toch opgegeven.
Ik ben benieuwd.
Donderdag 15 September 2005 at 3:21 pm
" tik tik tik" doet het touw, als het loom op de stenen valt. Ik sta naast het touw en bekijk de baan die het maakt.
Mijn hoofd beweegt mee met het ritme van het draaien.Ik wil springen, meedoen, er in komen.
Maar ik zie er ook tegen op. Het springen wordt echt moeilijk, ik moet een lange adem hebben.
Ik plan hoe ik ga springen, en zie dat het kan. Als ik hard werk en dat niet laat verslappen.
Als ik vaak eerder naar de universiteit ga, en na college soms wat uurtjes blijf.
Maar het wordt druk. Iedereen heeft het erover.
Ik weet, ik heb niet echt een keuze, want dit is wat ik wil. Ik wil het gewoon proberen, goed mijn best doen en wel zien waar het schip strandt. Het derde jaar Nederlands staat van oudsher bekend als zwaar; het is dus helemaal niet gek of erg als het niet allemaal in een keer lukt.
Het maakt me zenuwachtig wat ik allemaal moet doen, het vliegt een beetje naar mijn keel.Ik baal ervan dat ik niet meer zo veel tijd en energie heb om te schrijven, te schilderen, te tekenen ...
Maar als ik een paar keer diep ademhaal wordt het al minder. Ik denk dat het kan, als ik maar voor genoeg "oplaadmomenten" zorg. Ik red het wel. Zo niet dan toch.
Ik spring.
Dinsdag 13 September 2005 at 08:11 am
"hallo! gebruik deze voicemail maar niet, ik weet toch niet hoe ik hem moet afluisteren"
Zondag 11 September 2005 at 5:31 pm
Ik keek naar Kristi. Ze heeft prachtige blonde krullen, een knap gezicht en een goed figuur. En ze wéét het. Dus kleedt ze zich ernaar (hakken, topjes, rokjes maar nooit té) en verzorgt ze zichzelf goed. Dit versterkt het effect.
Kristi bekende me, dat ze niet zonder flirten kan. Het geeft haar bevestiging als een man haar mooi vindt. Ooit zat ze helemaal aan de grond, en toen dacht ze "ik heb in ieder geval mijn schoonheid nog", ze ging op jacht naar aandacht van mannen en voelde zich meteen weer beter. Met grote regelmaat worden mannen verliefd op haar, ze wordt uitgenodigd voor dates, en ze krijgt van alles voor elkaar omdat mannen haar zo leuk vinden.
"Heb jij dat dan niet?" vroeg ze.
Peinzend zoog ik aan het rietje wat in het pakje vifit stak.
"Nee" zei ik.
"Hoe komt dat? " vroeg Kristi.
Omdat ik geen cheerleader ben, dacht ik. Maar ik wist niet wat ik zeggen moest.
Vrouwen zijn cheerleaders of ze zijn het niet.
Cheerleaders zijn ?meisjemeisjes?. Ze zijn er zich bewust van hoe mooi ze zijn en wat ze daarmee kunnen doen. Zo krijgen ze soms van alles voor elkaar, want ze stralen soms ook een bepaalde hulploosheid uit. Ze bezitten ook het vermogen hun mening voor zich te houden, en ze kunnen heel goed spelen dat ze iemand geweldig vinden.
Niet-cheerleaders zijn vrouwen die
het
a) daar niet van moeten hebben
b) het nooit aangeleerd hebben.
c) geen cheerleader willen zijn.
Ik val in categorie b. Nimmer heb ik geleerd te flirten, of me op die wijze als vrouw op te stellen.
(Wat ik ervan weet, hakken, make-up, panty?s en dat werk heb ik mezelf geleerd op latere leeftijd.)
Mijn moeder is geen cheerleader dus werd ik ook niet zo opgevoed. Ik werd geleerd mezelf te zijn, eerlijkheid en onafhankelijkheid stonden hoog in het vaandel wat ik zonder morren van haar overnam.
En toen ik in mijn vriendinnengroepje terecht kwam op de HAVO bleef het zo. Renée en Michelle waren de aantrekkelijke dames op wie eenieder verliefd werd, en ik was Carrie.
Als ik nu foto?s zie van toen dan zie ik dat ik net zo mooi of lelijk was als zij, maar zij geloofden erin en ik was er niet mee bezig. Ik schreef gedichten en speelde toneel.
Met enige regelmaat was ik overigens heus vreselijk verliefd, hoor. Ik wist alleen niet hoe je dat aanpakte, dus het werd niets of niet veel. Vaak ook was ik verliefd op jongens die op Renée vielen. Helaas, helaas.
Grofweg tien jaar verder is het nog steeds zo. Hoewel ik natuurlijk Segher ?heb?, ben ik verder niet verder gekomen in het cheerleaderschap. Eigenlijk ben ik altijd vrienden met jongens, ik ben ?one of the guys? en niet iemand met wie je flirt of die nu zo sexy is.
Inmiddels maak ik me er geen zorgen meer over. Ik heb echter wel gezien dat flirten, sjans en aantrekking heel erg leuk kunnen zijn. Het is belangrijk voor je, als je jezelf sexy en aantrekkelijk voelt.
Dus: ik werk eraan. Ik hoef geen cheerleader te worden, maar ik denk dat er toch een tussencategorie moet kunnen bestaan.
Maar afentoe kan ik fijn zwelgen in het liedje ?at seventeen? van Janis Ian.
Herinneringen ophalend, want als puber was ?t heel pijnlijk geen chearleader te zijn. Ik wilde ook opgaan in de massa, ik wilde niet anders zijn, omdat je dan ook wilt dat jongens verliefd op je worden, of je vragen op hun schoot te gaan zitten.
En soms nog steeds kan ik zwelgen in het besef dat ik geen blonde strakke godin ben die door alle mannen gewild is.Dan draai ik ?at seventeen?, en dan is het weer over. Al bij de laatste noten ben ik blij dat ik ben wie ik al heel lang was: Carrie.
Een Carrie die toch afentoe wil leren te blijven flirten, al was het maar met het leven.
lees verder
Vrijdag 09 September 2005 at 6:39 pm
Ik liep over straat.
"Mevrouw, mevrouw!" riep een dame uit een raam ergens bovenin.
Het duurde een paar seconden voordat ik reageerde.
Nog steeds ben ik er niet aan gewend dat ik bedoeld kan worden met mevrouw.
Het moest even doordringen, toen keek ik op.
"Mevrouw " zei de dame "ik zit opgesloten. Mijn man heeft de deur op slot gedaan en dan kun je niet meer van binnen naar buiten"
Ze gooide de sleutel en ik opende de deur voor haar.
Enorm opgelucht verlieten de dame en haar moeder het pand.
Maar goed dat er iemand langskwam.
Woensdag 07 September 2005 at 8:11 pm
Opeens stond Anneke daar: blond, gebruind, afgevallen, stralend en fris.
Na drie maanden werken in Frankrijk en de bijbehorende minnaars was ze weer bij ons.
Anneke en ik vormen met Idril en Roos een vriendinnengroepje.
Roos noemt het ook wel "de Leuvense angels", omdat de groep zich gevormd heeft tijdens
een studiereis naar Leuven waarbij alle klopte.
