Voor punkmedia schreef ik een stukje over mijn moment van 2011. Omdat het een samenhangend stukje moest worden, heb ik één moment aangehouden en daar mijn stukje aan opgehangen. Zo klopt het wel, ongeveer.Maar meestal werkt het niet zo. Meestal is een jaar niet op te hangen aan één moment, maar aan vele kleintjes. Zonder samenhang, want dat ben jij zelf.
De lokale platenzaak vroeg om ons jaarlijstje; de mooiste vijftien platen die 2011 volgens jou had voortgebracht, moest je op volgorde zetten. En inleveren.
Ik heb het geprobeerd. Het hele jaar ben ik nagegaan in mijn gedachten. Ik heb gekeken wat/wie ik het meeste draaide de laatste tijd. Ook keek ik naar de voornaamste herinneringen en eventuele muzikale connotaties.
Het lukte best aardig. Aanvankelijk.
Dit jaar ben ik naar festivals en optredens geweest, vaak meegesleept door meneer F. Ik heb veel gezien in 2011, er is veel gebeurd. Herinneringen zijn muzikaal. Er zal muziek zijn waarbij ik mijn leven lang aan Vlie zal denken, of aan onze huwelijksreis of fijne avonden in de kroeg. Helaas zal er ook veel muziek zijn, die me doet denken aan de beproevingen van 2011.
Het bleek niet te vergelijken, allemaal. Hoe kan ik het gedoe op mijn werk in juni vergelijken met euforie van september? Hoe kan ik het strand van Katwijk vergelijken met onze bruiloft? En dan: hoe vergelijk ik de ene plaat met de andere? Spinvis lijkt nauwelijks iets te maken te hebben met Happy Camper. dEUS en Alomo Racetrack zijn appels en peren. De herinneringen zijn nog niet uitgekristaliseerd, het verhaal is nog niet uit.
" Ik heb een muts opgedaan, hoor," zei de vrouw verexcuserend tegen me. Dat kon ik billijken, er prijkte een bordeauxrode wollen mits op haar hoofd. "ik loop wel voor gek" voegde ze eraan toe. "Welnee" zei ik afwezig.
Waarom weet ik niet, maar vreemden zeggen vaak dingen tegen mij. Geen idee waarom. Niks vijandigs hoor, gewoon mededelingen. Ik denk dat ze me voor een ander houden.
"Het is koud he?" vervolgde ze. "Vind ik ook" zei ik.
Deze week zag ik: de herfst. In vol ornaat. Het vreemde van de seizoenen vind ik, dat ze er altijd opeens zijn. Of je nu een leuke baan hebt of niet, of je nu liefdesverdriet hebt of niet. Ze komen gewoon en veranderen je omgeving.
Als ik ergens over moet nadenken of als ik ergens mee zit, ga ik lopen. En dan bedoel ik niet hardlopen. Ik bedoel slenteren door mijn stad, een uur in de herfstzon kan een enorm verschil maken.
Zo kwam het dat ik vanmiddag door de Donkersteeg liep, maar eigenlijk heel ergens anders was. Plots zag ik iets bewegen. Het was Tom, die me enthousiast begroette. Het was alsof ik slaapwandelde en wakker moest worden. Dus, ik reageerde verstrooid en probeerde tegelijkertijd de situatie te redden met een grap. "Ja, ik dacht na, ik denk soms na voor de hele wereld he, dan hoeven jullie het niet te doen".
Zucht.
Maar, dacht ik nou maar echt over iets spannends. Dacht ik maar echt over de zin van het leven, of een list waardoor mijn favoriete partij meer zetels kan krijgen. Dacht ik maar over de liefde.
Nee. Toen ik Tom en zijn vriend tegenkwam, dacht ik over de plekken waar je in Leiden gratis naar het toilet kunt. Ik.zweer.het.je.
We komen tegelijkertijd aan. Ik zet mijn fiets op slot en loop naar de ingang. Boven in de kleedkamer leg ik mijn jas en mijn trui in een kluis, ik grijp mijn telefoon en mijn handdoek en ik ga de grote zaal in. Vervolgens ga ik op een crosstrainer staan om mezelf lekker af te draven.
Als ik dat twintig minuten heb gedaan, zie ik hem de zaal inkomen. Hij loopt mank. Zijn voet sleept een beetje. Hij maakt geen vaart. Als hij op een apparaat staat, gaat het zo langzaam dat je soms denkt dat hij niets doet. Hij maakt met alle dames een praatje. Zijn trui heeft hij om zijn nek geknoopt. Al het personeel van de sportschool, weet wie hij is.
Wie vaak op dezelfde tijd op dezelfde plek is, gaat mensen herkennen. Dat gebeurt in treinen, op de weg en in de sportschool. Er is de vreugdeloze grootmoeder en de vader met zijn slome zoon. Maar wie mij het meest fascineert, is de oude meneer met de klompvoet. Hij maakt dat ik blij ben met mijn lichaam. dat alles doet wat het moet doen. En ik heb enorme bewondering voor hem. Als ik er een half uur over zou doen om binnen te komen, weet ik niet of ik nog naar de sportschool zou gaan.
"Jeroen Pauw deelde maar met tweehonderd vrouwen het bed. Al weet hij ook dat getal niet helemaal zeker, bekende hij aan journalist Rick Nieman in het TV-programma Kwestie Van Kiezen". Deze woorden staan in de Opzij van november. Beetje spuit 11 natuurlijk, want heel Nederland was al begin oktober over de presentator heen gevallen.
Zo jammer dat alleen déze uitspraak van Jeroen wordt belicht. Het is prijzenswaardig dat hij zo eerlijk geweest is. Er is lef nodig voor zoveel openheid. En daarbij: Jeroen is 51. Stel dat hij sinds zijn achttiende "actief" zou zijn, dan komt het neer op één vrouw in de 2 maanden. Ik weet zeker dat er vele mannen zijn die een veel langer lijstje hebben. En daarbij: Jeroen heeft niet meer dan 200 vrouwen vermoord, verkracht, in elkaar geslagen of bedrogen. Hij is met ze naar bed geweest.
Nee, die Nieman dan. Toen het antwoord boven de 200 bleek te liggen maakte de keurige nieuwslezer een buiginkje voor Jeroen met het woord "respect". Dus let op: een man van boven de veertig die een andere man stoer vindt omdat hij met meer dan 200 vrouwen naar bed is geweest. Wat een treurnis.
Beetje jammer dat Opzij zo cynisch over Jeroen moet doen, zeker als heel Nederland dat al heeft gedaan. Een andere, krachtigere invalshoek was leuk geweest.
We hadden gezellig bij Festina Lente gezeten.Geertje en ik besloten te vertrekken. Ik pakte mijn tas in. "Eigenlijk," zei de ober die naar ons tafeltje kwam "ben ik wel blij dat jullie gaan. Het is misschien vreemd dat ik het zeg." Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Pardon?" zei ik "Eén van jullie heeft Poême op, dat is het geurtje van mijn ex". Ik bloosde zonder precies te weten waarom. " Ja, dat ben ik" zei ik. "Ik moet nu de hele tijd aan haar denken als ik langs jullie tafel loop" "Nou, " zei ik bij het weggaan, "dan hoop ik toch dat het ook leuke herinneringen bovenhaalt" "Jawel" zei hij "maar toch, toch denk ik aan verdrietige dingen"
En dat terwijl ik eerder deze week ingehaald was door een hijgende dame die me gevraagd had: "Sorry hoor, mevrouw, dat ik uw zomaar aanspreek, maar, wat hebbu voor luchtje op? Het is heerlijk". Poême is een heftige lucht, dat weet ik. Het is zwaar, blijft lang hangen. Niet zo'n geurtje wat al weg is als je de deur uit stapt. Grappig, die reacties af en toe. Zelfs nonchalante obers blijven niet onberoerd, blijkbaar. Toch jammer dat hij aan zijn vervelende ex blijft denken, trouwens. Hij had er ook voor kunnen kiezen dat het voortaan de geur was van die aardige blonde dames met hun witte wijn aan tafel 74.
Van de week zag ik een reiger, bij ons in de binnentuin. Een verdwaald dier, dat zich duidelijk zat te bedenken hoe hij in vredesnaam weer bij het water zou komen.Flap, flap. De vogel vloog met langzame, zware, diepe vleugelslagen tussen de huizen. Zijn poten staken achter zijn lichaam uit. Ik zag hoe énorm ze eigenlijk zijn, misschien wel een meter lang.
Het is vreemd om te merken wat er gebeurt met de talen die je op school hebt geleerd. Frans lijkt wel aardig te zijn blijven hangen, maar het zit nauwelijks nog in mijn actieve geheugen. Engels is niet gek, maar soms schrik ik toch van wat er weggezakt is. Maar wat er met mijn Duits gebeurd is, is een mysterie. Toen ik onlangs Duitse vrienden te logeren had, moesten we teruggrijpen naar Engels. Al die jaren Duitse woordjes stampen lijkt voor niets geweest te zijn. Of zou het ergens in mijn geheugen zitten, waar ik nu niet bijkan? Best kans. Als je een taal niet actief gebruikt, slijt hij af. Je hoort wel eens zeggen dat wat les en wat onderdompeling wonderen kunnen verrichten.
Wat ik gelukkig nog net wel kan, is genieten van een gedicht van Rilke. Als veertienjarige las ik het voor het eerst en ik vind het nog steeds heel mooi. Het gaat over een herfstdag. Eigenlijk is het een heel gek gedicht. Meestal peppen gedichten je op, sporen ze de lezer aan.Het is een verzuchting, een constatering. Wie nu geen huis heeft, gaat het niet meer bouwen. In de zomer moet je je huis bouwen. De zomer is de tijd om er voor te zorgen dat je in de herfst en winter niet alleen bent. Als dat niet lukt, dan rest je waken, lezen en brieven schrijven. En daarin moet je berusten.Dat is niet leuk, misschien, maar het is zoals het is. Het is een aanvaarding. Shit happens, maar je kan het hebben, zoiets. Ik hou daar wel van. Wat vind jij?
Ik weet nooit goed hoe ik me moet gedragen bij mijn opticien. Er werken twee verkopers uit de jaren vijftig, van wie je vermoedt dat ze een polygoonstem zullen hebben. Beiden dragen een bril, dat schept vertrouwen vind ik. Het is een ouderwetse winkel met een grote toonbank.
Elke keer als ik lenzen ga kopen, gebeurt er echter iets geks. De laatste keer maakte de verkoper een rekenfout en moesten we samen op een oude enveloppe uitrekenen hoeveel geld hij me terug zou geven. De rekenmachine bleef onaangeroerd. Ik durfde niet te vragen waarom. Op de een of andere manier voel ik me nooit op mijn gemak, misschien omdat de mannen ook niet weten hoe ze het hebben.
Maar alles is beter dan de goedkope brillenzaak waar ik heen ging als student. Een echte opticien werd af en toe ingevlogen, je kon met hem een afspraak maken. Het maakte niet uit hoe op tijd je was, je moest altijd lang op hem wachten. Steeds vroeg dan weer een zestienjarige verkoper of hij je helpen kon. “Nee, ik wacht op de opticien” “Oh”. Die verkopers lachten met hun vrienden die rondhingen in de winkel, noemden zelfs vrouwtjes van 80 je en jij en hadden een attitude alsof ze de klant continu uitlachten.
Een paar weken geleden, was Eefje de Visser bij De Wereld Draait Door. Het idee is, dat bekende zangers en zangeressen liedjes van andere zangeressen en zangers ten gehore brengen. Meestal is het heel aardig, maar toen ik dit zag stokte mijn adem. Niet omdat ze nu persé zo schitterend zingt, dat doet ze ook, maar omdat ze er helemaal in zit, zich helemaal overgeeft aan wat ze doet. Dat zie je niet zo vaak, zeker niet in programma's als DWDD. Stoer.
Vandaag zou mijn moeder jarig zijn. "Sterkte! Je zult wel een moeilijke,verdrietige dag hebben" zeggen de lieve vrienden om me heen.
Natuurlijk denk ik aan haar. Natuurlijk denk ik aan hoe het geweest zou zijn, als ze niet.
Maar, als ik één ding heb geleerd, is het dit: verdriet houdt zich niet aan tijd. Dus, komt gemis juist opzetten als ik naar het station fiets, of als ik in de kroeg een biertje bestel. Zomaar, even, in alle vezels van mijn huid. Verdriet zit in denken "toen was ze er nog". Verdriet schuilt in het zien van een kennis die aan haar moeder kan vertellen dat ze in verwachting is. Verdriet zit in mensen die geirriteerd met hun ouders kunnen telefoneren.Verdriet zit in de toffe dingen die ik haar niet vertellen kan, de dingen van het leven die ik niet delen kan. Verdriet zit in stilte waar eerst geluid was.
Maar, gelukkig, als ik naar huis fiets, kan ik gewoon opeens heel dankbaar zijn voor mijn tijd met haar. En ik kan soms even bedenken wat ze gezegd zou hebben en dan enorm in de lach schieten.Gelukkig houdt liefde zich ook niet aan tijd.
Als ze niet blijven,verdwijnen mensen die je vroeger kende. Ze verhuizen, gaan studeren of werken elders. Of jij verhuist, dat kan natuurlijk ook. Je hoort nog wel eens hoe het met ze gaat, via je ouders of oude vrienden. Of als je toevallig ergens een ander personage uit het verleden bent tegengekomen. Vaak komt nieuws in een opsomming. Zo van: "Ja, M is getrouwd in Zuid Afrika , enne ... je weet dat L en B getrouwd zijn en twee kinderen hebben he?". Het klinkt meestal als uit het hoofd geleerde kennis die overhoord wordt.
Tegenwoordig is dat verdwijnen moeilijker. We hebben namelijk internet. Zo kun je de naam van je vroegere buurmeisje invoeren in Google of Facebook. Meestal vind je haar nog ook, inclusief curriculum vitae. Dat kan heel leuk uitpakken: je neemt weer contact op en herstelt oude banden. Veel gemakkelijker dan vroeger.
Maar, dat terugvinden heeft niet louter voordelen. Het is niet altijd prettig om te weten wat er van iemand geworden is. Soms wil je dromen, of met vlindertjes in je buik terugdenken aan iemand. Het kan heel ontluisterend zijn: het stuk van de dansschool is een dikke, vroegoude huisvader geworden. Weg beeld, weg voetstuk.
