Zaterdag 22 Oktober 2011 at 7:55 pm
We hadden gezellig bij Festina Lente gezeten.Geertje en ik besloten te vertrekken. Ik pakte mijn tas in. "Eigenlijk," zei de ober die naar ons tafeltje kwam "ben ik wel blij dat jullie gaan. Het is misschien vreemd dat ik het zeg." Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Pardon?" zei ik "Eén van jullie heeft Poême op, dat is het geurtje van mijn ex".
Ik bloosde zonder precies te weten waarom. " Ja, dat ben ik" zei ik. "Ik moet nu de hele tijd aan haar denken als ik langs jullie tafel loop" "Nou, " zei ik bij het weggaan, "dan hoop ik toch dat het ook leuke herinneringen bovenhaalt"
"Jawel" zei hij "maar toch, toch denk ik aan verdrietige dingen"
En dat terwijl ik eerder deze week ingehaald was door een hijgende dame die me gevraagd had: "Sorry hoor, mevrouw, dat ik uw zomaar aanspreek, maar, wat hebbu voor luchtje op? Het is heerlijk". Poême is een heftige lucht, dat weet ik. Het is zwaar, blijft lang hangen. Niet zo'n geurtje wat al weg is als je de deur uit stapt. Grappig, die reacties af en toe. Zelfs nonchalante obers blijven niet onberoerd, blijkbaar. Toch jammer dat hij aan zijn vervelende ex blijft denken, trouwens. Hij had er ook voor kunnen kiezen dat het voortaan de geur was van die aardige blonde dames met hun witte wijn aan tafel 74.
Tja.
Vrijdag 21 Oktober 2011 at 12:04 pm
Van de week zag ik een reiger, bij ons in de binnentuin. Een verdwaald dier, dat zich duidelijk zat te bedenken hoe hij in vredesnaam weer bij het water zou komen.Flap, flap. De vogel vloog met langzame, zware, diepe vleugelslagen tussen de huizen. Zijn poten staken achter zijn lichaam uit. Ik zag hoe énorm ze eigenlijk zijn, misschien wel een meter lang.
Voor mij is het altijd bijzonder om een reiger te zien. Maar deze keer was ik niet alleen. Ook onze kleine kat Kaat was gefascineerd.
Donderdag 20 Oktober 2011 at 10:03 pm
Het is vreemd om te merken wat er gebeurt met de talen die je op school hebt geleerd. Frans lijkt wel aardig te zijn blijven hangen, maar het zit nauwelijks nog in mijn actieve geheugen. Engels is niet gek, maar soms schrik ik toch van wat er weggezakt is.
Maar wat er met mijn Duits gebeurd is, is een mysterie. Toen ik onlangs Duitse vrienden te logeren had, moesten we teruggrijpen naar Engels. Al die jaren Duitse woordjes stampen lijkt voor niets geweest te zijn. Of zou het ergens in mijn geheugen zitten, waar ik nu niet bijkan? Best kans. Als je een taal niet actief gebruikt, slijt hij af. Je hoort wel eens zeggen dat wat les en wat onderdompeling wonderen kunnen verrichten.
Wat ik gelukkig nog net wel kan, is genieten van een gedicht van Rilke. Als veertienjarige las ik het voor het eerst en ik vind het nog steeds heel mooi. Het gaat over een herfstdag. Eigenlijk is het een heel gek gedicht. Meestal peppen gedichten je op, sporen ze de lezer aan.Het is een verzuchting, een constatering. Wie nu geen huis heeft, gaat het niet meer bouwen. In de zomer moet je je huis bouwen. De zomer is de tijd om er voor te zorgen dat je in de herfst en winter niet alleen bent. Als dat niet lukt, dan rest je waken, lezen en brieven schrijven. En daarin moet je berusten.Dat is niet leuk, misschien, maar het is zoals het is. Het is een aanvaarding. Shit happens, maar je kan het hebben, zoiets. Ik hou daar wel van. Wat vind jij?
Woensdag 19 Oktober 2011 at 10:11 pm