Het leven verraste me wederom.
Ik dacht dat ik minder met Anneke had dan met de andere angels, maar gisteravond wist ik
opeens dat het niet zo was. Het is gewoon anders. Gisteren hadden we een zelfde basis, een zelfde stroom.
Anneke is iemand met wie het verukkelijk stappen is, met wie je in een hoekje kunt praten over mannen,
en aan wie ik eigen ben. Dat je niets hoeft te zeggen, een blik is genoeg.
Anneke is iemand bij wie je alles kunt zeggen,bij wie ik spontaan kon blijven logeren.
Low profile, down to earth en go with te flow om het maar eens op zijn Hollands te zeggen.
Opeens was ze weg, ik ontdekte haar op het toilet. Armen om de pot.
"Moet je overgeven?"
"Ik wil het wel, maar het lukte niet"
Een half uur bleef ze daar. Haar ex Nicolaas en ik zaten bezorgd op een kastje naast de klapdeuren.
We hadden het erover waarom het niets meer kan worden tussen hen, en hoe jammer dat is.
Ze opende de deur. Nicolaas pakte haar ene arm, en ik de andere. Binnen twee seconden stond ze buiten.'
Daarna dook ik terug het gewoel in, om onze tassen en vestjes te grijpen.
Het was best ver lopen, zeker met een hikkend slap meisje aan je arm. Ze bleef prevelen dat het haar zo speet.
En wij bleven haar verzekeren dat ze er niets eraan kon doen.
Ik probeerde zonnig te blijven, en over iets anders te praten.
Het lukte, maar het was nochtans ver lopen naar haar studentenhuis. Nicolaas en ik legden Anneke in bed. Hij zocht teder een pyama voor haar uit.
We plaatsten water en een kotsbakje. En een matrasje voor mij.
Daarna verdween hij weer de nacht in.
Anneke en ik bleven achter in haar kamertje. De nacht was lang, de studentenwc was vies.
"We doen het nog een keer over " lispelde Anneke "en dan zonder slechte wijn"
Hoe kon ik het daar niet mee eens zijn?
Maandag 05 September 2005 at 8:35 pm
Het moest anders, besloot ik toen ik zondagavond in de spiegel keek. Mijn haar is zwaar en dik .
Ik laat het hip knippen, en luchtig, en amper twee maanden later zit het weer zo netjes als bij een kostschoolmeisje.
Mijn haren willen in een pagecoupe met middenscheiding.
Ik moet naar kinki kappers, bedenk ik me. Ik wil een plukjeskapsel, misschien met kleuraccenten.
Morgenmiddag ga ik, na het boeken stapelen. Meteen.
Het is maandagochtend, ik kom binnen in ons kantoor.
Jolien zegt "meid ,wat zit je haar geweldig. Naar de kapper geweest?"
Nog maar even uitstellen dus, dat kappersbezoek 
Zondag 04 September 2005 at 5:05 pm
Het was een klein gehucht waar ik opgroeide. Het was omringd door boomgaarden en akkers, het lag onder de rook van een heel klein dorpje.
Nu ja, het dorpje produceerde helemaal geen rook. Maar ja.
Drie huizen stonden er.
In het ene woonde Pien. Ze woonde er samen met haar vriend Jean-Baptiste, die uit Frankrijk kwam.
Het hele dorp had er begin jaren zestig schande van gesproken dat ze ongehuwd samenwoonden, maar het dorp was er nu aan gewend.
Pien en Jean-Baptiste bleven gewoon stug doen waar ze zin in hadden. Pien had geen dag gewerkt in haar leven, had eerst altijd bij haar ouders gewoond en leefde nu van het kapitaal van haar lief.
In het andere huis woonde Piet met zijn moeder. Zijn moeder heette Buurvrouw, vond ik. Ik zou niet weten hoe ze echt heette. Ze had prachtige witgrijze krullen, die ze altijd met een blauwspoeling behandelde.
Piet was fruitteler, en bewerkte de boomgaarden om onze huizen heen.
En in het derde huis woonden wij, met het bedrijf van mijn ouders en tante.
Laatst hadden mijn moeder en ik het erover, hoe het toen was.
Hoe we met zijn allen om de tafel zaten. De wijdsheid van het land. De ritten op Dufa waarbij ik geen mens tegenkwam. De blaffende honden van Pien die me schrik aanjaagden bij de bushalte. Jean-Baptiste die, toen ik mijn HAVO had gehaald alleen nog maar Frans met me wenste te spreken. Ik hoor zijn begroeting nog "ah bonjour belle fille!"
Pien's broer die altijd zijn haren liet knippen door mijn moeder. Mijn tante op sjouw met drie honden in de polder. De paarden die in de wei graasden.
Op een gegeven moment zweeg mam. Ze leek heel ver weg met haar gedachten.
"Dat nemen ze ons niet meer af" zei ik toen maar, om de stilte te doorbreken.
"Zo is het " zei ze.
Daarna zweeg ze nog lang.
Zondag 04 September 2005 at 2:20 pm
"En loop je nominaal?" vroeg een studentmeisje me laatst toen we het over onze studies hadden.
Ik had geen idee wat ze bedoelde. Nominaal. Als taalkundige in spé ken ik dat woord alleen maar als "betreffende het zelfstandig naamwoord", zoals in een 'nominale infinitief' of een 'nominale samenstelling'. Ik kon me moeilijk voorstellen dat ze me wilde vragen of ik liep als een zelfstandig naamwoord.
Haar glimlach wees me erop, dat nominaal wel iets positiefs zou zijn. Het was alsof ze gevraagd had : "gaat het goed?". En het gaat best goed. Ik heb van mijn twee eerste jaren maar twee vakken open staan. Dat is niet slecht.
Dat vertelde ik haar dus aarzelend.
Thuis zocht ik het woord nominaal meteen op:
no·mi·naal (bn.)
1 in geldswaarde uitgedrukt
2 [taalk.] naamwoordelijk
3 de naam betreffend
Nu was mijn verwarring nog groter. Met geld had het niets te maken, en de naam betreffend? Gelukkig bestaat er een campuswiki van de universiteit Twente die me leerde dat nominaal studeren inhoudt dat je precies binnen de gestelde termijn je studie afrondt. Gemaakte en gehaalde tentamens lopen dan meestal redelijk synchroon.
Dat je dus niet alleen derdejaars bent, maar ook derdejaars doet zeg maar.
Nominaal lopen doe ik dus, jazeker.
Weer wat geleerd.
Vrijdag 02 September 2005 at 5:30 pm
Al zo lang ik hem ken, zegt Segher mij een keer mee te willen nemen naar Gary.
Gary zegt bijzondere dingen, vertelt Segher. Hij geeft astrologische adviezen over het leven. Soms adviseert hij mensen zelfs wat ze met de rest van hun leven moeten doen. Hij weet ook of mensen bij elkaar passen.
Sinds 1978 heeft Gary Christmas een cafeetje aan de Utrechtsedwarsstraat. We zitten buiten aan een tafeltje. Ik kan mijn ogen niet afhouden van het interieur met psychedelische schilderingen. Het lijkt bovendien een soort clubhuis. Buren en vrienden lopen binnen, maken een praatje, en serveren afentoe mee, als Gary even geen tijd heeft.