Over het vriendje dat ik op mijn zeventiende had, kan ik nog vaak heel mooi zuchten en mijmeren. Natuurlijk weet ik best dat het helemaal niet zo mooi en rooskleurig was, maar die illusie zit nog heerlijk in mijn hoofd. Tot nu toe kwam Google nooit met hem op de proppen, maar vandaag kwam ik zijn naam plots tegen op Facebook. Zonder foto. Weten wat er van hem geworden is, is maar één muisclick van me vandaan. Ik kan hem terugvinden, maar ik kan ook in mijn zeventienjarige vlinders blijven geloven.
Soms zie je een man en een vrouw die elkaar alleen vluchtig groeten als het écht niet anders kan. Als ze recht tegenover elkaar komen te staan in een deuropening, bijvoorbeeld. En dan weer subiet wegkijken.Zij slaat haar ogen neer. Dat zag ik een maand geleden gebeuren, op een bruiloft. We zullen de betrokkenen even Janne en Sam noemen.
Ze hebben iets met elkaar gehad. Het had niet veel om het lijf, het was ook zo weer voorbij. Een fling noemen ze dat. Of een korte affaire. En rebound, dat was het ook. Janne was het eerste andere lijf na Sam's scheiding van zijn jeugdliefde. Of het tweede, dat weet ik natuurlijk niet precies. Sam en ik zijn wel vrienden, maar we bespreken niet élk detail.
Het is jaren geleden.Voor Sam is ze één van de velen. Eén uit een rijtje. Het was leuk voor een avond, aardig voor een tijdje.
Janne was zeven jaar jonger dan hij. De verschillen waren onoverbrugbaar. En trouwens, dat overbruggen hebben ze niet echt willen proberen ook. Want het was geen echte liefde, maar een uit de hand gelopen vriendschap, vertelt hij. Dat kan soms gebeuren, er is een vonkje maar het zet niet door. Eigenlijk wad een aai over je rug genoeg geweest, of een knuffel, maar omdat de begrenzing er niet is, word je plots minnaars. Het is alsof je er zelf naar staat te kijken, alsof je er geen invloed op hebt, zegt Sam. Je denkt niet na. Janne was toen warrig, schoot alle kanten op en wist niet wat ze moest. Er lag een gebroken hart aan ten grondslag ook. Sam wilde haar hebben en ze gaf al toe voordat hij enige moeite hoefde te doen.
Sam heeft al lang een nieuwe relatie. Met Janne gaat het ook wel goed, denken we. We spreken haar namelijk nooit en horen slechts via via wat ze allemaal doet. Ze is alleen wel zo iemand die zichzelf niet echt gelukkig kan maken.
Toen Sam een nieuw vriendinnetje kreeg, was het met Janne ook klaar. Wat er nog was aan echt contact,is als een pudding in elkaar gezakt. "Voor mij hoeft niet, ik hoef geen echte band met haar" zegt Sam gedecideerd als we staan te kijken Janne die het verse bruidspaar feliciteert. "Maar, toch mis ik haar soms. Jammer dat we het verpest hebben"
Woensdagavond zat ik in de trein zat met drie teletubbies. Ze stapten ze de coupé in, drie meisjes met grote pakken. Gemaakt van die stof waar ook surfpakken van worden gemaakt.
Eén van hen sleepte lusteloos een stofzuiger voort. "Ja sorry hoor," zei ze "maar ik heb echt het gevoel dat jullie alles zonder mij doen, dat ik er een beetje bij hang". "Nou dat is echt niet zo," zei het meisje in het groene teletubbiepak. Ze spraken zo geaffecteerd dat ze welhaast onverstaanbaar waren. "we hebben heus niets samen afgesproken. Hebben wij iets samen afgesproken?" zei ze tegen de gele, op bitse toon. "Nee, we hebben niets afgesproken. Dus". Ze praatten verder, maar ik kon ze niet meer verstaan omdat de omroeper hen overstemde. Hij vertelde niet alleen dat we weldra in Leiden zouden zijn, maar ook welke stations de trein nog meer in petto had en op welke treinen je in Leiden zoal kunt overstappen. Ik moest uitstappen en wrong me langs een tas met teletubbie-atributen. "Nog even volhouden, dan kunnen deze pakken uit en dan zijn we van elkaar af" hoorde ik de gele ten slotte zeggen.
Toen ik naar huis fietste, kwam ik een hele stoet met engelen en duivels tegen. Studentenfeesten. Een wereld op zich.
Op reis door het archief van mijn moeder, vond ik deze foto. Serieuze mensen die poseren op het strand,verstild in de tijd. Het moet ergens in de jaren twintig zijn.
Erg gezellig lijkt het niet te zijn, al heeft de man rechts het wel degelijk naar zijn zin. Hem ken ik wel, ik zou hem pakweg zestig jaar later ontmoeten. Het is mijn grootvader. De tweede van rechts is mijn grootmoeder. Maar daar op de foto zijn ze dat nog lang niet. Hier zijn ze nog verloofden, die niet zomaar samen naar het strand mogen. En, die op het strand angstvallig hun kleren aanhouden. Een prachtig verstild moment van een voorbije tijd.
Mode is gek als ze komt en gek als ze gaat, zeggen ze. Dat kan kloppen. Ik heb gelopen met zwarte kousen tot over mijn knieën (de zogenaamde 'overknees') en een hotpants. Toen was dat heel goed en hip. Nu zou ik me Zwarte Piet voelen. Maar, het zit er dik in dat die kousen terugkomen. De legging is ook teruggekeerd. Ook de kuif komt misschien wel terug, of de Australian.
Geen idee. Mode gaat vaak in golven.
Op deze foto zie je mij.Op de kleuterschool. Waarschijnlijk ben ik vijf. Mijn haar heb ik nu weer precies zo.Heeft u ook accessoires, kapsels of schoenen die u al eerder had? Welke? Ik ben benieuwd.
"Je moet echt The Artist's Way" gaan doen, zei D eind juli tegen me. Het is iemand die me normaal behoedzaam toespreekt, maar nu was ze heel straf en vastbesloten.
The Artist's Way. Tja.
Het boek had ik al jaren in de kast staan. Een bordeaurood boek met een grote berg erop, met vogels die erlangs vliegen. En ik had het wel eens eens doorgebladerd, maar ik zag wel erg vaak het woord God staan. Niet erg aantrekkelijk, oordeelde ik.
Maar D zei: "Joh, daar moet je een beetje doorheen lezen, geef het een kans" En D is niet van de straat.
Dus ik begon,schoorvoetend,maar toch.The Artist's Way is een twaalf-weekse cursus om de creativiteit in jezelf terug te vinden en los te maken. Er zijn twee belangrijke aspecten: ten eerste is het de bedoeling dat je elke dag 'morningpages' schrijft. Ten tweede draait het om 'artist's dates', zeg maar kunstenaarsafspraakjes. Het idee daarachter is, dat je tijd gaat inplannen voor jezelf.
Ik begon dus dagelijks te schrijven. Het gaat er vooral om, ontdekte ik al snel, dat je je innerlijke draken gaat onderzoeken. Onderzoeken wat je tegenhoudt en wat in de weg staat tussen jou en je creativiteit. Ik ben nu bijna twee maanden bezig en het is niet altijd leuk geweest, maar uiteindelijk komt het - schrijvend- allemaal goed. En dat bombastische boek neem ik op de koop toe.
Het plafond was bezaaid met lukraak opgehangen TL-buizen. Op de achterste rij zat ik. En ik luisterde naar "mens, durf te leven!", gezongen door Huub van der Lubbe. Een vriend van mijn moeder, een man van 61, was binnen drie maanden heel erg ziek geworden en ten slotte overleden. Zo snel kan het plots gaan.
Op de eerste rij zat een vrouw met haar twee zoons. Na 41 jaar samenzijn was ze de weduwe geworden. Ik probeerde me een fractie van haar verdriet voor te stellen.Verschrikkelijk.
Je zou overwegen om nooit banden aan te gaan, niet te trouwen of kinderen te krijgen, opdat je dit bespaard zou blijven.
De dienst besloot met een brief, geschreven door de overledene. Was getekend: een gelukkig mens, was het slot. Toen snapte ik het weer. Leven is risico's nemen, leven is niets van tevoren weten en toch doen. Leven is autorijden door haarspeldbochten met een besneeuwde voorruit. Leven is het geluk hebben dat je je leven een 10- geeft, zoals hij vandaag deed. En dan alleen omdat hij 61 jaar een beetje kort vond.
Eigenlijk ben je natuurlijk gewoon een vliegtuig" zei iemand laatst tegen me. We hadden even gezwegen. Ik verslikte me bijkans in mijn thee. "Een vliegtuig?" vroeg ik verbaasd. "Ja," knikte mijn gesprekspartner enthousiast "ik zal het uitleggen".
Terwijl ik wat thee van mijn bloesje poetste, zei ze: "Er gaan per dag miljoenen vliegtuigen weg van miljoenen vliegvelden. Er crasht er wel eens eentje, dat is waar.Maar in verhouding gebeurt dat bijna nooit, zeker niet als je kijkt hoeveel er per dag door het luchtruim gaan. Alle eigenschappen van een vliegtuig zijn er bovendien op gericht om hem veilig aan de grond te krijgen.En iedereen wíl dat ze veilig landen. Met jou is het net zo: er is natuurlijk een piepklein kansje dat je langere tijd werkloos bent. Maar, al jouw eigenschappen zijn erop gericht je snel weer aan een betaalde baan te helpen. Je ziet er goed uit, je hebt geen bochel, je bent niet ziek of gehandicapt,je hebt flink wat werkervaring, je weet goed waar je op moet schrijven en waarop niet, je bent niet hoogzwanger van een vierling, je bent hoogopgeleid, je woont in Nederland … allemaal factoren die de goede richting op wijzen. En heel veel mensen willen dat je aan het werk zult gaan. Meneer F, ik, je buurman, je schoonmoeder en de hele Nederlandse samenleving wil dat hoogopgeleide dertigers hun eigen brood verdienen. Er is dus een piepkleine kans dat je geen werk vindt, net zoals er altijd een kans is dat een vliegtuig neerstort. Maar dat neerstorten gebeurt veel vaker níet dan wel. Miljoenen mensen over heel de wereld vinden dagelijks nieuwe banen. De kans is groter dat jij daarbij zit dan dat je geen werk vindt" Mijn glimlach is groot. "Ik ben een vliegtuig," zeg ik zacht "zo is het maar net" "Je moet er gewoon een beetje in blijven geloven" zegt ze.
Deze zomer had ik voor het eerst grote laarzen aan naar de festivals. Ik stapte dapper over gras en modderpoel. Soms moet ik even lachen, want de botten waren ooit van mijn moeder. Zij zou echt woest geweest zijn als ik bij leven had voorgesteld om op deze laarzen naar een festival te gaan. Maar, ik denk dat ze het nu goed vindt. Want ik had voor het eerst van mijn leven blaarloos. Dus het voelt ook nog warm aan de voeten.
Vandaag was ik in de koopjeshoek van het Zweedse woonwarenhuis. Daar vond ik mooie waxinelichthoudertjes van blauw glas. Ze zaten met zijn drietjes in een verpakking. Eéntje was gebroken, daarom kostten ze 70 cent. Toen ik thuis kwam, bleek dat van de tweede ook een stukje af was.
Ik houd van dingen waar een stukje af is.
Mensen ga ik meestal pas leuk vinden, als ik zie dat ze ook niet perfect zijn. Als ik merk dat ze ook tegenslag hebben gehad en zich daaraan hebben ontworsteld,bijvoorbeeld. Ik vind fotomodellen zelden knap, om maar te zwijgen van aantrekkelijk. Het net niet perfecte, dat vind ik mooi.
Ratelen,dat vreesde ik. Of onsamenhangende zinnen. Of dat ik iets heel raars zou zeggen, iets over onderbroeken of mijn fascinatie voor de vader uit De Avonden die aan zijn navel ruikt om te kijken of hij zich wassen moet. Voor het interview dat about:blank met me wilde houden was ik daadwerkelijk zenuwachtig. Maar het ging best aardig, zeggen ze. Oordeel zelf en zie hier het interview met mij op about:blank
Ik was nog nooit op een waddeneiland geweest. Dat doen Zeeuwen immers niet, uren en uren gaan reizen om op een zelfde soort eiland te komen. Dan rijden ze liever naar Frankrijk of Antwerpen. Maar dit weekend kwam het ervan, ik was op Vlieland. Of "Op Vlie", zoals insiders dat zeggen.
En ja, sinds dit weekend ben ik echt een beetje op Vlie. Het heeft grote bossen, prachtige stranden en rust. Je bent echt weg, maar toch weet je waar je bent.
Het is net Zeeland, maar dan zonder Zeeuwen. Zodat het echt vakantie wordt. Misschien vond ik dat wel het leukste.
Er zijn veel mooie dingen om ons heen, maar we zien het niet altijd. We zijn vaak gehaast, of we kijken niet echt goed. Ik besloot mezelf gisteren eens uit te dagen: ik ging op zoek naar drie mooie dingen in mijn straat. Met mijn camera.
Nu woon ik niet in een lelijke straat, maar ook niet in eentje waar mensen spontaan volschieten van ontroering. Maar moeilijk was het niet om mooie dingen te vinden:
1.Het begon met de struik waar ik altijd achteloos mijn fiets tegenaan zet:
2. mijn fiets mag er trouwens ook zijn, het is maar net hoe je hem vastlegt:
3. En deze bloem staat bij ons in de middenberm:
Je ziet het pas, als je het door hebt, zou onze grote filosoof Cruyff zeggen.
"En na de festivals doe ik een witte maand" zei Bob, bedoelende dat hij de drank een maand zou laten staan. Een inspirerend idee vond ik het. Niet alleen omdat je er volgens mij heel schoon van wordt aan de binnenkant, maar ook omdat het wel eens goed is om een poosje wat rust in te bouwen.
