Cindy
Dinsdag 01 Januari 2008 at 7:34 pm. Gebruikte Tags: cindy, kapper, kapsel, kapster
Het was niet anders. Het was onvermijdelijk. Bittere noodzaak. Het kon zo niet langer. Springerig, warrig haar is leuk, maar het moet geen bosje stro worden.Ik moest naar de kapper.
In september was ik bij de verkeerde kapper. Ik had besloten eens een andere te bezoeken, een hippe. Vrienden hadden positieve verhalen gehad, ik wilde wel eens wat minder braaf eruit zien.
Bij het betreden van de zaak ging het al mis. Wat is het toch, dat hippe mensen er voor kunnen zorgen dat jij je ontzettend niet-hip voelt? Ze zouden ook bemoedigend kunnen zijn. Je zou zelfs geïnspireerd kunnen worden om zelf hip te worden. Maar hipheid behelst blijkbaar dat je anderen het gevoel geeft dat ze het net niet goed doen, hipheid sluit uit.
Toen ze ook nog vroeg of ik medicatie had geslikt omdat mijn haar er uitzag alsof het een flinke slag geleverd had, dorst ik helemaal niets meer te zeggen.
De kapster wilde mij ook nog eens huiswaarts zenden met een korte pony en een mat in mijn nek. Het enige wat kon, was de schade beperken. Je kunt er nu eenmaal geen haar bijknippen, lachte ze schamper.
En zo kwam het dat ik sinds september met een veel te korte pony door het leven ging die pas ergens eind oktober acceptabel werd. Een te korte pony is niet te verbergen of verhullen. Laten we zeggen dat ik er niet gelukkig van ben geworden.
Ik vind het nogal wat, een kappersbezoek. Je legt letterlijk je hoofd in handen bij iemand. Je moet uitleggen wat je wenst, maar of ze het begrepen hebben blijkt pas als het eigenlijk al te laat is, als de schaar in je lokken staat.
Plaatsnemen in de stoel maakt hoe dan ook kwetsbaar, omdat je moet aankijken tegen het meisje in de spiegel. Het licht is meedogenloos, ik zie groene en grijze vlekken op mijn gelaat die ik normaal nooit opmerk, mijn blik is geschrokken. De speldjes die ze in je haar doen maken het niet beter. Je kunt je niet voorstellen ooit begeerlijk te zijn of zijn geweest.
Ik neem me elke keer weer voor om direct de gracht in te lopen als ik mezelf zo heb gezien.
Wanneer je de kapper bezoekt, komen de manco's van menselijke communicatie bovendrijven. En de schade wordt niet beperkt.
Je moet maar hopen dat je een gemeenschappelijke betekenis hebt geschapen met je kapper. Dat je de boodschap op de goede manier hebt verzonden en dat de kapper hem goed heeft ontvangen. En als die boodschap is overgekomen, moet de kapper hem ook nog eens omzetten naar jouw haar. In tijdschriften kijken voor een nieuwe coupe is iets wat je eigenlijk moet laten; het wordt toch nooit zo als op de foto.Immers, niet alles is mogelijk en je voldoet zelden aan het plaatje dat je voor ogen staat.
En dat terwijl je kapsel een van de belangrijkste dingen van je hele uiterlijk is, omdat je hoofd een van de belangrijkste onderdelen is. Je visitekaartje, is nog mild uitgedrukt.
Bij sommige haardrachten kun je je haar zelf knippen of bijhouden, maar bij mijn stadium "tussen kort en lang met laagjes" moet het door de professional gedaan worden. Ik zou het bijna niet meer gedurfd hebben, maar het moet.
En dus maakte ik een afspraak bij Cindy in mijn geboortestad.
"Zo'n korte pony kun je wel hebben hoor," zegt ze als ik klaag over haar vakgenoot "maar je moet je er wel lekker bij voelen". Cindy weet wat ze doet. Ze weet dat ik veel braver en behoudender ben dan ik zou willen. Ze kent mij misschien wel beter dan ik mezelf ken.
Ja, Cindy is mijn hoop in bange dagen. Het is niet de eerste keer dat ze me redt van een verkeerde kapper.
In een paar knipjes kan ze precies creëren wat ik wil. Ze haalt simpelweg de dode puntjes weg en herstelt de laagjes, zodat alles weer luchtig valt. Ik zou zelfs de term ‘volume' durven gebruiken als ik mezelf omschrijf. Veel praten doen we niet, althans niet over kapsels en hoofdhaar, ze gaat van start. Binnen een kwartier sta ik buiten.
Eind goed al goed, zou je zeggen. Ware het niet, dat ze achteloos zei dat ze misschien iets anders wilde gaan doen. Ze wist nog niet zeker of ze bij de kapsalon wilde blijven. Ze wilde wel eens in een winkel staan ofzo.
Onder de niet-flatterende mosterdgroene kapperscape duimde ik dat het loos alarm was.
Blijf, Cindy, blijf!
vier reacties
Heb gelijk eventjes doorgeklikt via hyves ;
Yura - 01-10-’09 19:17) Wat een leuk stukje! Haha, ‘de spiegelervaring’ vreselijk goed omschreven, dat heb ik dus ook altijd
Heel herkenbaar, ik hoop wel dat je Cindy nog hebt nu dan…;)