Hij is een kleine licht gezette man met een blond hanekammetje wat mooi afsteekt tegen zijn donkere huid.
We mogen zelf opschrijven wat we willen gebruiken. Hij komt met een briefje aan, bekijkt mij en bekijkt Segher.
Het papier en de pen zijn voor mij. "She's a better writer than you are" zegt hij.
Segher eet een tonijnbroodje en ik een tosti. Daarna een lekkere kop kruidenthee.
"All the horrible things in the world," zegt Gary nog als hij even bij ons komt zitten. "we should consider how lucky we are to live here"
De wc hangt er vol met blote borsten en mannen met enorme penissen, maar dat mag de pret niet drukken.
Het was een bijzondere middag, een eilandje van rust in de drukke stad. Hij heeft niets gezegd wat mijn leven veranderde, maar dat hoeft niet.
Het is al zo fijn. Zeker als je afentoe even beseft wat een geluksvogel je bent.
meer over Gary
Vrijdag 02 September 2005 at 5:00 pm
" Wat een onhandig gebouw " verzuchtte Segher in de steriele wachtkamer. We zaten op rode kantoorstoeltjes met uitzicht op de receptioniste die zich zojuist had voorgesteld als Jaimy. De wachtruimte was dicht, en Jaimy moest haar headset afzetten om ons te komen halen. Dat was niet erg praktisch inderdaad. Iedereen leek hier elkaar in de weg te lopen. De koopster van ons huis was een half uur te laat. We zouden hier dus nog wel enige tijd doorbrengen.
Zondag waren we kilometers omgereden om hier onze stukken in de bus te gaan doen. Maandag zei de assistente van de notaris nonchalant "oh is het al binnen? we zullen eens kijken". Dat kan we zo zijn, dat er slordigheid doorheen glipt, maar dat zég je niet natuurlijk. Toen ons zondag ook de hypotheekstukken van de koper waren toegezonden via de mail, was het voor ons duidelijk dat wij zelf dit notaris kantoor nooit zouden hebben uitgezocht.
Dat veranderde toen we de innemende notaris ontmoetten, een aardige vrouw die alles vriendelijk toelichtte. Opmerkzaam was ze en correct.
We moesten onze paspoorten laten zien, hoorden haar de akte voorlezen, tekenden. Een onnozele kleine handeling was het. Stelt niets voor. Terwijl je daarmee een huis waar je geleefd, gepraat, geslapen en gevreeën hebt zomaar aan een ander overdoet. Je mag er nooit meer in, het is niet meer van jou.
's Morgens vroeg, voor de afspraak, had ik er nog staan stofzuigen. En nu was het van háár.
Ik keek naar het meisje aan de overkant van de tafel. Ze leek wel zeventien, zeker door haar minirok en haar truitje met print, maar wat rekenwerk leerde me dat ze tweeëndertig was. En zij zou er nu de sleutel in het slot steken, slapen, eten, praten, vrijen. Misschien zou ze ons fotobehang wel strippen zelfs. En dat kon allemaal.
We hadden ons huis verkocht.
just like that
Donderdag 01 September 2005 at 9:18 pm
Eén van de leukste dingen aan verhuizen is dat je je zoveel terig vindt. Ook nu weer vond ik brieven terug, dagboeken en oude tekeningen.
Ik was het allang vergeten, maar ik heb een Madonna-periode gehad. Steeds weer tekende ik vrouwtjes met grote oge, veel make up, kruisjes in haar oorbellen, en de beroemde moedervlek.
Bladzijde na bladzijde.
" Jemig" dacht ik bij mezelf "was ik dan nergens anders mee bezig? "
Maar dat was ik wel, klaarblijkelijk. Onder de laatste tekening stond "Madonna in West-Berlijn"
Toch een tijdsbeeld.
Donderdag 01 September 2005 at 8:52 pm
Vanmiddag was ik bezig met het ophangen van foto's in lijstjes. Ellis, Lea en ik met pruilmondjes zag ik weer, en een foto van mijzelf op de schoot bij mijn opa in 1979, en een foto van een vijfjarige Segher. Enthousiast liep ik met twee foto's van herfstbladeren naar onze slaapkamer. Daar zouden ze een mooi plaatsje krijgen, het leek me heerlijk ze al te zien als ik mijn ogen open deed. En opeens voelde ik een felle intense pijn door mijn rechtervoet. Ik stond op mijn linkervoet en draaide de de zool van mijn rechtervoet naar me toe. Een punaise. Een rode. Diep in mijn voet gedrongen. Ik moest hem er gewoon uit trékken.
Ik doe niet graag zielig, ik heb een hekel aan mensen die kokketeren met pijntjes. Ik ben meer het type van
"oh trouwens, ik ging vorige week nog door mijn rug".
Maar het is fascinerend om te merken hoeveel pijn een punaise in je voet kan doen, zelfs nog uren na het verwijderen ervan. Auw.
Woensdag 31 Augustus 2005 at 11:04 pm
Vandaag kwam er een kaartje in de bus dat Segher en ik ingeschreven staan bij de adminstratie van de gemeente.
Dat betekent niet alleen dat ik morgen eindelijk een parkeervergunning kan gaan aanschaffen (erg fijn want parkeren kost nu 12 euri per dag), maar ook dat ik het nu officieel kan zeggen: ik woon in Amsterdam. Ik ben Amsterdamse. Ik voel de illusie dat de stad me met open armen ontvangt. Ik woon in de stad van Annie MG Schmidt en Theo van Gogh. De stad van de dam, de kalverstraat. Ik kijk AT5, ik rijd op de A10, ik ben vandaag vanaf mijn huis naar CS gefietst langs het IJ, en ik hoor het Amsterdamse accent overal om me heen.
Maar toch is het heel onwerkelijk nog.
Vrijdag 26 Augustus 2005 at 8:01 pm
In de jaren tachtig had ik bandjes met sprookjes. Sneeuwwitje had ik, de 101 dalmatiërs, sprookjes van de Efteling (mét de muziek van het carnaval festival), en heel veel van Lekturama. Met van die grote boeken erbij, en een ping op het bandje wanneer je de bladzijde moest omslaan. Voor als je wilde meelezen.
Een slimme investering van mijn ouders. Zij runden een druk bedrijf, hun enig kind moest zich dus vaak alleen vermaken. En dat lukte wonderwel, met deze sprookjes was ik uren zoet.
Het fijne eraan vond ik, dat ik onderwijl andere dingen kon doen. Tekenen bijvoorbeeld. Of Barbie uitkleden, en daarna weer andere kleding aandoen. Of juist helemaal niets, gewoon lekker liggen in mijn hoogslaper.
Toen ik de Da Vinci Code als luisterboek bemachtigde, was ik benieuwd of luisteren pakweg 20 jaar later nog zo'n genot zou zijn. Ik vreesde dat ik complexere verhalen niet zou kunnen bevatten, dat ik het terugbladeren zou missen, het plot niet zou snappen. Maar niets bleek minder waar. Het was fijn om niet heel de dag dezelfde liefdjes voorbij te hoeven horen komen op 3FM. Ik kon me verliezen in de wereld van Robert Langdon en Sophie Neveu. Ik was in het Louvre in Parijs, zat in een privé vliegtuig,en in een Zwitserse bank. Ik laafde me aan geschiedenis en complot.