Ik dacht erover, om ook mee te doen. Het lijkt me best moeilijk, omdat in mijn vriendenkring nogal veel mensen zitten die er wel eentje lusten. Niet meeproosten, lijkt me best lastig. En hoe zal het zijn om de enige nuchtere te zijn? Maar, ik drink eigenlijk helemaal niet zo veel. Dus zo vreselijk kan het nu ook weer niet zijn. Ik besloot ook meteen niet meer te roken en geen vlees meer te eten. Dingen die Bob sowieso al niet doet. Ik wil gewoon kijken of ik het volhoud, het dieet van een yogi. Ik wil wel eens kijken wat het doet. Dus, na het festivalseizoen gaat het gebeuren.
Ik ben eigenlijk vooral nieuwsgierig. Het is goed om gewoontes tegen het licht te houden. Ik verwacht dat het me bewuster maakt van allerlei gewoontes en dingen die ik doe. Kan nooit kwaad. En tot mijn verbazing doen mijn twee voornaamste kroegmaatjes spontaan met me mee,blijkbaar is er overal wel wat behoefte aan rust en schoonmaak.
Al meer dan de helft van mijn leven, bezoek ik evenementen zoals deze: waar je met zijn allen op een kluitje van muziek geniet. Ik was voor de tiende keer op Lowlands dit weekend. Festivals hebben me opgevoed. Op festivals kwam ik tot mezelf. Festivals lieten me soms zien hoe leuk het leven eigenlijk ook al weer was.
In de loop der jaren heb ik festivals proberen te duiden. Ik wilde ze vergelijken en beschrijven. Nog steeds heb ik geen adequate beschrijving gevonden, hoewel pretpark voor volwassenen in de richting komt. Maar pretpark zegt nog niet hoe het voelt.
Nu ik hier zo in mijn bed lig uit te brakken, met mijn bril op en mijn haar in een status quo die het midden houdt tussen de getoupeerde coupes van de Dolly Dots en Marianne Weber, besef ik dat Lowlands veel weg heeft van een affaire. 1. Je bent helemaal van de wereld: je bent weg van nieuws en dagelijksheid. 2. Je stijgt boven je zelf uit, niet heel de dag maar toch veel vaker dan thuis. 3. Je bent een mooiere, ongecompliceerde versie van jezelf die geld uitgeeft zonder zorgen en veel lacht en danst. 4. Als je thuis bent, heb je liefdesverdriet.
Maar echt.
Je mist zelfs de minder goede eigenschappen van je tijdelijke partner. Daar verlangde je soms naar huis, naar vertrouwde omgeving zonder dreun en pislucht. Eenmaal thuis loop je echter met je ziel onder je arm omdat door het ontbreken van muziek en gekke luchtjes eens en altijd duidelijk is geworden dat het voorbij is.
De normale straatgeluiden komen binnen door mijn slaapkamerraam: ik hoor hoe de niet-Lowlanders naar hun werk gaan en kinderen naar school brengen. Ik sluit mijn ogen en denk nog even aan dEUS, heerlijke cocktails en het schateren met mijn festivalvrienden. Het was zo zoet, maar het is voorbij. Ik zucht eens diep en loop naar de wasmachine.
In februari 2009 dronk ik koffie met mijn moeder bij Lebkov in Rotterdam. Drie maanden later zou ze dood zijn, maar in februari wisten we nog niet dat ze ziek was. Vandaag durfde ik er voor het eerst weer te gaan zitten. Niet aan het tafeltje waar wij zaten, hoor. Maar ik besloot er gewoon eens te zijn. En erover te schrijven, zoals je ziet. Met mijn lievelingspen van het moment.
Als ik ooit een roman uitbreng, zal ik Lebkov waarschijnlijk bedanken in het voorwoord. Het is namelijk heerlijk om in koffietentjes te schrijven.Er is een prettig soort rumoer en een fijn soort beweging. Mensen worden niet dronken of vervelend, ze blijven maar even. Je kunt heerlijk anoniem opgaan in de massa. En je hebt uitzicht en hoort af en toe een flard van een gesprek. Iets als "Ja, ik ben ook getrouwd" of "zoek jij maar een plekje". Toen ik hier vanmiddag zat en schreef, kwam er een dikke Italiaan tegenover me zitten met een bril als Buddy Holly en een grijs maatpak. Ik noem maar wat.
Moeder kon zo mooi mensen van commentaar voorzien. Achter een simpel "zo zo, hij wel" lag een wereld besloten. Ik kende die wereld en moest dus vaak onbedaarlijk lachen. Oh, ik zou er een ledemaat voor over hebben om hier nog eens met haar te zitten, of een orgaan. Ik zou zo graag nog eens de luxe hebben om haar als vanzelfsprekend te beschouwen. Geirriteerd reageren als ze iets voor de tweede keer vertelt, bijvoorbeeld.
Het heeft geen zin om erover na te denken. Er komt toch niemand een deal voorstellen. Niemand heeft de macht om mij - in ruil voor een arm of long - nog een keer te laten zitten hier, met haar. Ik kan alleen nog in gedachten met haar praten, beseffen wat ze ergens van gevonden zou hebben. Maar vaak zelfs dat niet. Als ik me probeer voor te stellen hoe fijn het zou zijn, kwel ik mezelf alleen maar. Kwelling is zinloos. Ik kan ook een beetje blij zijn. Dat ze er was, al die jaren. Dat verwarmt me immers nog steeds. Ik ben blij dat we gelachen hebben, dat ik haar raad heb gekregen. De laatste tijd voert die blijdschap de boventoon.
De man en de vrouw die nu aan het tafeltje zitten hebben geen idee, maar hier was ons laatste gewone gesprek. Het ging over afvallen, want ik moest een salade nemen die "mocht". En over fotografie, want ik was toen bezig aan project 365. We maakte verdomme nog een foto ook. Gelukkig maar.
Toen ik mijn moeder verzorgde op haar sterfbed, had ze hallucinaties. "De boekenkast valt om!” riep ze dan plots.Ik zat naast haar bed en depte met een doekje haar gezicht, van ziek zijn ga je heel erg zweten. Op een gegeven moment zei ze “kijk een reiger”. Ik ging er eigenlijk van uit dat het een hallucinatie zou zijn. Maar toen ik mijn ogen opsloeg, keek ik inderdaad in de blauwe ogen van een enorme reiger die op het terras stond. Hij keek nieuwsgierig door het grote raam naar binnen. “Verdomd, een reiger“ zei ik dommig. “ En ik zag hem het eerst”zei ze trots.
In april, twee jaar later, stond ik in de Jacob Mosselstraat in Den Haag weer oog in oog met een nieuwsgierige reiger. En van de week dus weer, in Amsterdam, na een sollicitatiegesprek. Ze kijken me echt heel indringend aan en volgen me als ik voorbij loop. Ik was helemaal alleen, dus niemand anders zag het.
We hebben afgesproken dat ze een groet zou sturen als het kon. En, ik weet het. Dood is dood. Maar, ik heb zo toch het idee dat mijn moeder even knipoogt. En dat idee is verdomd fijn.
In deze deplorabele zomer moet je het hebben van schaarse droge uren. We zijn al blij als het even niet regent, grijpen dat moment bij zijn kladden en genieten.We zaten dus op het terras, Bob, F en ik. Bij een leuk eetcafeetje in Amsterdam.
Achter ons zaten drie heren. Ze praatten over anderen die gingen trouwen. "Ze gaat trouwen he, ja ik ga er niet heen hoor. Ja, mijn ex komt ook, vandaar". Ik vond het wel een ontroerend beeld: zo'n brallerige schreeuwerd die niet naar een bruiloft gaat omdat een pas getrouwd ex-vriendinnetje daar zal zijn. Hij had dus een hart dat nog zacht was. Ze hadden het over hun liefdes en hun vriendinnetjes. En relaties." Ja,af en toe niet luisteren, die skill heb ik gemasterd" zei de andere spreker. Ze lachten hard en proostten. Waren ze die vrouwen toch mooi te slim af, soms.
Oh, Sokrates! Kon ik maar een dagje met je ruilen. Jij een mens en ik jou. Eén dag gewoon maar zijn. En dat dat het dan was. Twintig uur lang slapen. En me af en toe uitrekken. Schaamteloos snurken. En me dan niet afvragen of ik wel bijdrage had geleverd aan de wereld. Of mijn carrière. Geen zorgen over hypotheek of imago. Of over het vinden van een nieuwe baan. Of over Oslo. Want je voer staat elke dag klaar, je hoeft maar "miauw" te zeggen. Het grootste probleem is de stofzuiger. Maar die houdt altijd wel op. Niets wordt er van je verwacht.
" Ik wil gewoon een gymrat badge". Ik hoor het mezelf zeggen tegen Streef. Het voelt als een bekentenis. Alsof ik net in een groepje voor het eerst heb gezegd dat ik alcoholist ben. Zo erg is het gelukkig allemaal niet. Maar toch huiver ik even.
Een gymrat badge is een beloninkje dat je kunt krijgen op Foursquare. Foursquare is een een applicatie die op mijn Iphone zit. Ik kan ermee inchecken op een locatie. Mijn Iphone ziet waar ik ben en ik kan op een knopje drukken om dit te bevestigen. Veel meer komt er niet bij kijken. Voor elke keer "inchecken" krijg je punten.Hoe meer je incheckt, hoe meer punten je behaalt. Check jij het vaakst in op die ene plek, dan win je voor die plek de mayorstitel. Op verschillende thema’s kun je badges verdienen. Na 3 checkins ergens ontvang je de badge “local”. Drie keer in de Apple Store? Een Steve Jobs badge is je deel.
En ik wil dus een gym rat badge. Die krijg je als je vaak incheckt bij de sportschool. En dat lijkt me leuk om te behalen. Al was het alleen maar om dat ik dan officieel mijn goede sportvoornemens verzilver.
" Allemaal ijdelheid" schrijft Ernst Jan Pfauth hierover. En daar ben ik het zeker mee eens. Met foursquare laat je zien waar je bent en dat is waar het om draait: zien en gezien worden. Natuurlijk check je in in die moeilijk te vinden galerie of dat bijzondere restaurantje, opdat iedereen kan zien dat je er was. Dat draagt bij aan je imago van hippe vogel. In de Aldi check je niet in. Of het moet bij je imago passen, dat kan natuurlijk ook.
Foursquare gaat niet alleen over inchecken maar ook over zien waar een ander incheckt. Ik krijg steeds kleine meldinkjes waarmee ik kan zien waar een ander is. Zo was Streef vier uur geleden in België. En Jonne was op Station Maastricht. Dat zie ik als bij de groentenkraam sta of als ik de kat aai. Ik vind het wel iets gezelligs hebben, weten waar iedereen is. En als iemand in de buurt is, kun je nog een praatje gaan maken ook.
Maar, andere mensen zien ook dat je er bent. Vreemden, dus. Als je ergens incheckt, kun je zien dat ene Anne er ook is. Vaak maken mensen een profiel op Foursquare waar ze met een duidelijk, herkenbare foto te zien zijn. Zo weet je dus plots ook wie Anne is. Ernst-Jan schrijft dat hij met zijn vrienden vaak herken-de-foursquare persoon speelt. En dan ook nog die persoon roept.
Dat wil ik zien te vermijden. Dus sta ik er met een artistieke foto van mijn voeten op. En alleen met mijn voornaam. Want ik moet wel denken aan mijn imago, natuurlijk.
In de sportschool kom ik vaak een vader en een zoon tegen. Ze gaan samen de apparaten af. De jongen is een slome. Zijn ogen gaan langzaam, zijn bewegingen zijn talmend. Ook als hij op de crosstrainer staat, gaat het op zijn elvendertigst.
De vader gaat zacht met zijn zoon om. Hij jaagt hem niet op, overhaast niets. Hij is waarschijnlijk al heel blij dat zoon mee gaat naar de fitness.
De zoon bloeit op. Ik zie het gebeuren. Het gaat niet snel, maar het gebeurt gestaag. Te midden van de apparaten zie ik hem soms een praatje maken met andere sporters. Niet met de snelle, jonge, wilde sportinstructeurs. De vader kijkt van een afstandje trots toe, als zijn zoon die stappen maakt. Waarschijnlijk is dat heel wat. We hebben geen idee van het verhaal achter deze zoon en zijn vader in hun vale, verwassen sportshirts die herinneren aan vakanties.
Ik kom de slomen van deze wereld niet vaak meer tegen. Waarschijnlijk is dat, omdat ik niet met ze rijm. Voor slomen ben ik te druk en te dramatisch. Op de lagere school zat ik in de klas met een slome. De jongen was traag van voorkomen en van handelen. Er was, zover ik weet, niets mis met hem qua intellect, maar hij was gewoon een slaperig type. Ik hoop dat het goed gekomen is met hem.
Voor bijna alles heb ik me geschaamd. De vriendjes die ik had, de rommel in mijn huis, mijn benen, een opmerking die de plank misslaat, tijd die vermorst is. De zinloosheid van het schamen, trof me laatst op de fiets. Schaamte of niet, er is nog altijd een vriendjee of een rommel of een been. Je moet er nog steeds iets mee. Door schaamte wordt het alleen maar lastiger om problemen op te lossen. Schaamt verzwaart en is eigenlijk één van de meest contraproductieve dingen die ik ken.
Vanaf nu schaam ik me niet meer. Tja. Dat kun je natuurlijk roepen, maar hoe doe je dat?
De wereld zou vergaan op 21 mei 2011. Al maanden hingen er overal affiches om ons erover te informeren. Het was een voorspelling van Harold Camping.
Op 21 mei togen F en ik naar Martha’s Vineyard. Het is een eilandje voor de oostkust van de VS, dat we echt moesten bezoeken nu we in de buurt waren, volgens F.Hij zwaaide de reisgids enthousiast heen en weer tijdens zijn betoog. Dus, we stapten in een rammelende bus naar de ferry en even later zagen we het liggen. De reisgids had niets te veel gezegd: de heerlijke, vrolijke dag die er doorbrachten was helemaal perfect. Zo’n dag die je je altijd herinneren zal. We fietsten een kilometer of dertig en voelden de wind door onze haren en de zon op ons gezicht.
We haalden de ferry van vijf uur nét. We hadden zin om weer naar het vaste land te gaan en kozen in gedachten een restaurant uit. Toen zagen we plots niets meer. De zonnige dag ging over in heel dichte mist. We hadden nog maar een meter zicht. Erg indrukwekkend en koud bovendien. Ik bibberde in mijn luchtige bloesje. Om de vijf minuten luidde de ferry zijn misthoorn. Dan besefte ik hoe doodstil het in de tussentijd was. We hoorden af en toe het geklingel van boeien.