Het boek is niet gek, in zijn genre is het zeker erg goed.
Ik houd niet van hypes, maar nu deed ik mee aan drie ervan : 1. de Ipod, 2. een audioboek, en 3. de da Vinci code.
Maar soms zijn hypes fijn. Soms snap je waarom een hype een hype is.
En ik verfde er zeven deuren mee.
Donderdag 18 Augustus 2005 at 8:17 pm
"Jij bent tenminste slim" zei ze. Haar stem klonk zoals bij dove mensen die zichzelf niet kunnen horen. Een soort uitstoten van kreten. Ze praatte heel hard, het leek een soort schreeuwen.
Even keek ik op.Vroeg me af waarom ik in godesnaam slim was. Ik voelde me helemaal niet slim. Ik was moe en vies na een hele dag schuren en breken.
Ze wees op de blik en veger die ik op de band gelegd had.
"Ik moet er al weken een hebben maar ik vergeet het steeds" Ze klonk als ieman die gehandicapt was, of een beroerte had gehad. Zoiets.
Er was nog iemand voor me aan de kassa, diegene had veel boodschappen. "Nou meid, dan haal je er toch gewoon nog een. Je hebt nog tijd zat" zei ik
"Nee," zei ze gedicideerd "ik heb nu niet meer geld bij me"
Ik humde.
Zwijgend stonden we aan de band, ik was klaar met uitstallen, en zag mijn boodschappen zich naar de cassiere bewegen.
"En we hebben een bezem hoor" vetrouwde ze me toe.
"Oh prima" zei ik
Weer zwegen we.
"Zomerzegels?" vroeg de cassiere
"Nee dankje" zei ik
"Oh mag ik ze?" vroeg ze "ik spaar ze namelijk wel"
Ik vond het goed.
De avondzon scheen prachtig, en we gingen ieder ons weegs.
Donderdag 18 Augustus 2005 at 8:03 pm
"Vijf en veertig " zei de man slissend. Hij was breed en klein, een soort lopend vierkantje. Zijn grijze haar stopte nergens; zijn lange hoofdharen liepen over in borstelige wenkbrauwen, uit hen volgde een baard, en de baard ging weer over in weelderig borst en arm haar.
Zijn ega, toch zeker een jaar of dertig jonger dan hij, keek schichtig uit haar ogen. Haar korte kroeskrullen omlijstten haar gezicht. Ze liep mank.
Ze bestelden zalmroze muurdelen.
We stonden in de rij bij de informatiebalie van de Gamma. Op de een of andere manier zijn er altijd te weinig medewerkers en te veel klanten.
Zo lang wachten vonden we niet erg. Segher en ik waren moe van alle indrukken. Nog maar net hadden we de sleutel gehad van ons nieuwe huis. Erg vreemd. Je doet niets, maar toch kost het energie. Stiekem was het wel fijn dat de wereld even niet te snel ging. Het was prettig hangen.
Het was lastig ons verstaanbaar te maken, toen hij luid de artikelnummers voorlas.
"Maar in dat geval kunt u de goude randen niet aanbrengen" zei de Gamma-medewerker.
De man zweeg. De vrouw keek alsof ze zojuist de wereld voor haar ogen had zien vergaan.
Geen goude randen bij de zalmroze muurdelen.
"Tja" zei de vierkante man. De vrouw mompelde wat.
Wij bestelden prachtig donker laminaat. Het zou eerder bezorgd worden dan we gehoopt hadden. Onze gamma-man was aardig en het leven was mooi.
"Zullen we het dan toch maar doen?" hoorde ik ze zeggen.
Weer wat gemompel.
Ze deden het dan toch maar.
Zalmroze muurdelen. Zonder gouden randen.
De vierkante man schalde hun adres door de Gamma.
Donderdag 11 Augustus 2005 at 9:24 pm
"Wel slim om het te gaan leren, Kantonees" zei de kassier "het Chinees is een belangrijke wereldtaal"
Zijn ogen schoten heen en weer tussen de kassa, ons, en de pinautomaat. Hij was erg geconcentreerd, maar het viel hem zwaar alles tegelijk in de gaten te houden.
"Het is niet voor onszelf" zei ik "het is voor een vriend"
"Oh zal ik het dan even inpakken"
" Als dat kan graag"
Hij ontdeed het pakket van zijn witte Donnerjasje, en zocht cadeaupapier. En plakband.
Intussen ging het gesprek verder.
"Hij heeft een Kantonese vriendin" zegt Segher, bij wijze van verklaring.
De handen van de man waren zo net nog naarstig aan het inpakken. Nu staken ze.
De man kijkt over onze hoofden heen, in een verte die wij niet kunnen zien.
" Ik had ook ooit bijna een Kantonese vriendin" mijmert hij voor zich uit.
Wij zwijgen. Hij zwijgt ook even.
Dan gaan de handen verder met pakken.
Donderdag 11 Augustus 2005 at 9:10 pm
Vriend Hugo keek zorgelijk. "Met het grootste deel van haar familie kan ik niet praten, " zei hij. Het gesprek ging over Daiki, zijn Chinese vriendin. Ze wonen al jaren in Nederland, maar thuis in het gezin wordt geen Nederlands gesproken. Het Kantonees wordt vooral gesproken in Guangdong en Hongkong, en ook door veel overzeese Chinezen. Of ik niet ergens een cursus Kantonees voor hem wist, op de universiteit ofzo. Ik keek rond, keerde de site van het talencentrum binnestebuiten. Maar geen Kantonees te vinden.
Een paar weken geleden kregen we de uitnodiging voor het huiswarmfeest van Hugo en Daiki. Er zat een linkje bij, naar de site mijnverlanglijstje.com. Zo konden we zien dat Hugo en zijn vriendin houden van Flöte drijfkaarsen van Ikea. In rood of blauw. Of beige zittingkussens voor hun teak tuinstoelen.
Verbluft keken Segher en ik samen naar het scherm, waar zelfs een aantal mensen al spulletjes hadden afgevinkt. Dat krijgen ze dus sowieso.
Op zich is het natuurlijk verschrikkelijk handig. Hugo en Daiki krijgen dingen die ze graag willen hebben, en je hoeft niet bang te zijn met een totaal verkeerd cadeau op de proppen te komen.
Echt verrassend is het echter ook niet, dat is het nadeel dan weer.
Voor het kopen van cadeaus wil ik altijd een spontane inval, een moment dat je het opeens weet.
Die kwam vanmiddag. We kochten bij Donner een cursus Kantonees, met CD's en cassettes.
Zo, weten we zeker dat hij het leuk vindt. En zij ook.
En het stond lekker niet op het lijstje. Ha!
Woensdag 10 Augustus 2005 at 10:11 am
Ik had vooroordelen jegens VVD 'ers. In het kleine dorp waar ik vandaan kom, waren ze vaak de mensen die de oude villa's van de grootgrondbezitters bewoonden.
Mensen waar je niet blij van werd. En dan kwam ik ook nog uit een erg links nest.
Ik zag er dus een beetje tegenop, toen Segher voorstelde een avondje langs te gaan bij zijn vriend Hugo.
Hugo en Segher zijn oude vrienden, zaten samen in bandjes. Hugo nam laatbloeier Segher mee op café.
Hugo is nu, zo vertelde Segher, naast zijn Belangrijke Baan, iets hoogs bij de VVD.
"Ieder mens heeft iets te zeggen, iedereen mag er zijn" zei ik tegen mezelf. Ik zou open staan.
Goed,hij was wel een beetje een bal.Hij had een aardappel in zijn keel. En schoenen met gaatjes. En een ribbroek. En bloesjes met een polospeler erop.En hij gebruikte net iets te veel van die hippe Engelse woorden.
Maar hij stond open voor mij, dat merkte ik meteen. We hadden meer raakvlakken dan gedacht.
Het werd een fijne avond.
Toen we zochten naar een huis en veel afspraken met makelaars hadden, overnachtten we bij Hugo.
Veel fijne avonden volgden met veel drank en hapjes. Bovendien kan Hugo heerlijk koken.
Een paar maanden later volgde een feestje. Vriend Hugo toonde zich weer een supergastheer.
Hij bleek over een breed arsenaal bralvrienden te beschikken.
Ik keek mijn ogen uit vanuit mijn plekje in de hoek.
Segher en ik waren opperhippies, bij deze mensen vergeleken.
Toen we vertrokken hing Hugo om de schouder van een dikke jongen met een rugbyshirt.
Hij wees me aan "Zij" zei Hugo "zij is in mijn leven gekomen als vriendin van Segher, en zij mag er nooit meer uit"
Vriend Hugo was gisteravond bij ons op bezoek.
Voor dat hij aanbelde zag ik hem al ijsberen op de stoep, met mobiele telefoon aan zijn oor. Hij rookte er een sigaretje bij.
Vriend Hugo heeft een Belangrijke Baan. Hij haalt klanten binnen voor bedrijven, en is ook hun contactpersoon.
Accountmanager heet het geloof ik, maar hij heeft me eens uitgelegd dat dat de lading niet helemaal dekt.
Zaterdag geven Hugo en zijn vriendin een grote samenwoonparty.
"Neem maar een grote doos mee in de kofferbak als jullie komen," zei Hugo "want wij hebben nog heel veel klusspullen die jullie mogen lenen of hebben. Geen probleem"
Hugo is tien kilo afgevallen van het opknappen van zijn eigen huis. Hij heeft overal nieuwe tegels moeten zetten, nieuw sanitair, alles heeft opengelegen. Vaak belde hij op om te vertellen hoe gék hij werd van alles wat hij naast zijn Belangrijke Baan moest doen, hoe hard hij gewerkt heeft. Eindelijk is het huis af. Eindelijk heeft hij een beetje rust.
"En trouwens," zegt hij tegen Segher "als je nog moet tegelen dan kom ik gewoon helpen"
Dat zijn nu echte vrienden.
Ik hoop dat ik ook zo'n vriend ben.
Maandag 04 Juli 2005 at 11:19 pm
Ze werd geboren in 1903 in een arm gezin in Rotterdam- Zuid. Ze hadden veel kinderen, maar nooit echt honger. Voor het eten werkte iedereen keihard.
Jaantje niet het minst. Ze had vele zussen. Eén zus is verstandelijk gehandicapt, of zoals ze toen zeiden "ongelukkig". Een andere zus werd ongehuwd moeder en verstootte het kind toen haar nieuwe echtgenoot het niet wilde opnemen in het gezin.
Jaantje leerde Pieter kennen toen ze in de huishouding werkte. Ze maakte schoon bij een gegoede familie. Als de koffie werd ingeschonken riepen ze "Jaantje! Koffie! maar hij is nog heet!". Zo kon ze nog even doorwerken voordat ze neerzat om koffie te drinken. Even rusten was er niet bij toen.
Pieter en Jaantje hadden zes jaar verkering voordat ze trouwden. Toen was Jaantje zwanger, en moesten ze dus wel. Ze kreeg in 1926 een zoon, in 1933 de tweede, en in 1937 zoon nummer drie. In 1944 kregen ze een dochter, midden in de hongerwinter. Moedig fietste Jaantje de boerderijen af, op zoek naar melk voor haar kindje. Haar eigen lichaam gaf het maar nauwelijks.
Ook getrouwd met Pieter was het hard werken. Ze hadden een bedrijf aan huis, en Pieter draaide twee banen. Hij wilde zijn kinderen laten studeren, omdat hij zelf die kans niet gehad had.
Eind jaren vijftig kreeg Jaantje een nare ziekte in haar buik. Niemand vertelde haar wat ze had, of dat ze dood zou gaan. Dat leek beter, toen.
Jaantje stierf in 1957 op een donderdag in mei. Ze liet een drie zoons achter van dertig, vierentwintig, en twintig, en een dochtertje van twaalf.
Haar dochtertje zou mijn moeder worden, jaren later.
Gekend heb ik haar nooit, natuurlijk, maar de verhalen die me deelachtig zijn geworden, de blik in de ogen van mensen die dichtbij haar geleefd hebben zijn nu ook een groot stuk van mij.
Zo kun je soms even iemand intens missen van wie je je niet eens kunt herinneren dat ze in leven is geweest.Zo kun je van iemand houden die je nooit gekend hebt. En zo kun je trots zijn dat je je haar kleindochter mag noemen, of wanneer ze zeggen dat je op haar lijkt.
Maandag 04 Juli 2005 at 10:02 pm
Ik was de enige in burger.
De acteurs hadden niet veel tijd tussen de voorstellingen door, en dus gingen zij in vol ornaat eten in één van de restaurantjes op het plein. Zo liepen we daar, mijn moeder de heks (zonder gier, dat dan weer wel), dan een middeleeuwse deerne, vervolgens een stadsomroeper, een schout en ik.
Er zaten twee vrouwen aan een tafeltje. Eén broodmagere met een brik, en één enorme met een kinderwagen. Geïrriteerd keken ze op naar de optocht die we vormden.Ik herkende hen meteen.
Het waren twee meisjes uit mijn klas van tien jaar geleden.
Ik probeerde een gesprekje, over de baby in de wagen, over het feit dat de ene onderwijzeres was geworden. Het liep niet. Op niets wat ik zei kreeg ik veel respons. ("ja ik heb een dochter gekregen")
Langzaam voelde ik een koude wind aanzwellen vanuit deze dames, mijn richting op.De koude wind herkende ik ook.
Opeens wist ik weer hoe ze me niet leuk vonden.
Hoe ze me altijd meesmuilend over me praatten als ik mee had gedaan aan het schooltoneel. Hoe ze roddelden iver de grote jurken die ik droeg met kisten eronder.
Terwijl het in de brugklas gezellig was geweest, groeien er kloven tussen groepen die onoverbrugbaar worden.
De kloof was er nog steeds wel, bleek dus alras.
Zij waren echt vróuwen geworden, moeders dus zelfs,met al jaren echte beroepen, echtgenoten. Zij waren groot. Zoals zij nu waren, waren zij op hun veertigste nog. Leeftijdsloos waren ze geworden.