Op zich heel gewoon, plotselinge mist op zee. Niets om je zorgen over te maken. Toch flitste de gedachte aan de Dag des Oordeels door me heen.
Misschien was de wereld vergaan. Misschien konden we geen kust zien, omdat er geen kust meer wás. Misschien waren wij, de opvarenden van de ferry vanaf Vineyard Haven, de enige overlevenden, als een soort toevallige Ark van Noach. Maar dan met mensen.
"Misschien is de wereld vergaan" zei ik tegen F. Ik probeerde het luchtig te laten klinken, maar het idee dat ik plots in een bizarre B-film terecht was gekomen, liet me niet los. F lachte en wees op zijn Iphone: "Welnee, dan hadden we dat toch op Twitter gelezen"
Toch was ik pas gerustgesteld toen ik voet aan wal zette in Woods Hole, waar alles was zoals het was.
Aan iedere dijk zet ik een zood Aan luieren heb ik een broertje dood
Ik val vaak in goede aarde En ken mijn pappenheimers wel Ik kan voor u trekken aan dode paarden En ik ken het klappen van de zweep en de regels van het spel
De augiasstal reinigen? Daar begin ik fluitend aan Dus alstublieft, geef mij die baan
Als je serieus gaat sporten, spring je 's morgens fit uit je bed om fris en fruitig de dag te begroeten. Dacht ik. Maar ik kom bedrogen uit. Mijn hele lichaam doet zeer en ik heb zo diep geslapen dat wakker worden niet erg soepel gaat. Ik voel me zevenentachtig.
Maar even niet gaan vandaag? Een aantrekkelijk idee, moet ik toegeven. Het lijkt me heerlijk, heel de dag op de bank zitten met de kat op schoot.
Maar dan verandert er ook niks.
Maar dan bedenk ik me, dat m'n stijve lijf en vermoeidheid waarschijnlijk een goed teken zijn. Mijn lijf moet wennen aan zo veel activiteit: lichaamsbeweging verhoogt simpelweg de hoeveelheid calorieën (joules) die het lichaam verbruikt. En dat voel je.De website dokterdokter bevestigt mijn vermoeden: het kost energie om energie te produceren. Bovendien kan ik niet alles op het sporten steken. Ik heb veel aan mn hoofd, dat heeft ook zo zijn weerslag. De Franse psychiater Daniel Servan-Schreiber beschrijft in zijn boek Uw brein als medicijn dat lichaamsbeweging sterke effecten heeft op stress, angst en depressie. Daar kan sporten dus ook nog bij helpen.
Gisteren was het heerlijk om actief bezig te zijn. Ik had fijne muziek op mijn oren. Amerikaans onderzoek heeft aangetoond dat het beluisteren van muziek tijdens het sporten bevorderlijk is voor de werking van de hersenen. De onderzoekers denken dat de mentale stimulatie door muziek voor de hersenen hetzelfde werkt als sporten voor het lichaam. Een combinatie van sporten en muziek is dus goed voor je lichaam, je geest en je hersenen.
In de sportschool neem ik plaats op een fietsje. 20 minuten ga ik erop zitten, neem ik me voor. Muziekje op mijn oren en gaan. Niet te zwaar, gewoon lekker trappen. Ik heb het soort pret van iemand die een mooi cadeau voor zichzelf koopt.
De reactie van Birgitta op mijn blog, speelt door mijn hoofd. Ze vraagt zich af, of het wel goed is om van niets naar elke dag te gaan. Ze adviseert een dag rust ertussen te laten om mijn lichaam te laten herstellen. Tja, ze heeft gelijk. Dat is beter. Ik ben dan ook helemaal niet van plan om de rest van mijn leven vijf dagen per week te gaan sporten. Sterker nog: ik denk dat de manier is om mijn motivatie en plezier in recordtijd om zeep te helpen. Het is iets wat ik alleen maar deze week ga doen, om mijn sportcarriere een kickstart te geven. Mijn doel is om drie keer per week te gaan. Ik denk dat dat makkelijker gaat als je jezelf eerst even een grote duw geeft.
Na het fietsen ga ik in mijn bravoure op een apparaat staan dat ik niet ken. Een schaatsmachine, blijkt het te zijn. Op het plaatje staat wat ik moet doen en welke spieren in train. Ik train mijn kont, zoveel is zeker. Niet dat ik daar een plaatje voor nodig heb, want dat voel ik zo ook wel. Als mensen weleens zeiden dat ze spieren voelden waarvan ze het bestaan niet wisten, geloofde ik dat nooit. Nu wel. Ik houd het vol en doe het blijkbaar nog goed ook, want de sportintructeur loopt langs en groet. Hij stopt niet om aanwijzingen te geven of me te redden.
Na de schaatservaring voel ik de nieuw aangeboorde spieren nog lang, maar dat geeft niet. Ik vind het erg stoer dat ik echt wat gedaan heb. Morgen weer!
Maandag werd ik wakker uit een diepe, diepe slaap. De dag ervoor was ik met vrienden naar een popfestival geweest. Een heel fijne dag: op een kleedje in de zon gezeten met leuke mensen. Ik was rozig en loom naar bed gegaan. En dat was ook hoe ik ontwaakte. Met meer vouwen in mijn hoofd dan een sharpei.
Het leek me toch het handigst om het sporten in de morgen te doen. Dan hik ik er niet de hele dag tegenaan, bovendien hoef ik het dan nauwelijks in te plannen. Er komt niet tussen. Ik ga gewoon, zonder discussies met mijzelf of mijn agenda. Maar voor het eerst merk ik echter dat ik er tegenaan hik, dat ik niet slaapwandelend op de fiets stap zoals ik wel vaker heb gedaan. Ik ben zowaar zenuwachtig voor deze week, voor het verleggen van mijn grenzen, voor het uitstapje uit mijn comfortzone. Als ontwijkend gedrag besluit ik eerst de afwas te doen. Vervolgens stofzuig ik de hele benedenverdieping en haal ik uitgebreid mijn nagellak eraf. Maar dan moet.ik.echt.gaan.
In de zomer van vorig jaar, was ik het plots beu om tot de dikke-mensen-groep te behoren. Ik zag opeens hoe zwaarlijvig ik aan het worden was. Dat ik ver boven de honderd zou komen en heel ongezond zou worden als ik zo door zou gaan. Diabetes en hart-en vaatziekten zouden op de loer liggen. Bovendien was ik het zat om mezelf altijd te dik te vinden. Mijn lijf voelde aan als een slechtzittend pak, al jaren.
Hoe het ook zij: ik vond het niet bepaald aanlokkelijk om zo door te blijven gaan. En opeens lukte me wat ik al jaren wilde doen: de knop omzetten en gezonder gaan leven. Sinds augustus 2010 ben ik op een missie.
Ik begon met de Weight Watchers. Het idee is heel eenvoudig: alle voedingsmiddelen hebben punten en je mag een bepaald aantal punten op een dag. Aan jou hoe je ze besteedt. Het ging en gaat goed. De ene keer beter dan de andere keer, maar langzaam maar zeker gingen de kilo's eraf. En ze blijven eraf; dat is misschien nog wel belangrijker. Ik ben er nu bijna 14 kwijt. Zonder ontberingen of Groot Episch Lijden.
"Mag ie bij jou liggen? Jij bent stads" zegt vriendin V tegen mij. Het was midden jaren negentig en we bevonden ons in een dorpskroeg op het Zeeuwse platteland. Vriendin V had net een mobiele telefoon gekocht. Ze wilde hem bij mij neerleggen want ze schaamt zich voor het ding. Bij mij kan het minder kwaad, want ik ben dus "stads". Van stadse mensen kun je verwachten dat ze een mobieltje hebben, van plattelanders niet. Het verschil tussen V en mij is niet groot. We studeren en wonen beiden in de randstad, maar toch ben ik stadser geworden dan zij. Wonderlijk.
Op vakantie ga je op de foto. Een onvermijdelijk ritueel. Je wilt een bewijs van je komst naar een andere omgeving. Het is niets geks, zeker niet op zeer toeristische plekken. Iedereen doet het.
Toch werd ik elke keer overvallen door een zekere schaamte als mijn kersverse echtgenoot me wilde vereeuwigen. Als ik in een groep mensen verblijf, ga ik er liefst een in op. En door te poseren, moet ik plotseling uit de kudde stappen. Dan heb ik ook nog het idee dat de anderen mijn pose bekijken. Ik ben een beetje te self-conscious vrees ik.
Op het terras zat een meisje met een boek. Ik bedacht een openingszin, want ik was ervan overtuigd dat het Sylvie was. Ik twijfelde niet: ze zat hetzelfde, ze bewoog hetzelfde, haar haar viel hetzelfde. Ze was het en ik wist het zeker.
Ik liep langs het koffiehuis waar ik uren heb doorgebracht als studente. Het was op de weg van de universiteit naar huis en precies ver genoeg gelegen van beide bestemmingen. We ontleedden daar het leven en de liefde.Je was ver genoeg van de collegezalen om afstand te nemen en dicht bij genoeg om op tijd te zijn voor je volgende college.
Het meisje was niet Sylvie, maar een soort jongere versie van haar. Precies hetzelfde type, maar dan tien jaar jonger. Ze keek wat vervreemd op. Ze zal zich wel afgevraagd hebben waarom een oudere dame zo naar haar staarde.
Nog een beetje verward van de bijna-ontmoeting, liep ik verder door de Pieterswijk. Ik vroeg me af,
Bronnie Ware werkte jarenlang met stervenden, de laatste drie tot twaalf weken van hun leven. Ze had vaak gesprekken met hen over de dingen waar ze spijt van hadden en wat ze anders hadden willen aanpakken in het leven. Een sterfbed is een situatie waarin je niet meer in de vaart van het leven zit. De voornaamste vijf dingen die ze noemden:
1. "Ik wou dat ik meer mijn eigen leven had geleid en niet het leven dat anderen van mij verwachtten." Dit was de meest voorkomende. Veel dromen waren niet vervuld, dat realiseren mensen zich op hun sterfbed. En als je ziekt bent, gaat het niet meer. Gezond zijn brengt vrijheid die weinigen zich realiseren.
2. "Ik wou dat ik niet zo hard gewerkt had" Vooral mannen hadden spijt van hun harde werken: ze hadden hun kinderen nauwelijks zien opgroeien en ze vonden dat ze te weinig tijd hadden doorgebracht met hun vrouw.
3. "Ik wou dat ik had gezegd wat ik op mijn hart had" Veel mensen hebben hun gevoelens onderdrukt om vrede te houden met anderen. Daardoor werden ze nooit wie ze echt geweest hadden kunnen zijn.
4. "Ik wou dat ik meer contact had gehouden met mijn vrienden" Er waren diepe spijt gevoelens over vriendschap; velen hadden er veel meer energie in willen steken.
5. " Ik wou dat ik mezeld had toegestaan gelukkiger te zijn" Mensen blijven vaak vastzitten in patronen, terwijl ze eigenlijk willen lachen en lol maken.
Stel, je bent in het toeristenwalhalla van Amerika. Wat zeg ik? Je bent in het toeristenwalhalla van de wereld. Je bent bij het vrijheidsbeeld. Dan wil je op de foto. Het moment vereeuwigen. Jij en het standbeeld. Erg jammer dat de fotograaf dat niet begreep. Maar, gelachen dat we hebben. Daardoor is het eigenlijk onze mooiste huwelijksreisfoto.
Meneer F en ik hebben twee en een halve week doorgebracht in Amerika. We maakten een roadtrip door vijf staten. Wat me het meest verbaasde tijdens mijn reis door de Verenigde Staten, was het eten.
Je kunt overal eten, om de vijf minuten vind je langs de snelweg een restaurantje of een donutwinkel. Alsof de gemiddelde Amerikaan bang is om uitgehongerd te raken.
Gesproken over de gemiddelde Amerikaan: het schijnt dat 2/3 van de Amerikaanse volwassenen te dik is. Je ziet veel dikke mensen in het straatbeeld. En dan heb ik het niet over een beetje mollig, maar over mensen die hun buik op hun knieeen hebben hangen.
Erg verwonderlijk is dat niet: het enige wat je kunt eten is zoetig of hamburger-achtig. En alles is gezoet. Er is zelfs een keten die steaks & shakes heet. Daar kun je, alleen biefstukken en milkshakes eten, zoals de naam doet vermoeden.
Groente en fruit staan nauwelijks op het menu, alleen in een fleukje op je hamburger of sla naast je friet.
Om een lang verhaal kort te maken: na een paar dagen droomde ik over verse brocolli. Toen besloot ik een salade te bestellen met rauwe brocolli en daardoor werd ik zo ziek dat ik moest overgeven in de trein van Boston naar New York.
Daar was het eten prima, trouwens. Maar daarover later meer.
"The weekend's arrived - let's see some dancing down the escalators" en "You've given work enough for the day, the rest of it is yours for the evening." twee voorbeelden van teksten die je kunt lezen als je de Bakerloo Line neemt in Londen.
Schrijver van deze boodschappen is Tim Pinn. Hij doet het nu drie jaar. Zijn commentaar: "Londen kan best een eenzame stad zijn. Ik wil gewoon vriendelijk zijn zodat mensen hun dag goed kunnen beginnen" Pinn's fans hebben een Facebook-pagina voor hem opgericht. Ook staat hij op de shortlist voor de London Transport Awards.
" Vertel het uw ober als er iemand in een uw gezelschap een voedselallergie heeft" "U kunt uw geld niet terug krijgen als u uw kaartje niet gebruikt" "Pas op, uw kind kan nog steeds uit het raam vallen, ondanks deze hor". Voor een Nederlander voelen de talrijke waarschuwingen in de Verenigde Staten nogal overdreven aan, betuttelend vaak, of toch ongelofelijk voor de hand liggend. "Wie denkt er nou dat je kind niet uit een raam kan vallen als er een hor voor zit? Dan ben je toch dom?" was mijn eerste gedachte.
Het is echter geen domheid van de Amerikaan, het is angst. En dan niet de angst dat klanten daadwerkelijk uit ramen zullen tuimelen, bulten krijgen van het geserveerde voedsel of geld terug gaan vragen, maar dat ze hem ervoor gaan sue-en. De grote angst heet dagvaarding. Want dagvaarden dat kunnen ze. En voor flinke bedragen. Dus wordt er gewaarschuwd. Heel veel gewaarschuwd. Zodat het aan hen niet kan liggen.