Toch moesten zij van mijn leeftijd zijn
Nog de hele avond was ik van mijn stuk.
Vrijdag 01 Juli 2005 at 10:37 am
Je hebt bepaalde zekerheden in je leven; mensen die met pensioen gaan zijn oud en in ieder geval grijs en toch zeker bijna oma, en hun kinderen werken al en zijn "groot".
Mijn moeder is met pensioen gegaan, alweer bijna een jaar geleden. Het was een vreemd besef. Ik was zelf nog niet eens echt aan mijn arbeidzame leven begonnen,en ik ben zeker nog niet "groot". En zij, zij was nog niet eens oud. En zeker niet grijs. Ze verft haar haar knalrood met een zwarte pony, en volgende maand weer iets anders. En dat oma worden lag nog niet direct in het verschiet.
Achter de geraniums zitten doet ze zeker niet.
Vandaag ga ik naar een openluchtspel waar ze in mee speelt. Ze speelt zeven keer deze week een heks met een echte gier op haar schouder.Er danst een balletgroep om ze heen, en ze moet een vervloeking uitgalmen.Ze is dol op de gier, ookal moet ze hem lokken met een dood kuiken.
Ik ben heel erg benieuwd, en alvast heel trots.
Woensdag 29 Juni 2005 at 9:39 pm
Hij was rond de dertig, ongeschoren en voorzien van een klein brilletje.
Eenieder was soepeltjes door de klapdeur de coupé binnen gelopen. Hij niet,hij trok en sjorde. De deur werkte niet mee. Mensen gniffelden. Tot hij doorhad dat er een grote deurkruk was.Hij stoof de coupé binnen, en nam plaats op het bankje tegenover me. Hij had het warm en vouwde zijn oude gerafelde ribjasje onhandig op, en deed het in zijn tas. Het was een oude weekendtas, maar er zat bijna niets in.
Hij stond op, keek schichtig rond. Zocht met zijn ogen. Hij had al een onrustige indruk op me gemaakt, maar dat werd nu wel erg versterkt.Pakte toen zijn telefoon. Bekeek het ding. Zuchtte. Toetste een nummer. Luisterde, met een vinger in zijn andere oor. Praatte onverstaanbaar zacht en legde toen neer.
Hij keek op bij alles wat gebeurde, iedereen die voorbij liep, telefoons die afgingen, mensen die iets zeiden.
Plots pakte hij een schrijfblok, en een pen. Hij schreef, wierp afentoe nog een blik.
Steeds meer raakte hij verzonken.
Hij was op zijn plaats.
Dinsdag 28 Juni 2005 at 5:58 pm
13:00 talentest stond te lezen in mijn agenda.
Ik moest echt even nadenken waar het voor stond. Vanuit mijn eerdere voornemen en verlangen om mijn Frans op te vijzelen,had ik me opgegeven \ bij het talencentrum op de universiteit.
Achter een computer zette ik me. Ik moest vragen beantwoorden, invuloefeningen maken. Het betekenisaspect lukte wel, maar ik voelde me minder goed bij syntaxis. Dat was niet nieuw voor me, dat was vroeger op de Havo ook al zo.
Ik moest ook een luistertoets doen, luisteren en dan vragen beantwoorden.
De man van het talencentrum zei "je bent zeker veel met Frans bezig?" terwijl hij mijn resultaten bekeek.
Ik knikte.
"dus we zouden dit gesprek ook in het Frans kunnen voeren" grinnikte hij
"dat zou kunnen" zei ik "ware het niet dat ik altijd denk dat ik het niet goed doe. daardoor twijfel ik nogal"
"je hoeft niet te denken dat je het niet goed doet" zei hij, met zijn vinger op mijn blaadje
Ik had het hoogste niveau gehaald.
Maandag 27 Juni 2005 at 10:46 pm
Ze was een vriendin van school. We deelden lief en leed, en vooral de lach.
We hadden dezelfde humor. Of eigenlijk had zij de humor waar ik om kon lachen.
Zijdelings hielden we contact toen we ieder onze weg gingen. Af en toe kwam ik haar tegen.
Gezellig, ik had altijd het gevoel dat ik haar te kort zag. We raakten niet uitgepraat.
Ik zorgde altijd dat snel een foto van ons werd gemaakt. Nu heb ik er dus veel, foto's van een blond en een donker meisje, gemaakt door een vriendje of een passant.
Toen ik haar weer tegenkwam en we wél een afspraak maakten. We waren dit keer wel daadkrachtig genoeg om agenda's te trekken.
Eerst lunchen en daarna de stad in. Tijdens de was ouderwets grappig, die bespiegelingen en stemmen van haar deden me ettelijke malen bijna in mijn broek piesen. In de stad daalde haar humeur zienderogen. Goed, het was warm. En druk. Maar wij waren samen, de herenigde vriendinnen, en ik wilde ons beste beentje voor.
Ze begon te klagen, over de drukte, de mensen, een huilend kindje, de warmte. Ze kon er niet mee ophouden. En ik bleef het wegwimpelen.
Elke klacht wierp ik tegen met hoopvolle frasen over dat het toch gezellig was, en dat het toch wel meeviel.Zij ergerde zich ongetwijfeld aan mijn blije visies. De kleding die zij uitzocht vond ik niet leuk, de kleding die ik uitkoos vond zij weer minder. De winkels die ik inwilde vond zij maar niks, en ik voelde me niet op mijn gemak in haar winkels.
Toen ik haar op de trein ging zetten waren we beiden opgelucht. We hebben nooit meer iets van elkaar gehoord.
Toch sluimert een bepaaalde heimwee nog wel eens door me heen. Ik heb zelfs nog lang nagedacht of het mijn schuld was, wat ik anders had kunnen doen.
En opeens komen er tekstregels van Acda en de Munnik in mijn hoofd op:
er staat een andere maan,
je hebt het eigenlijk niet door, maar het is zo snel als dingen gaan
er staat een andere maan
eerst ben je twee vrienden
en dan vrienden van weleer
maar dan ben je in de nieuwste theorie, eigenlijk al geen vrienden meer
Zij is zij, ik ben ik. Allebei een ander mens geworden sinds school.
Geen schuld, niets te veranderen.
Er is gewoon een andere maan gekomen.
Zaterdag 30 April 2005 at 5:18 pm
Ik ben een haar-romantica ; ik wil altijd wat ik niet heb. Al jaren heb ik kort haar, en verlang ik naar lang.
Nu was het lang, ergens in 2003, en toen stapte ik naar de kapper. Kort. Spijt. Ik was zo dichtbij.
Dat heb ik altijd gehad, ik vrees dat ik het altijd zal hebben.Ik droom van lange lokken, maar weet nooit hoe ik het moet volhouden tot die dag. Ik wil staartjes, grace-kellyrollen, wulpse lokken die om me heen dansen als ik fiets.
En dan toch, ga ik naar de kapper en laat het zowat millimeteren.
Op het moment heb ik een soort van Amélie Poulain- coupe.Met een ponnie.
En de lengte. Niet lang en niet kort. Een tussenfase.
Ik pruts nogal veel met speldjes, maar echt meedoen kan ik nog niet.
Ik spaar.