Er zijn van die series waar je nooit voor thuis bent gebleven, noch heb je er ooit de TV voor aangezet. Je vindt ze niet perse leuk of amusant, maar ook niet vervelend of irritant. Ze zijn er, omdat ze voorbij komen. Je kent ze omdat je in huiskamers zit waar ze vertoond worden, zo simpel is het.
Ik heb dat met Cheers, de heerlijk uitgekauwde serie over stamgasten inde gelijknamige bar. Er zit wel eens een leuke grap in, maar het niet zinderend. Het is knap gemaakt. Het is net beter dan je echt vervelen, geloof ik, maar de serie raakt je koude kleren niet.
Toen ik twee weken geleden in Boston was, bezocht ik de bar die model stond voor Cheers. Sterker nog: ik at er een hamburger. Eigenlijk voelde het net als de serie zelf. Ik kan niet zeggen dat het een teleurstellende ervaring was, noch was het spetterend.
In de tien jaar dat de serie liep werd ik van peuter tot brugklasser, maar de meeste afleveringen heb ik daarna gezien, zoals je veel televisie kunt zien na hun looptijd. We leven in een televisie-continuum, zoveel is zeker. Ik bedacht me, hoeveel uren we spenderen terwijl we ons net niet vervelen, met levend behang. Als ik die uren had gebruikt voor intensieve studie van het Italiaans, had ik het nu vloeiend gesproken. En ik nam me voor wat minder zomaar TV te kijken, wat minder behang te laten zijn.
En toen poseerde ik met Cheers-behang. Dat dan weer wel.
Het is maar goed dat er tijdzones zijn. Stel je voor dat we overal ter wereld dezelfde tijd hanteerden: dan moesten sommige delen van de wereld overdag naar bed of hadden sommige mensen maar een halve dag licht. En wat te denken van de ruzies die het zou kosten om te bepalen wiens zonsopgang leidend mocht zijn.
Je merkt er niet zo veel van, totdat je zelf naar andere delen van de wereld gaat of met andere delen van de wereld communiceert. Zo heb ik al heel vaak mijn Amerikaanse neef midden in zijn nacht ge-smst. En ik wilde vanuit NYC naar Nederland bellen, maar ik realiseerde me dat kantoortijden heel anders liggen als er zes uur verschilt.
Wat ik fascinerend vind, zijn feitjes over tijdsverschil, zoals dat iedere datum in totaal 50 uur lang ergens op aarde bestaat . En dat er twee uur per etmaal er maar liefst drie verschillende data in gebruik zijn.
Vroeger, toen had elke plaats zijn eigen tijd. Dat werd nauwelijks opgemerkt doordat er weinig gereisd werd, en bovendien waren de reistijden lang. Door de komst van spoorwegen en radio kwam de noodzaak een uniforme tijd in te voeren. In 1866 besloten de Nederlandse spoorwegbedrijven dat alle stationsklokken de tijd van Amsterdam zouden aanhouden. Sommige gemeenten besloten dat hun burgerlijke tijd gelijk zou zijn aan de spoortijd, maar andere hielden vast aan de lokale tijd, waardoor de torenklok niet gelijk stond met de stationsklok.
Mijn tijdschema is helemaal uit de pas vandaag. Grote honger om vier uur. Knikkebollen om zes uur. Ik moest van mezelf opblijven tot negen uur, omdat anders de volgende dag aan gort zou zijn. Het is niet eens echt jetlag. Het is niet kunnen slapen in het vliegtuig. En daardoor een nacht overslaan. En dan twee dagen opblijven. Man man man.
Het waren warme dagen in april en mei. Zo warm, dat er veel blote huid te zien was, op straat maar ook op de werkvloer.
Voor mijn werk moet ik er netjes en representatief uit zien, ook op dagen dat ik niet naar klanten hoef. Ik weet wel, dat slippers naar je werk niet kan. En strandjurkjes lijken me ook geen optie, om maar te zwijgen over naveltruitjes of spaghettibandjes. Daar zou ik me ook helemaal niet prettig bij voelen, dus dat risico is tamelijk afwezig.
" Eigenlijk vind ik dat je geen tenen moet laten zien" zei ik ooit tegen mijn baas. Ze gaf me daar gelijk in. Dus we droegen allemaal dichte schoenen. Maar, als ik nou keurige sandalen draag? Zoals die op het plaatje? Ik heb keurige tenen en verzorgde voeten. Kan dat dan? Of kan het niet? Ik weet het nog steeds niet. Voorlopige is het weer omgeslagen, dus hoef ik er even niet over na te denken. Maar, wat vinden jullie?
Het leven van een forens kent van nature weinig hoogtepunten . Je moet die hoogtepunten zelf zoeken. Een zitplaats, kan een hoogtepunt zijn. Of een onderdeel van het uitzicht. In mijn geval is het een paard.
Bij Station Voorschoten staat hij in een wei. Het is een bont paard, met vlekken dus. Hij leeft er samen met een fjordenpaard. Elke dag zie ik hem twee keer. En dat doet me glimlachen. Soms stel ik me voor hoe het zou zijn als ik zelf lekker in de wei zou kunnen staan. Het paard maakt zich niet druk over arbeidsvoorwaarden of vergaderingen. Soms droom ik weg en denk ik aan mijn eigen ervaringen als paardenmeisje. De wijdsheid van het land. De ritten op mijn eigen pony waarbij ik geen mens tegenkwam in de Zeeuwse polders.
Maar opeens zag ik het paard niet meer. Dagenlang niet. De fjord stond alleen bij een bak hooi, een beetje mistroostig.Of verbeeldde ik me dat? " Misschien moest hij met kindertjes lopen op Koninginnedag" opperde meneer F. Dat vond ik een triest beeld. Dat mooie dier, symbool van vrijheid, op een duffe braderie, rondjes aan het lopen. Daarbij, ik vreesde iets ergers. Verkocht, misschien. Aan een paardenslager dorst ik niet te denken. Mijn treinreizen vertrokken zich in mineur.
Tot vandaag.
Vanmorgen had ik hem weer niet gezien, maar vanmiddag was hij terug. Met een veulentje erbij. Ook een bonte. Hij bleek dus een een zij. Met een kindje.
Ik werd er zo vrolijk van! En ik besefte ook maar weer, dat je niet altijd het ergste hoeft te denken. Het is maar weer eens duidelijk: je zorgen maken is de verkeerde kant op fantaseren.
Vandaag is het moederdag. En morgen is het twee jaar geleden dat mijn moeder overleed. Een vreemd toeval, dat haar sterfdatum altijd rond moederdag zal zijn. Maar, eigenlijk vind ik het wel een eer voor haar.
De dichter M.Vasalis verloor haar moeder toen ze 59 was. In 1969. Ze schreef daarover: " Een uitzonderlijke liefde was er tussen ons: zonder jaloezie, zoner competitie, zonder benauwenis. Zoals je buiten rond kunt lopen, in de lucht en in de ruimte. Het was genoeg. Niet te weinig, niet te veel, niet aantastbaar. En zo was het altijd: in de tijd van mijn afhankelijkheid, onze afhankelijkheid, haar afhankelijkheid. Zo schoon als het skelet van een meeuw in de duinen. En zo rijk en vol als een levende meeuw erboven. Het sterven lijkt me nu een incident, een tijdelijke verstoring. De rimpels zijn weggetrokken en ze schijnt weer op mijn vijver, waarin haar beeld verminkt was en zich weer ademloos herstelde met een zachte haast. Beloof me dat je nooit dood gaat, vroeg ik haar toen ik klein was. Eiste ik. En ze zei, ik beloof het. En ze heeft haar belofte gehouden"
Toen ik dit voor het eerst las, biggelden de tranten plotseling over mijn wangen. Een beetje heftig, want ik zat op het stoepje voor mijn voordeur en alle voorbijgangers konden me zien. Waarom ik zo huilen moest? Omdat de waarheid van Vasalis' woorden me zo trof. Het was bij mij en mijn moeder net zo, ookal was het in 2009 en niet in 1969 en was ik niet 59 maar 29. Ik ben alleen nog niet zo ver, dat ik haar sterven als incident kan zien. Maar door Vasalis weet ik weer dat mijn moeder nabij is.
En toen moest ik een darmonderzoek gebeuren. Bij mij. Ik zag ertegen op. Zoiets is niet om blij van te worden, of je op te verheugen.
Een control freak zou ik mezelf niet noemen, maar ik weet graag waar ik aan toe ben. Ik vind dingen eng als ik niet weet wat ze zullen inhouden, besefte ik. Als ik niet precies weet hoe en wat, daar krijg ik de kriebels van. Als ik het mensen vertelde - al was het maar omdat ik me ziek moest melden - kwamen de grootste horrorverhalen naar boven. " Oh kind, je bent niet te benijden hoor". En er kwamen allerlei verhalen over vriendinnen en buurvrouwen die het ook een keer hadden gehad.En hoe vreselijk dat dan was geweest. Dus, door al die nare verhalen, besloot ik te gaan googelen, om te weten te komen wat me nu te wachten stond.
En dat is dus iets wat je nooit moet doen.
Niet alleen krijg je via google de vreselijkste verhalen tot je, ook klopt 80 % niet. Mensen die op forums schrijven over onderzoeken, zijn nooit de mensen bij wie het allemaal van een leien dakje ging. En het gaat nooit over mensen die probleemloos kunnen leven met een ziekte. Nee, het zijn altijd de drama's. Google is die vriendin-van-een-vriendin x 100000.
En het lezen van al die ellende, verandert niks. Het loont niet. Je moet het onderzoek nog steeds ondergaan. Er is geen ontsnapping. Alleen maar nog meer spanning en angst. En daar had je sowieso al genoeg van.
Dus, na de verschrikkelijkste website besloot ik niets meer te lezen. Ik probeerde moedig en nieuwsgierig te zijn. En dat loonde wel.
Vanmorgen besloot ik een halte eerder uit te stappen. Ik had wel zin in om de dag te beginnen met een wandeling door de mooie straten van Den Haag. Frisse lucht.Muziekje op mijn oren. Plotseling trok iets mijn aandacht: een grote reiger. Op een lantarenpaal.
Precies twee jaar is het nu geleden dat ik mijn moeder verzorgde op haar sterfbed. Ze zakte steeds verder weg en had hallicunaties. "De boekenkast valt om!” riep ze dan plots.Ik zat naast haar bed en depte met een doekje haar gezicht, van ziek zijn ga je heel erg zweten. Opeens zei ze “kijk een reiger”. Ik ging er eigenlijk van uit dat het een hallucinatie zou zijn. Maar toen ik mijn ogen opsloeg, keek ik inderdaad in de blauwe ogen van een enorme reiger die op het terras stond. Hij keek nieuwsgierig door het grote raam naar binnen. “Verdomd, een reiger“ zei ik dommig. “ En ik zag hem het eerst”zei ze trots.
Het is weer april, twee jaar later. Moeder is al lang dood en begraven. En ik sta in de Jacob Mosselstraat weer oog in oog met een nieuwsgierige reiger. Bizar.
Afgelopen zaterdag, zondag, maandag en dinsdag was ik ziek. Zo ziek dat ik er ook nog eens bloedsjacherijnig van werd. Iedereen die dat heeft, kan ik aanraden een lijstje als dit aan te maken. Bozige buien hebben geen kans meer, als je je dit allemaal bedenkt.
dingen waar ik dankbaar voor ben:
Dat ik in een veilig land in een veilige straat woon;
Dat ik lieve mensen om me heen heb;
De Volkskrant op zaterdag;
Inspirerende verhalen;
Dat ik bijna helemaal gezond ben;
Mooie kleding bij mijzelf en bij anderen;
Dat mijn kleine neefje gezond is;
Cashewnoten;
NRC Handelsblad;
Jurkjes van Tante Betsy en King Louie;
Weight Watchers;
Jenever;
Ketchup met minder suiker;
Stand-up Inspiration;
Yoghurtmayonaise;
Pintjes ;
Zomeravonden;
Leiden;
De lucht van gebakken eieren;
The Work of Byron Katie;
Sesamstraat;
Brigitte Kaandorp;
Moleskines om je gedachten in op te schrijven;
Kunstenaars als Klimt en Hieronymus Bosch;
Cabaretiers als Wim Kan, Ronald Goedemondt en Wim Helsen;
Mooie kleine liedjes van Toon Hermans;
Dat er prachtige gedichten zijn geschreven;
Dat het lente wordt;
Dat ik al heel veel toffe dingen beleefd heb en dat ik nog heel fijne dingen op de rol heb staan zoals onze huwelijksreis;
Dat ik geleerd heb om vooral de mooie dingen te zien;
Dat ik een fijne job heb;
Dat er heel goede muziek bestaat;
Dat er mooie films zijn;
Dat er raketijsjes zijn uitgevonden;
Dat is leuke collega's heb;
Dat ik elke dag mag wakker worden naast degene van wie ik het meest houd;
1.Regen op stoeptegels of bakstenen Na een warmere dag ruikt regen het lekkerst. In de winter lijkt de geur niet vrij te komen, maar in lente en zomer kun je dit meemaken. Een luchtje dat ruikt naar vroeger,gezelligheid, het idee van "nu regent het,maar eigenlijk is het mooi weer dus het wordt zo weer beter". Het is een combinatie van het stof van de straat, warmte die loskomt en de watergeur van de neerslag.
2. Boudoir van Vivienne Westwood Het is één van de heerlijkste parfums die ik ken. Het ruikt een beetje naar regen, bedenk ik me nu.
3.Die ene wierook uit India Hoe hij precies heet, weet ik niet. Maar achterin De Tuinen heb kan ik hem soms vinden, soms niet. Een zware, kruidige geur die sigarettenrook als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. En waarvan mensen altijd zeggen "Hee wat lekker"
4.Bloesem Volgens mij is de bloesem van de Prunus het best te ruiken. Lijkt een beetje op regen, maar dan bloemiger natuurlijk. De ultieme geur van lente.
Het gebeurt maar een paar keer per jaar: er wordt een foto gemaakt die klopt. Niet persé een mooie foto, of een flatteuze. Maar wel eentje die precies weer geeft hoe het was, een foto die het moment gevangen heeft. Dat gebeurde op Motel Mozaique, een jaarlijks muziekfestival in Rotterdam. Meneer F zag er zijn ultiem favoriete band dit jaar, daarna hingen we nog wat in de foyer.
Ik sta erop zoals ik ben, vrees ik. Ik ben namelijk die dame in het blauw, die in de verte staart. Dit gebeurt vaak, dat ik zo maar wat naar de mensen zit te kijken.Ik neem niet deel aan het gesprek van de gezellige jongens naast me. Verder ben ik best normaal in de omgang hoor, maar als het even kan ga ik kijken naar de mensen. Op de creche deed ik het al, schijnt.
In het studentenhuis hadden we zo'n festivaldouche. Zo'n ding dat eigenlijk voor tijdelijk is, maar er al jaren dienst deed voor vier mensen en hun bezoek. Echt schoon voelde ik me nooit als ik eruit kwam. Ik denk daar nog wel eens aan, zeker sinds we een bad hebben. Nooit durven dromen dat het zo heerlijk zou zijn om puur in het water te hangen met wat kaarsjes en een boek. Wat een luxe, wat een heerlijke luxe.
Wie een Iphone heeft, is bekend met het verschijnsel van autocorrectie. De telefoon stelt woorden voor, als je een smsje aan het typen bent. Op zich best makkelijk. Als je "Lel" schrijft, stelt de telefoon Lelystad voor. Dat scheelt weer een hoop handelingen.
Je moet echter wel oppassen, want sommige suggesties zijn ronduit bizar.Zo wilde ik typen, dat ik niet open had gedaan toen de bel laat op de avond ging. Ik had niet opengedaan, omdat ik al in mijn nachthemd rondliep. En toen maakt hij er dus nachtportier van.
Hm. Hoeveel huwelijken zouden al gestrand zijn door autocorrectie?
Het was de eerste zaterdag van april en ik maakte een fotootje van mezelf op de Burcht. En pas thuis zag ik, dat er perongeluk ook een andere mevrouw op staat. Dat zette me aan het mijmeren: hoe vaak zouden er perongeluk anderen op foto's staan? In hoeveel fotoboeken zit ik gedurende mijn leven? Nou ja, deze mevrouw is dus bij mij
Op dit moment lees ik de biografie van Vasalis, geschreven door Maaike Meijer. Vasalis had een mooi,veelbewogen leven en het is erg interessant om over haar te lezen. Ik ben nog maar bij haar Leidse studententijd in de jaren dertig, maar het is echt genieten van haar observaties. Zoals:
" De versjes die ik schreef zijn in de loop van de tijd veranderd. Het is een soort bewegen geworden van een hand, die zichzelf niet verder dan zijn pols kent, maar toch voelt dat hij aan een lichaam vast zit en uitsteekt in de lucht. Hij wil zijn plaats bepalen ten opzichte van de omgeving en van het lichaam. Als schrijven een poging tot communicatie is, dan communicatie met het zogenaamde leven"
De lichten gingen uit en iedereen dromde naar voren in de Rotterdamse Schouwburg. De stoelen waren eruit gehaald voor de gelegenheid, het festival Motel Mozaique. En toen kwam ze op, Agnes Obel.
Hier hebben we op gewacht, dit wordt mooi. Bob en meneer F wachten in spanning af. Ik zet een stap opzij, opdat kleinere meisjes achter me het ook kunnen zien.
Ik word meestal makkelijk geraakt en ik kan genieten van vele dingen. Maar nu niet, merkte ik al vrij snel. Ik dacht alleen maar "wat is het warm". Het raakt mijn koude kleren niet, dit meisje en haar piano. Haar stem brengt geen kippenvel teweeg bij mij. Ze draagt een vreemde, hobbezakkerige jurk en zo vind ik het optreden ook: het is gewoon niet sexy, niet aantrekkelijk. Ze doet niets met haar publiek. Ze durft ons niet eens aan te kijken.
Iedereen heeft een dromerige blik in de ogen, mensen genieten van top tot teen. "Ik wil hier nooit meer weg" fluistert het ene meisje tegen het andere. Ik zie een jongen met een traan en naast me hoor ik gesnif. Op twitter lees ik later alleen maar lovende berichten.
En ik stond me daar alleen maar af te vragen hoe lang nog. Een vreemd concert.
Ik was bij vrienden, toen ik het in mijn handen geduwd kreeg. Mijn glas prosecco moest ik er even voor neer zetten. Een geboortekaartje, simpel. Voorkant en achterkant. Opeens zag ik daar de naam van de jongen om wie ik zoveel gehuild heb. Mijn jeugdliefde bleek vader geworden.
Vijf jaar geleden ging het uit, zo rond Valentijnsdag. "Uit elkaar gegroeid" zei hij, hoorde ik later. Waarom ik vond dat het uit was, weet ik nauwelijks nog. Ik vond het moeilijk,niet meer vanzelfsprekend elke nacht twee armen om me heen, maar ik was er qua liefdesverdriet snel bovenop, zeker toen ik een kamer had gevonden voor mij en Sokrates.
Wat ik moeilijker vond, was het bijstellen van mijn beeld en verwachting.Letterlijk ging ik van koophuis naar studentenkamer, van twee naar verder alleen, van kinderplannen naar single. Maar, na een poos ging dat eigenlijk ook prima. Ik zag de voordelen wel van zonder hem zijn, uiteindelijk. Het is veel prettiger om gelukkig te zijn in je eentje, dan minder gelukkig met zijn twee, immers.
En nu is hij vader, van een zoon. Zo vaak hebben we toen geschetst hoe de geboortekaartjes eruit zouden zien van onze kinderen. En nu lag daar het zijne, zonder mij. Ik ben niet verdrietig. Dat zou ook vreemd zijn, na vijf jaar en mét een nieuwe liefde. Nee. Toch was het even gek.
Ik heb van door hem iets heel belangrijks geleerd, realiseerde ik me. Vóór hem ging ik van relatie in relatie, dwarrelde ik rond gericht op vriendjes. Met het juiste vriendje zou het goedkomen, ik zocht mijn prins op het witte paard. Ik leerde eigenlijk pas echt leven toen ik het in mijn eentje deed. Er is geen prins en geen wit paard. Er is geen redding. Ik red het wel.
En toen moest ik het kaartje snel teruggeven, want we gingen lekker de kroeg in.
Wie kent hem niet, de reclame van roosvicee. Mokkend komt een kind thuis, omdat de juf altijd boos op hem/haar is (of het een jongetje of een meisje is heb ik nog niet kunnen vaststellen) Moeders zegt "komt wel goed, schatje" Vader komt daarna thuis met een lang gezicht omdat ene Frans een functie heeft gekregen. Dan komt het kind naar de vader met wat siroop en herhaalt wat moeder juist gezegd heeft "komt wel goed schatje".
Eigenlijk is het een heel raar zinnetje. Het kómt wel goed, geeft de indruk dat het nu nog niet goed is. Je legt "goed" daarmee altijd in de toekomende tijd. Als je de dingen altijd in de toekomst blijft leggen, kun je nooit beginnen. Dan blijft alles nú hetzelfde. Bovendien zit er geen handelende persoon in de zin.... Wie is het ? Net zo onduidelijk als in "het regent" vind ik. Daardoor lijkt het iets wat buiten ons om gaat. Het is een goed bedoelde zin, die vaak tegen mij wordt gezegd als ik weer eens pieker of me zorgen maak. Maar eigenlijk wil ik hem niet meer horen. Ik wil geloven in de kracht van mensen, misschien de kracht van mezelf, of van Nederland voor mijn part. Maar ik wil vooral geloven in het idee dat we niet overgeleverd zijn aan "het". Natuurlijk, we kunnen niet alles regelen. Je hebt vaak domme pech of fijn geluk. Maar daartussen kun je veel zelf doen.
Als de juf altijd boos op je is, of als ze Frans die functie hebben gegeven, komt er echt niet opeens een heilige uit de hemel die het voor je gaat fiksen. Pas als je dat beseft, komt het is er meer kans dat het goed zal gaan. En niet vanzelf.
Ik schrijf niet op mijn fiets dat ik onderwijs belangrijk vind, of dat je dieren geen pijn mag doen. Maar een zeker iemand is zo overtuigd, zo zeker van iets, dat 'ie het op zijn busje moet schrijven. Tja. Wil hij het nou aan ons vertellen of vindt hij het gewoon fijn om die tekst bij zich te hebben? Helaas kon ik het niet vragen, want deze auto stond op een verlaten terrein.
Het zijn de eerste dagen van de lente. Het kan nog bijtend koud zijn, s' morgens kan het nog vriezen. En tegelijkertijd komt die prachtige zon, die alles in zijn mooie licht laat baden. Dus je denkt weer aan rokjes en zomerschoenen. Met een grote winterjas erover. Rokjesdag is het nog niet.
Ik was de vorige avond thuisgebracht. Mijn fiets stond dus nog op het station. En ja, daardoor moest ik wandelen van mijn huis naar de trein. Niet erg.Als je loopt zie je zo veel meer dan als je fietst. Als ik op mijn rijwiel door de stad beweeg, moet ik naar acht kanten tegelijk kijken. Stapt er geen voetganger voor mijn wiel, rijdt iedereen wel rechts en gaat die auto me niet schampen? Maar als je loopt waan je je veiliger en kun je dus kijken. Naar de lentezon bijvoorbeeld. Want die is super in de ochtend.
Ik had ze al geroken voordat ik ze zag. Een jongen en een meisje stapten in de trein, met grote puntzakken gevuld met frietjes. Ze zaten in een vierzitsbankje tegenover mij. De hele coupé vulde zich met de weeïge lucht van mayonaise en frituur.
"Ik was hier het eerst" bedacht ik me. Het was een fijn plekje dat ik had veroverd in deze spitstrein. Dit wilde ik niet zomaar prijsgeven.
Ginger en ik zaten vandaag op een terrasje in Breda, de eerste keer in 2011. We hadden er het graphicdesignmuseum bezocht en genoten van de lentezon. Plots kwam er een oudere man op ons af "Is dat jouw echte haarkleur?" zei hij tegen Ginger. Zij beaamde dat haar stralend rode haar echt was. " Ik had twee zusters met zulk haar. Dan zei ik hee rooie, maar dat mocht niet van mijn ouders. En dan moest ik strafregels schrijven" vertelde hij " Het waren rotmeiden hoor!," zei hij "altijd ruzie. Ik moest..
Hoe ik het precies gedaan heb, weet ik niet. Maar ik heb dit weekend toch echt deze foto gemaakt van de krokussen in mijn wijk. Elk jaar weer staan ze er, met zijn honderden. Een krokus schijnt een symbool te zijn van de onvergankelijke, zich telkens hernieuwende schoonheid. In ieder geval ben ik dit jaar, na al die sneeuw, nog blijer om ze te zien dan anders. Kom maar door, krokus!
Je wandelt in Leiden door geschiedenis je heden in. Leiden is klein genoeg om te lopen, klein genoeg om toevallig iemand tegen te komen en groot genoeg om vervelende mensen niet steeds te hoeven zien.
Het was toen alsof de stad haar armen uitstrekte voor me, ik was meteen gelukkig. Mensen vragen me altijd, waarom ik zo veel van Leiden houd. Toen ik vanmorgen naar het station fietste, overviel me opeens de reden. Ik hou van Leiden omdat het alle uren van de dag een fijne stad is. Op dinsdag zitten de cafés ook vol, niet alleen op zaterdagavond of vrijdagavond. Er zijn altijd mensen op pad, allerlei verschillende mensen vind je hier: alle leeftijden en alle types. Of het nu zes uur 's ochtends is of middernacht. Leiden is er altijd. Leiden is een knappe student die feestjes heeft tot laat en toch weer vroeg en fris op college is.
Het zal zo'n jaar of tien geleden zijn, dat ik ben gestopt met roken. Dat klinkt naar nicotinepleisters en ferme besluiten, maar zo was het niet. Ik was het gewoon beu. Beu, om ergens van afhankelijk te zijn. Opeens stond het roken me tegen. Moeilijk was het dus niet bepaald, ik heb niet hoeven afkicken.
Al jaren ben ik rookloos, maar ze zeggen dat je verslaafd bent voor het leven. Dat een alcoholist altijd een alcoholist blijft, ookal drinkt hij niet meer. Misschien blijf ik dan ergens diep van binnen altijd een roker.
Half februari liep ik naar de trein na een week waarin ik hard had gewerkt. En opeens overkwam het me: ik had énorme trek in een sigaret.
Hij keek me aan alsof ik elk moment "dit is een overval" zou kunnen roepen. Hij verwachtte niet veel goeds van de wereld, zoveel was zeker. Ik zei helemaal niet "dit is een overval". Ik zei "ik denk dat er nieuwe hakken op mijn laarzen moeten". Hij ontspande maar nauwelijks en hield me scherp in de gaten. "Als de klant dat denkt, dan zal het wel zo zijn" zei hij.
Later die middag. Buiten, voor de supermarkt, liepen drie dronken jongens hard te roepen en te zingen. Nu keek de schoenmaker of hij zeker wist dat ik hem de keel door zou snijden. Maar, dat deed ik niet. Ik wilde alleen mijn laarzen. En ik zou ze gewoon betalen.Prachtige hakken zaten erop. "U heeft wel veel pasjes in uw portemonee," zei hij "heeft u die echt elke keer nodig? Bent u niet bang dat ze eruit vallen?" "Neehoor," zei ik vrolijk door mijn nieuwe hakken. "ik ben niet zo bang" Ik liet een verbaasde schoenmaker achter.
Het is niet helemaal waar, trouwens.
Ik ben een angsthaas in het diepst van mijn gedachten. Eigenlijk. Maar, het lukt me vaak om er niet aan te denken. Misschien is dat geluk.
Natuurlijk, mijn schoonzus (het zusje van F.) droeg de baby. Maar de hele familie was in blijde verwachting, zo leek het. Zeker toen de uitgerekende datum in zicht kwam, zaten we allemaal op het puntje van onze stoel. De datum kwam en ging. En op het moment dat we het 't minst verwachtten, ging de telefoon.
Schoonzus klonk ijl. "Hij is er!". Op de achtergrond hoorde ik hem. Het geluid staat in mijn oren gegrift.
Hij is er.
Een nieuw leven, er is iemand die we altijd zullen kennen. De familie is groter, schuift op, hij vormt een nieuw colon.