Zie ik Ghislaine Pierie op televisie, ze speelt Babette in Rozengeur en Wodka Lime. Prachtige vrouw, dat sowieso. Ze heeft een poosje geleden haar haren drastisch laten kortwieken. En het stáát haar. Kort haar bij zo'n krachtig knap gezicht, ik vind het prachtig. Ik bedenk me hoe het is, om lekker wax in je haar te doen, en dat het dan de hele dag goed zit. Hoe fris het staat.
Ik sta bijkans met de telefoon in mijn hand om de kapper te bellen.
Ik spreek met mezelf af maandag naar de binnenloop-kapper te gaan. Kortgeknipt en fris voordat we naar Zwitserland gaan.
Nee nee!
Ik doe het niet. Ik krijg toch alleen maar spijt.
Ik trots naar Zwitserland, want vanmorgen ontdekte ik dat het kan.
Er is een nieuwe fase aangebroken.
Ik kan een staartje.
Zaterdag 30 April 2005 at 4:47 pm
"Héé Carrie ..... mag ik je agenda even?"
Ik trek een wenkbrauw op, en scan in gedachten mijn agenda op bekentenissen of belastend materiaal. Staat er niet in.
Goed, als Emmy mijn agenda even wil, dan mag het.
Tijdens het college bladert ze in mijn agenda, en eenmaal buiten krijg ik hem terug.
"Fijn " zeg ik " ik kan echt niet zonder mijn agenda"
"oh" zegt Emmy nonchalant " ik heb er niet eens één"
Geen agenda. God, ik heb soms een enorme hekel aan het ding, maar ik zou zonder niet kunnen leven.
Het is niet dat ik zo ordelijk ben, geenszins.
Juist niet, zou ik willen zeggen.
Het is meer dat ik zo warrig ben in mijn hoofd, met gedachten die alle kanten uit schieten, dat ik een platform nodig heb waar ik een deel van die gedachten kan dumpen.
En zelfs nu, in mijn gestructureerde leventje, word ik soms nog verrast omdat het opeens alweer 29 april is of 17 mei.
Zonder agenda was ik een troepje, een opperpiekeraar,zou ik niet op tijd op mijn werk verschijnen, en nooit weten welke dag het is. Ik houd toch graag mijn baan en een relatief rustig brein.
Emmy is los.
Zij neemt elke dag zoals hij komt, plant niet te veel.
Ze lijkt zeker een stuk lichter te leven dan ik. Ze komt altijd te laat en maalt er niet om.
En even voel ik een steekje van jaloezie.
Zelf ben ik best zwaar op de hand, pieker vaak over dingen waar ik niets aan kan doen.
Ook wil ik altijd alles regelen en weten, controle hebben. Kon ik maar even met haar ruilen.
"Maarre dankjewel" zegt ze "ik ben weer op de hoogte. Dus we hebben volgende week vrij? Wat fijn"
Dat wist ze dus niet eens.
Mijn vakantie was al tijden geleden geregeld, ik heb al maanden voorpret. Emmy niet, die laat het leven over zich heen komen.
De steek jaloezie is meteen weer weg.
Goed, ik zou graag wat lichter leven.
Soms is het best lastig dat ik niet zo goed weet hoe ik dat moet doen.
Bewust losjes zijn, kan nu eenmaal niet.
Echter, ik ben wel blij met mijn geregeldheid.
Iedereen zoekt een manier om met de wereld om te gaan, ik doe dat door mijn stukje goed te organiseren.
Als ik daar gelukkig van word, moet ik het zo doen. Heel simpel.
Voor mij heeft het voordelen, een manier om zekerheid te krijgen.
Emmy doet het door er onverschilliger tegenover te staan. Ook een goede manier misschien, maar niet voor iemand met mijn karakter.
Ook Emmy zal meemoeten met de wereld, op haar manier met haar leven.
En opeens besef ik dat alle Emmy's van deze wereld uiteindelijk toch altijd Carries nodig zullen hebben in wiens agenda ze mogen kijken.
Zaterdag 30 April 2005 at 2:51 pm
Twee kleine fragmenten uit een avond in een restaurant
personages: Lodewijk, Florine en ik.
scene 1
ik: nu ben ik bezig aan een werkstuk over dit en dat
Lodewijk: Aiii veel te moeilijk
Florine: welnee, zoiets heb ik ook wel eens gedaan.dan doe je dit en dat (presenteert een bepaalde aanpak)
ik : oh ja, zo had ik het nog niet eens bekeken, dank voor je handvat
Lodewijk: het kán ook wel opzich, maar ... .
scene 2
Lodewijk: bij wie ga jij eigenlijk literatuurtentamen doen?
Ik : bij jou
Lodewijk: en je had een 6 voor dat en dat tentamen ? Aii zou je dat dan wel doen, literatuurtentamen bij ons?
ik: waarom niet?
Lodewijk: ik ga afrekenen
En opeens, then en there, had ik het helemaal gehad.
Kijk, het is leuk zo'n Lodewijk te kennen, zo'n kruising tussen Ischa Meijer en Theo van Gogh. Hij is echt zo iemand die je je hele leven herinnert. Iemand die voorkomt in romans van studiegenoten, misschien.
Hij is een intrigerend mens om te kennen en mee te praten.
Hij is de motor achter allerlei toffe kansen, zoals schrijven voor het blad.
Maar tentamen doen bij hem, laat ik liever even schieten.
Hij bedoelt het waarschijnlijk niet zo, maar ik heb door zulke opmerkingen al het gevoel dat ik gezakt ben voordat ik ook maar de tentamenzaal ben in gestapt.
Ik zou natuurlijk kunnen zeggen: ik zal je eens wat laten zien om me vervolgens de blubber te leren en hem te proberen verpletteren met mijn kennis.
Ik heb er echter geen zin in. Ik doe het niet voor hem, maar voor mezelf. Ik wil een docent die in mij gelooft, of iemand die onverschillig tegenover me staat, blanco.
Maar ik wil niet zulke voor - gevoelens hebben, niet zulke opmerkingen die door mijn hoofd suizen.
Ookal is ie - in feite - nog zo aardig.
Flamboyant zijn is leuk, maar dat doet 'ie dan maar in zijn eigen tijd.
Ik heb me voor een tentamen opgegeven bij een andere docent.
Vrijdag 29 April 2005 at 10:07 pm
Mijn moeder liep in het park met haar hondje, toen ze zag hoe pubermeisjes afval in de gracht gooiden.
Nu wil het geval dat mijn moeder een oude schooljuf is, met het gevoel voor normen, waarden en milieu op de juiste plaats, dus
als zij zulk onrecht ziet stapt ze erop af.
"Moeten die spullen zwemles ofzo? " vroeg ze hun "ik vind het echt niet normaal wat jullie doen"
De meisjes antwoorden dat zij het wel degelijk normaal vonden.
Mam liep door, Annabel het hondje volgde haar.
Van een afstandje zag mijn moeder toen, hoe het hondje halt hield bij de meisjes.
Ze kreeg iets te eten van ze.
Toen ze een stukje terug liep om poolshoogte te nemen, maakten de meisjes zich opvallend snel uit de voeten.
Mijn moeder zag dat Annabel helemaal overgoten was met drinkyoghurt.