Toen hij zes dagen was, had ik hem voor het eerst in mijn armen. 3400 gram. Zo klein en toch verandert hij de hele sfeer in de kamer. Iedereen wordt er zacht van.
Wat een rijkdom was het, met zijn allen gezond te zitten zijn op de bank, bedacht ik me toen ik vandaag hoorde over de baby van mijn collega. 800 gram en in de couveuse vechtend voor het wonder met zijn alle gezond in de lentezon te kunnen zitten.
De stilte was niet onprettig. We waren op de terugweg uit Gent en zaten in een coupé vol zwijgende mensen. Soms is het helemaal niet erg om even niets te zeggen.
In Sint Niklaas voegde zich een jongen bij ons. Zijn ogen stonden waterig. Hij zag niet eens bleek, maar eerder lichtblauw. Zodra de trein ging rijden, stond hij op. Hij beende snel naar het toilet en moest daar heel erg overgeven. Het geluid vulde de ruimte. Daarna liep hij terug naar zijn zitplaats. Hij had nu gele vlekken in zijn gezicht en zijn ogen waren roodomrand.
Het was een heel vieze gebeurtenis, begrijp me goed.
Maar, opeens bedacht ik me ... dat het erger was om zoiets te lezen of te horen vertellen dan om het mee te maken. Sommige dingen zijn erger om te horen dan om mee te maken. Hoe zou dat komen? Hebben we te veel fantasie? Ik dacht er nog tot Antwerpen over na, maar ik ben er nog steeds niet uit.
Het meisje met wie ik op het werk een kamer deel, woont bij me in de buurt. Soms zijn er dagen dat ik met haar in de trein héén en terug zit. En dan brengen we nog eens acht uur door als we werken. Ik breng doordeweeks meer tijd met haar door dan met mijn echtgenoot, dacht ik laatst.
Ze is een fijne kamergenoot. Sympathiek, maar geen spraakwaterval. Ze vindt mijn muziekjes prima en ze accepteert dat ik van tijd tot tijd een sinaasappel eet en onze ganse kamer vul met citruslucht. En dan haalt ze ook nog van tijd tot tijd thee.
Gisteren bleek dat ik ook psychologisch op haar kan rekenen. Want, toen ik vertelde dat ik enorm opzag tegen mijn tandartsafspraak van de volgende dag, vertelde ze mij over haar zus die zó bang is dat ze naar een speciale kliniek gaat. Deze zus laat zich niet verdoven, omdat ze het verdoven érger vindt dan het boren.
Nu ben ik een echte angsthaas, altijd al geweest ook. Het is al veel minder erg dan vroeger, toen ik weken mijn adem inhield en nachtmerries had. Ook scheelt het dat ik een leuke tandarts heb, een vrouw van mijn leeftijd voor wie ik niet wil onderdoen. Hoe ik het ook probeer te rationaliseren, hoe ik ook probeer in te zien dat het niet uitmaakt hoe druk je je maakt, ik blijf beven als een rietje.
Maar zo bont als de zus van mijn kamergenote maak ik het niet, besefte ik. En daardoor lukte het vanmorgen weer, ik kon me vermannen en best een beetje trots zijn op mezelf. Dat ik blijf gáán en dat ik niet opgeef. Dat duwtje in de rug komt soms uit onverwachte hoek.
Het enige wat ik doe aan campagnevoeren, is contributie betalen.Mijn lief is van een heel ander slag. Hij heeft van de week twee keer om 7 (zeven!) uur 's morgens op het station gestaan, om mensen flyertjes te geven. In weer en wind. Hij gaat ook wel eens de deuren langs of hij loopt op de markt met folders. Hij houdt vol. En eigenlijk vind ik hem best een held.
Weesmeisje zijn, brengt veel vreemde situaties voort. Situaties, waarin je om de lieve vrede zwijgt of ontwijkende antwoorden geeft om je gesprekspartner niet voor het hoofd te stoten.
Zoals toen een kleuter alle reizigers in de coupé vroeg waar ik naartoe ging, toen ik op weg was naar mijn moeders huis. Wie heeft er wat aan als ik had gezegd "ik ga naar het huis van mijn mama maar die is dood!". Niemand toch? Of toen een collega hartverwarmend vertelde hoe gezellig het was geweest om samen met haar moeder een bruidsjurk uit te zoeken. Dapper parreerde ik haar verhaal door verslag te doen van de middag die ik doorbracht met mijn schoonzussen en schoonmoeder. Ik heb helemaal geen zin om op zo'n moment aandacht te vestigen op hartverscheurende afwezigheid. Vanaf het begin heb ik met mezelf afgesprioken dat ik niet gek wil worden en niet heel de tijd wil focussen op wat niet is. Daar houd ik me braaf aan.
Maar soms zijn er ook van die gebeurtenissen, waarin ik echt nog niet weet wat ik met mijn bestaan als wees aanmoet. Laatst moest ik op mijn werk aangeven, wie er gebeld moest worden in geval van nood. Als je aangereden wordt hier op straat moeten ze weten wie ze naar het ziekenhuis kunnen sturen. Natuurlijk voerde mijn echtgenoot het lijstje aan. Gevolgd door mijn nicht Marijke. En Streef. Maar, opeens besefte ik dat ze "het" op mijn werk helemaal niet weten. Ik ben hier zeker anderhalf jaar na het overlijden van moeder binnengestapt, dus ze hebben geen idee. Toch wel netjes om even te zeggen, bedacht ik me. Pijnlijke situaties kun je beter voorkomen dan genezen. Stel je voor dat ze zeggen "zal ik je moeder bellen?" op het moment dat ik van drie meter naar beneden ben gevallen. Niet het leukste moment. Dus met lood in de schoenen ging ik het zeggen.De juiste formulering heb ik nog altijd niet gevonden. "Je hoeft mijn ouders niet te bellen want die zijn dood" te droogjes. "ik ben wees" te cryptisch. "Ik heb geen ouders meer" alsof je ze ergens bent kwijtgeraakt, gaandeweg. Het werd iets als "er staan geen ouders op de lijst, want die zijn overleden, dan weet je dat" Toch wel prettig, dat ze op de hoogte zijn. Maar overgaan tot de orde van de dag, viel even niet mee.
Toen ik trouwde nam ik de naam van mijn man aan. Of nou ja: ik plakte zijn naam achter de mijne. Dat kan tegenwoordig. Nu heeft F. een dubbele achternaam. Mijn officiele, volledige naam is daardoor erg lang geworden. Nu gebruik ik nooit het hele pakket, dus de naam levert vooralsnog nergens problemen op, behalve op Facebook en Twitter. Daar past mijn volledige naam namelijk niet in de vakjes. Waarschijnlijk omdat beide netwerken draaien op Amerikaanse systemen, daar schijnen ze niet van die lange namen te hebben.
In Nederland kunnen we er wat van, qua lange achternamen. Het weblog vernoeming.nl publiceerde laatst een top 30 van langste achternamen. De langste achternaam van Nederland is " Van den Heuvel tot Beichlingen, gezegd Bartolotti Rijnders" . Dat " gezegd" hoort er echt bij: het gaat om families die ten tijde van de invoering van de burgerlijke stand onder meerdere namen bekend stonden. Ze wilden beide namen op deze manier behouden.
Stel dat ik Van den Heuvel tot Beichlingen, gezegd Bartolotti Rijnders had geheten. En zou getrouwd zijn met de nummer 2 van de lijst: De Vos van Steenwijk genaamd van Essen tot Windesheim .. Dan had ik een achternaam van bijna 100 letters gehad! Doe mij dan die 30 van nu maar. Ik zal nooit meer klagen.
"Zet nu langzaam je knieën op je voorhoofd" zegt Chandra. Als zij het zegt, klinkt het volkomen logisch. Ik doe het zelfs gewoon, omdat door haar het vertrouwen groeit dat ik het nog kan ook.
Sinds kort doe ik weer Power Yoga. Anderhalf uur lang beweeg ik in een vloeiende reeks houdingen. Ik doe dingen die ik dacht niet te kunnen. Het voelt sterk en stoer. Ik vergeet de week.
Vanmiddag was ik bij L. Net als haar twee tantes en grootmoeder. Gezellig kletsen met thee en een stroopwafel, terwijl meneer F de computer fikste. Of we het kamertje even wilden zien. Ja, dat wilden we wel. Dus, daar gingen we, vier vrouwen tussen de tachtig en de dertig.Twee trappen op.
Het kamertje was mooi en fris. We liepen rond en bekeken de kleertjes voor L's babytje dat in aantocht is. Even stond ik buiten de circel en keek ik naar de vrouwen. Ieder van hen deed even een lade van de commode open, onderwijl uitroepend hoe mooi het kamertje was en hoe netjes. Ook hielden ze één voor één het popje in handen, dat nog van L was geweest. Een mooi ritueel. De grootmoeder werd overgrootmoeder, moeder zal oma worden. Wat heerlijk voor het babietje, om in zo'n nest te komen. Wat heerlijk voor L., al die vrouwen om haar heen met raad en daad.
Dit ga ik niet meemaken, wist ik eens te meer. Mocht ik moeder worden, dan is er geen oma. Even dacht ik aan die augustusmiddag, een jaar of twee geleden, dat ik de tranenstroom niet kon stoppen. In een steegje stond ik toen, na een verjaardag van een zwangere vriendin die haar moeder naast zich had gehad. "Het is een verdrietige herinnering aan iets wat niet gebeurd is en iets wat nooit gebeuren zal" schreef ik later die middag. Je kunt heimwee hebben naar dingen die niet gebeuren, zo zoet dat het pijn doet.
Die herinnering is nog steeds verantwoordelijk voor verdriet. Maar er is ook iets nieuws. Want toen vanmiddag even de tranen in mijn ogen schoten, merkte ik dat ik iets moois kon denken. "Als ik moeder word, staat L. misschien wel naast mijn commode. En Streef. En Marijke. En dat heb ik toch maar mooi"
Tijd heelt niet alle wonden. Het leven leert je, hoe met ze om te gaan.
Onze badkamer wordt verbouwd. Eindelijk een eind aan onze overstromende douche, lekkende muren en onhandige indeling. Jammergenoeg kunnen we dus twee weken niet douchen. Op zich geen probleem, van wassen bij de wasbak word je ook schoon en strategisch bij vrienden langs gaan is ook best gezellig. We redden het wel.
Het beste voelt nog altijd de douche die je neemt na zware inspanning. Die rust! Dus toen ik vanmorgen onder de waterstraal stond, voelde ik me heerlijk ontspannen.
Nu wordt er ook balletles gegeven op mijn sportschool. Dus, nu ik na dagen weer es kon douchen was het onder toeziend oog van een meisje van drie. "douche jij alleen?" "waarom heb jij een tekening op je buik?"
Rust roest, zeggen ze. Nou, ik loop in ieder geval niet het risico.
Afgelopen maandag was ik bij Stand Up Inspiration, kortweg SUI. Het is een avond waarbij ideeën, gedachten en visies in vier minuten worden verteld door leuke sprekers. Eén van die sprekers was Rik. Kern van zijn verhaal was, dat aandacht hem inspireerde om net die stap verder te maken. Hij wilde mensen blij maken, vertelde blij te worden van mensen die blij van hem werden. Hij was, naar eigen zeggen, niet verslaafd aan drugs of drank, maar aan aandacht. En daarom hield hij ook zo van Facebook, twitter en linkedin.
Een interessante gedachte, vond ik.
Mensen die niet twitteren of facebooken, vinden mensen die dat wel doen vaak aanstellers. Maar eigenlijk hebben we allemaal dezelfde behoefte, namelijk de behoefte aan aandacht van anderen. We gaan er alleen allemaal anders mee om. De behoefte aan aandacht is echter een taboe. Frappant eigenlijk, dat je je niet hoeft te schamen als je zegt dat je voeding of kleding nodig hebt, maar we geven niet snel toe dat we aandacht willen.
Je mag best wat aandacht, zei Rik, want je moet je licht niet onder de korenmaat zetten. De uitdrukking 'onder de korenmaat' komt uit de bijbel, Mattheus 5:15 "zijn licht onder de korenmaat zetten", dit betekent dat iemand zijn kennis of vermogens voor zichzelf houdt. God had het dus gezegd, lachte Rik.
En, hij haalde ook Mandela aan. Met de tekst "Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.’ We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There’s nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we’re liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.”
Wat had Mandela dat raak getypeerd, zei Rik. "Dat is niet van Mandela, dat is uit A Return to Love van Marianne Williamson" siste ik in het donker tegen meneer F. Oh, mensen die liedjes verkeerd meezingen of dichters verkeerd citeren, als ik bij hen in de buurt ben krijg ik kippenvel. En niet van het goede soort. Ik krijg de kriebels en kromme tenen.
Maar dat is het ergste niet. Ik krijg namelijk ook zendingsdrang. Ik móet het vertellen, hoe het wel is en wie het wel was. Een irritante eigenschap, die mij ook tijdens SUI niet in de steek liet. Het deed nauwelijks afbreuk aan zijn interessante betoog hoor, maar toch schreef ik snel een vriendelijke terechtwijzing op een bierviltje, dat ik bij het weggaan in Rik's handen duwde. Gelukkig volgde een heel leuk gesprek. En iemand die naar alle waarschijnlijkheid Williamson gaat lezen.
Plots kruiste mijn blik zaterdag met die van een jongen van vroeger. Ik sloeg mijn ogen neer. Een begroeting zou eigenlijk te veel zijn, besefte ik ineens. Ik heb hem eigenlijk helemaal niet gekend. Welbeschouwd weet ik alleen van zijn bestaan af, omdat mijn beste vriendin verliefd op hem was.
In 1991, mind you.
Het enige wat we deden was blozen en starten en hopen dat we oogcontact zouden krijgen met zo'n heerschap. Dat was het. Die verliefdheid draaide helemaal niet om de jongen, die deed helemaal niet mee. Hij hoefde alleen maar zo'n beetje te bestaan. Je kon verliefd zijn op iemand zonder hem gesproken te hebben of zonder iets van hem te weten. Er hoefde geen progressie in te zitten : verkering hoefde niet. Je moest gewoon een doel in het leven, iets om je puberfrustraties aan op te hangen. En dat was zo'n jongen dan.
Waarom hadden we niet gewoon gezellig met die jongen gepraat? Waarom hielden we ons uberhaupt bezig met een perfect stranger? Waarom doe je zo raar als puber? Het schaamrood stond me opeens op de kaken, dus zowat 20 jaar later bloosde ik weer.
Drie stoeltjes tegenover drie stoeltjes. De trein zette zich in beweging, langzaam en klagerig. We zaten op het balkon, de ruimte waar de wagon ophoudt. Ik zat me net af te vragen, waarom dit eigenlijk balkon heet. Twee mannen tegenover me sloegen hun krant op.
De middelste man had geen krant. Hij had ook geen boek, laptop of stukken. Zelfs geen telefoon. Hij had helemaal niets, zo leek hij zich plots te beseffen. Wat nu te doen? Genieten van het uitzicht was geen optie. Niet alleen was het nog te donker, ook konden wij geen ramen zien omdat het vol stond met andere forenzen.
Voorzichtig dwaalden zijn ogen af naar links. Een krantenkop trok zijn aandacht. Het artikel wilde hij ook wel lezen, eigenlijk. Maar dat merkte zijn linker reisgenoot meteen. Hij keek de middelste man even vragend aan, waarna die meteen naar zijn eigen knieen ging staren.
Vreemd eigenlijk, hoe je meteen merkt dat iemand je krant ook leest. En ook vreemd dat we dat zo vervelend vinden. We willen blijkbaar dat onze krant alleen voor ons is. Best gek, want wat maakt het nou uit of iemand de koppen ook snelt.
De man besloot het bij de rechter reisgenoot te proberen. Subtiel monsterde hij de koppen en de artikelen, tot hij iets had wat hij wilde lezen. Ah, daar was iets interessants. Hij las en las.
Maar niet voor lang.
De rechter zag het en ging meteen anders zitten. Het artikel was aan het oog onttrokken.
Er worden weinig grote kranten meer gelezen. In de trein zit iedereen met Metro’s en Spitsen of andere kranten op dat formaat. Je houdt je krant dus dicht bij je en je kunt nauwelijks zien wat de ander leest. Het wordt de meelezers niet makkelijk gemaakt. Ze worden zeldzaam. Maar af en toe zie je er nog eentje in het wild.
We hebben er in Nederland een nationale sport bij: twitteren over tv-programma's. Duizenden mensen gaan er lekker voor zitten om tijdens Boer Zoekt Vrouw berichtjes te verspreiden. Het lijkt heel oppervlakkig en dat is het ook, maar het is ontzettend grappig. Moest je het vroeger doen met de huisgenoot of vriend met wie je toevallig voor de buis zat, nu kun je altijd een grappige woordspeling verwachten uit Amersfoort, of een scherpe bespiegeling uit Maastricht. Ik doe er ook wel eens aan mee en ik vind het erg vermakelijk. Het kan extra plezier opleveren.
Twitter toont je want anderen zeggen. Meer is het niet, maar vooral niet minder. Als je goed zoekt, vind je snel een medestander, of iemand die ook net dat boek heeft gelezen. Of iemand om lekker mee in discussie te gaan over wat dan ook, want andere meningen komen ook voorbij. Je vindt tegenstanders van jouw politieke partij, om maar wat te noemen. En omdat tweets maar 140 tekens zijn en omdat mensen vaak meteen opschrijven wat ze denken, kom je niet alleen de genuanceerde meningen tegen.
Over alles wat we zien hebben we natuurlijk een mening klaar. Het hele verhaal kennen we maar zelden. En dat beseffen we niet genoeg, vrees ik.Maar, daarbij bijt ik mezelf in de staart natuurlijk. Want ook ik oordeel over iemand wiens tweets ik stuitend vind. Jeetje, het valt allemaal niet mee hoor, leven
Sinds een maand of twee werk ik in Den Haag. Hoewel ik mijn baan helemaal geweldig vind, moet ik erg wennen aan het treinen. En dan het treinen in de spits in het bijzonder.
Het liefst merk ik in de morgen niet zo veel van andere mensen. Tot nu toe ging ik op de fiets naar mijn werk en kon ik dus redelijk de eerste uren van de dag doorkomen. Maar in de trein naar Den Haag, ook wel de Klerkendamexpress genoemd, heb ik geen keuze. We zijn altijd met te veel mensen voor te weinig trein. Mijn wensen over nabijheid van andere mensen in de ochtend, moet ik flink bijstellen noodgedwongen. Je staat nu eenmaal vaak neus aan schouder.
Wat wel weer leuk is, is dat ik naar hartenlust kan kijken naar andere mensen. Mijn gestaar valt niet eens op, want iedereen kijkt voor zich uit als 'ie niet in zijn mobieltje of krant verdiept is. Weinig mensen praten met elkaar, het is heel stil.
Wat me opvalt, is dat ik veel ongelukkige mensen zie. Mensen die kijken of ze naar de begrafenis van hun beste vriend gaan. De meesten gaan echter gewoon naar hun werk. Waarschijnlijk hebben ze net zo'n hekel aan de ochtendtrein als ik. En misschien hebben ze bovendien een heel stomme baan om heen te gaan. Het gekke is, dat ik er vrolijk van word. Goed, ik zit misschien even in deze trein, maar ik heb wél een leuke baan en een leuke man om 's avonds naar terug te gaan. Door de ongelukkige ambtenaren besef ik opeens hoe bevoorrecht ik ben.
Ieder nadeel hep se voordeel,je ziet het maar weer.
Gisteren was ik in het Antoni van Leeuwenhoek. Nee, niet voor mezelf. Ook niet op bezoek, gelukkig. Ik was er voor een interview, voor mijn werk dus. Samen met collega V zat ik in de wachtruimte.
Ik liet maar niet te veel tot me doordringen, wat een leed er allemaal is in zo'n ziekenhuis, wat een hellevaart de gang naar zo'n ziekenhuis voor mensen kan zijn. En wat een schril contrast dat was, als je mij en collega V zag met onze colbertjes. Zorgeloos en hoopvol, waren we.
Er hangen mooie, gekleurde bolletjes in de hal van het Antoni. Laten we hopen dat de patienten daar nog een beetje om kunnen glimlachen.
In Gent wordt nog gedanst. Meneer F en ik zaten aan een tafeltje en we keken onze ogen uit. Hippe, jonge mensen dansten op Frank Sinatra en andere American Swing. De ene was wat houteriger dan de ander, maar dat drukte de pret niet. Er werd gedanst en dat ziet er prachtig uit!
De laatste jaren zie ik steeds vaker van dit soort briefjes hangen. Of ik er nu meer op let, of dat ze meer opgehangen worden weet ik niet. Maakt niet uit,blijft gezellig om ze tegen te komen.
Zondagavond was ik in Gent. Mijn kersverse echtgenoot praatten over onze fantastische bruiloft en over man en vrouw zijn. Toen we uit het restaurantje vertrokken, zaten een man en een vrouw buiten te roken op het lege terras. "Sorry maar, mag ik je even iets vragen?" Omdat ik de beroerdste niet ben, keek ik haar glimlachend aan. "Beetje raar dat ik het vraag misschien, maar kom je uit Nederland?" Ik antwoordde bevestigend. "Uit de buurt van Haarlem?" " Uit Leiden" "Oh nou, ik heb echt het idee dat ik je ken... "
Ik word dus echt heel vaak herkend op straat. Het gebeurt me al jaren.
En het vreemde is, echt beroemd ben ik niet volgens mij. Noch kom ik op TV. Toch spreken mensen mij voortdurend aan. Waar ik ook kom: "Je hebt zo'n bekend gezicht" "Je was hier toch al eerder?" Ik ben zo langzamerhand op wie ik nou zo lijk. Of is mijn hoofd gewoon een cliché? Ik begin het te vrezen zo langzamerhand.
We trouwden rond half vijf. Er waren heel veel lieve mensen voor ons naar het stadhuis gekomen. Het was indrukwekkend om "ja" te zeggen, ten overstaan van iedereen. Het was, tegelijkertijd, één van de heftigste en de mooiste dingen die ik heb gedaan: ik beloofde om hem trouw te blijven, hem voor altijd hulp en bijstand te geven. Dat behelst nogal wat, meer dan ik me nu kan voorstellen. Gelukkig beloofde hij het ook aan mij. Maar toch.
We zijn een weekend weggegaan, samen, maar nu is het weer gewoon regen en januari. Het is gebeurd. De jurk draag ik nooit meer. Nu begint de rest van ons leven. Dat is natuurlijk schitterend, don't get me wrong. Maar het liefst deed ik het morgen meteen weer. En overmorgen weer.
Wie een paar jaar blogt, heeft een document van zijn leven. Dat kan soms heel leuk zijn, om terug te lezen hoe je ergens over dacht. Soms is het ook treurig. Je lees over waar je in geloofde, wie je vrienden waren; als dat niet meer zo is, word je soms melancholisch.
Toen ik begon met bloggen, woonde ik samen met mijn vriendje. Samen waren we naar de grote stad gegaan. Ik schreef wel eens over hem en dan noemde ik hem Segher. Het ging uit, begin 2006. Toen verhuisde ik snel naar een kamer in de stad waar ik studeerde. Het was wel even wennen, maar ik kwam er snel bovenop. Toen kwam de episode met de viking. Maar die was niet vrij. Maar later toch wel. Het liep op niets uit, ik was weer single. Ik besprak het allemaal met vrienden en vriendinnen. Velen zie ik nu nooit meer, omdat wegen nu eenmaal scheiden en tijden veranderen. Ik ben ze nog dankbaar, dat wel.
En toen dook meneer F op, zomaar. Ik wilde eigenlijk helemaal niet meer, met vriendjes enzo. Zoveel kikkers gekust hebbende, kon ik me niet voorstellen nu een prins gevonden te hebben. We maakten wat mee samen. Ik studeerde af en kreeg werk, daarna ander werk en nu weer ander werk. Mijn moeder overleed. Ik werd dertig. En al die tijd bleef meneer F.Hij vroeg me zelfs ten huwelijk.
Dat passeert de laatste dagen allemaal voor mijn geestesoog als ik s'morgens naar mijn werk fiets, in de laatste dagen als ongetrouwde vrouw. Koudwatervrees heb ik niet, al is trouwen nogal een heftige belofte. Meneer F blijft.
Onze poes Kaatje kan best schattig zijn. Zeker als ze loom tegen mijn dij aan ligt, dan slaperig opkijkt en gaapt. Echter, als je daar een foto van maakt komt ze niet zo lief over, maar eerder eng en agressief. Valt echt wel mee, hoor.
Hoe mensen door de ruimte bewegen.... dat vind ik leuk om te bekijken. Sommige mensen lopen rond alsof ze de koningin zijn, sommigen als een bang muisje. Je kunt dat goed observeren op het station. Het station is namelijk van iedereen en van niemand. Iedereen wil er snel vandaan, lijkt het. Niemand loopt er voor zijn plezier. Niet zo gek, eigenlijk, zeker niet op Utrecht Centraal met zijn viezige vloeren en vreemde, gele licht. Gek eigenlijk: er komen heel veel mensen en toch doet de NS er niks aan om het wat gezelliger te maken. Waarschijnlijk omdat het de bedoeling is dat we gauw doorlopen? Er komen zo'n 151.228 reizigers per dag. Het is natuurlijk niet handig als die lekker gaan slenteren ofzo.
Over tien dagen gaan we trouwen. Ik geloof niet dat ik woorden heb om te vertellen hoe ik naar die dag uitkijk, hoe geweldig ik het vind om met mijn lief die stap te wagen. Ik hoop dat het een topdag wordt.
Ondertrouw bleek trouwens een ontluisterende ervaring. De ambtenarin was erg aardig hoor, daar niet van. Misschien was ze iets té vriendelijk. Ze bleef maar doorgaan over allerlei details, ook al had ik vriendelijk maar dringend het onderwerp afgedaan. Ook al deed het niet écht ter zake. We zijn waarschijnlijk voor gemeentelijke ambtenaren een stel om je vingers bij af te likken.
Een voorbeeld: " Oh, hier staat geen vader he" " Nee, dat klopt" " ... " (ze bleef me vragend aankijken) "mijn vader heeft me niet erkend" "Ach, maar dat kán nog steeds hoor, we kunnen het gewoon regelen, je neemt hem mee naar het stadhuis en ... " " Dat is niet nodig hoor" "Weet je het zeker? Want we kunnen het gewoon regelen en..." " Ik weet niet wie het is" "Oh"
Ik was helemaal ontnuchterd nadat het gesprek een paar van deze wendingen had genomen. Gelukkig kon ik daarna met mijn aanstaande echtgenoot lekker gaan eten. Maar och, een slechte generale is toch nodig voor een spetterende uitvoering?
Over het algemeen ben ik blij dat ik een vrouw ben. Ik ben dol op jurkjes, rokjes, hakken, lang haar. Dat werk. Maar toen ik laatst langs deze etalage liep, had ik even een man willen zijn. Om zo'n kastje met stropdassen te hebben. Verder lijken ze me helemaal niet lekker zitten, hoor. Maar toch.
Wil jij ook wel eens een man zijn, of juist een vrouw?
Waarachtig is nu zo'n slordige 7 jaar het lijfblog (of wijfblog) van Carrie. Het gaat over wat ze meemaakt, vooral. En wat haar verwondert.
"Met wat ik schrijf is het precies als met het Evangelie: men dient het ernstig te nemen, maar niet al te letterlijk." - Gerard Reve 1923-2006
" I truly believe that happiness is possible... even when you're thirty-three and have a bottom the size of two bowling balls."
- Bridget Jones, in: the Edge of Reason
Hannah Moerland: Hallo Carrie,
Ik wil je even informeren over de komst van Julia Cameron naar Nederland, voor de ee… CiNNeR: Klinkt bekend en verwonder me er tch ook wel vaak over. Meestal vind ik het wel gezellig maar heb ik … Keuken Duitsland: Wanneer je de schoonheid in de kleine dingen gaat zien, ben je pas echt gelukkig. David: Hierop reageren voelt als teruggaan in de tijd. En het was een mooie tijd, als ik me niet vergis… anna: Ja, zo is het maar net! Wel een geruststellend idee dat de wisseling van de seizoenen er altijd is. Irene: Oh ja, da’s een van mijn favorieten, naast Deep Red. Voel ik me altijd heerlijk bij en blijkbaar valt…