Van kleine hondjes moet je afblijven. Wat een rotmeiden, tegen zo'n kleine lieve nietsvermoedende Annabel.
Ik heb er geen woorden voor.
Het is maar goed dat ik er niet bij was.
Ik vrees dat ik dan opgepakt zou zijn voor openbare geweldpleging.
En ik ben echt niet gauw agressief. Van dieren moet je afblijven.
Vrijdag 29 April 2005 at 3:14 pm
Ik moet nog een opdracht voor 10 mei. En nog één voor 13 mei. En een werkstuk voor 20 mei. En ik moet nog twee werkstukken voor juni.
Druk heb ik het gehad met moe zijn, het zoeken naar de oplossing ervan, en het daaraan werken. Druk met plannen maken, bieden op huizen, praten met hypotheekadviseurs, notaris, kijkers naar ons huis en makelaars. Druk met een volle agenda met werk, colleges, cabaret optreden, vergaderingen, planningen, leuke afspraken zoals een high tea met Idril, Anneke en Roos, concerten van Alanis Morisette en Gorefest. Het is een beetje te veel geweest, maar toch had ik niets willen missen.
Dit weekend kom ik de deur niet uit. Ik zit hier, op deze stoel, en werk. Ik maak strakke plannen, opzetten voor de werkstukken, en ik schrijf de opdrachten voor 10 en 13 mei. Geen oranje shirtjes, geen klomp op mijn hoofd.
Alleen al dat plan voelt heerlijk, rustgevend, gestructureerd en tien kilo lichter.
Zondag 24 April 2005 at 10:37 pm
Steeds vaker zeggen mensen dat ik op haar lijk. Ik zie het ook, een beetje.
Maar ik heb zo'n hekel aan het karakter wat ze speelt, Brenda uit six feet under, dat ik echt hoop dat onze gelijkenis slechts fysiek is.
Maf eigenlijk hoe je een (goed) actrice meteen associeert met het personage wat ze speelt. Je zou bijna vergeten dat Rachel Griffits haar uiterlijk slechts aan Brenda leent.
Zondag 24 April 2005 at 10:33 pm
Ik hoor hem kloppen. Door het canvas van mijn weekendtas zie ik hem rood opgloeien.
Maar ik wil niet, nog even niet.
Ik wil thee drinken met de kat. Rozengeur en wodka lime kijken.
Zaterdagmiddag reed ik naar Zeeland, ik at heerlijk, zag vrienden, dronk biertjes, keek naar de band, sliep,
en bezocht Segher's opa en oma, en verbrandde zelfs zomaar een beetje in de zon. Nu zijn we terug, na een uur in de file.
Segher slaapt, ik zit alleen in de rommelige kamer.
Dingen die gedaan moeten worden dwarrelen in mijn hoofd op de maat van het geklop.
Als ik ze wil opschrijven, voor mijn handige lijstjes, zijn ze alweer verdwenen. De week overweldigt me.
Afspraken, college's, deadlines die steeds dichterbij komen...terwijl nog niet eens tot me doordrong dat de week voorbij is, en de maand alweer bijna.
Ik haal het kloppende beest uit zijn kooi en overzie alles.
Ik ben zo overdonderd dat ik de neiging heb alles af te zeggen, mijn kamp op te slaan in een stille kamer en verder niets.
"Je bent nu gewoon moe, je hebt te weinig rust gehad. Dan zie je de dingen niet scherp. Maak morgenochtend maar een fijne wandeling dan komt alles in perspectief"
prevel ik tegen mezelf. Na een lekkere nacht slapen zal het allemaal wel in een ander daglicht staan.
Waarom komen data die ver lijken zo dichtbij?
Waarom zeg ik snel ja ookal voelt het niet echt goed? Waarom zitten de weken zo vol, zo snel?
Ik merk dat mijn brein al dingen verzint om onder dingen uit te komen.
Het kloppende beest maakt dat ik niet meer zo lekker kan ademen.
Oh my gosh, wat heb ik een hekel aan mijn agenda.
En wat word ik altijd triest van zondagavond.
Zaterdag 23 April 2005 at 3:46 pm
Over een half uurtje gaat het weer gebeuren. We stappen mijn auto Marie in, en gaan de tocht der tochten maken.
Eerst de stad uit (dat duur het langst voor je gevoel) dan een stukje snelweg, en dan alleen maar 80 rijden. Wel een uur lang, geloof ik, tot de Zeelandbrug.
Dan ben je er bijna, maar nog niet helemaal.
Meestal zwijgen wij, mijn lief en ik. Bijna de hele weg.
Segher heeft een manier gevonden om een Ipod te kunnen aansluiten op Marie's radio. Heel de weg fijne muziek, en nog zonder DJ geblaat ook.
Soms ook praten we elkaar bij. Er zijn weken, dat we elkaar alleen maar 's avonds zien als we naar bed gaat.
Er zijn dagen dat ik met een vermoeid lijf naast zijn slapende lijf kruip zonder het licht aan te doen. Er zou wel een inbreker in mijn bed kunnen liggen, denk ik dan wel eens.
Maar ik merk meestal gauw genoeg, dat hij het is. Alleen hij kan 's nachts nog opmerkingen maken over de hypotheek die we aan het regelen zijn, terwijl hij bij mijn antwoord al bijna indut.
Vaker kruipt hij naast een slapende Carrie echter. En ik sta bekend om mijn grappige halfslaap-acties.
Zo heb ik Segher een keer het bed uit geduwd met de woorden "nee... alleen Segher mag bij mij in bed liggen!".
Dat was nog redelijk samenhangend. Ik kan ook gerust "bloemkool" zeggen. Zoiets is ook wel eens gebeurd.
Ook steeds vaker ligt er een slapend bolletje Socrates op ons bed, die mijn benen probeert vangen als ik een slaaphouding zoek.
We gaan Gorefest zien vanavond, in onze oude thuisstad. Het gaat niet om de band natuurlijk. Nou ja, we gaan omdat er vrienden van vroeger in de band zitten, en ook omdat er veel vrienden van vroeger op af komen. We gaan om even te ruiken aan de jaren '90, toen onze wereld nog plat was.
Zaterdag 23 April 2005 at 08:41 am
Hij is eerstejaars, heeft een brilletje, en een limburgs accent. Verder heeft hij het fenomeen "wetlook" iets te serieus genomen. Ik had met hem afgesproken, om onze voorlichting van vandaag af te spreken.
Ja dan doe jij dit en dit ofzo hoorde ik mezelf zeggen
En ik vertel wel iets over zus en zo (ik kan dit wel uitschrijven maar het is voor u niet interessant)
Hij vond het goed.
Ik at mijn boterham op, en we kletsten verder over onze colleges en hoe leuk onze studie is.
Toen ik buiten stond realiseerde ik me, dat deze voor wat betreft onze voorlichting totaal geen nut had gehad.
Ik was niets wijzer geworden, had geen concrete afspraken gemaakt over de volgende dag.
Maar zo fijn kletsen met een persoon met energie en pretogen kan toch nooit aanvoelen als tijdverspilling.
Of: hoe sommige mensen die een klein rolletje spelen op het randje van je dag, je toch blij kunnen maken.
