Ik weet nooit goed hoe ik me moet gedragen bij mijn opticien. Er werken twee verkopers uit de jaren vijftig, van wie je vermoedt dat ze een polygoonstem zullen hebben. Beiden dragen een bril, dat schept vertrouwen vind ik. Het is een ouderwetse winkel met een grote toonbank.
Elke keer als ik lenzen ga kopen, gebeurt er echter iets geks. De laatste keer maakte de verkoper een rekenfout en moesten we samen op een oude enveloppe uitrekenen hoeveel geld hij me terug zou geven. De rekenmachine bleef onaangeroerd. Ik durfde niet te vragen waarom. Op de een of andere manier voel ik me nooit op mijn gemak, misschien omdat de mannen ook niet weten hoe ze het hebben.
Maar alles is beter dan de goedkope brillenzaak waar ik heen ging als student. Een echte opticien werd af en toe ingevlogen, je kon met hem een afspraak maken. Het maakte niet uit hoe op tijd je was, je moest altijd lang op hem wachten. Steeds vroeg dan weer een zestienjarige verkoper of hij je helpen kon. “Nee, ik wacht op de opticien” “Oh”. Die verkopers lachten met hun vrienden die rondhingen in de winkel, noemden zelfs vrouwtjes van 80 je en jij en hadden een attitude alsof ze de klant continu uitlachten.
Een paar weken geleden, was Eefje de Visser bij De Wereld Draait Door. Het idee is, dat bekende zangers en zangeressen liedjes van andere zangeressen en zangers ten gehore brengen. Meestal is het heel aardig, maar toen ik dit zag stokte mijn adem. Niet omdat ze nu persé zo schitterend zingt, dat doet ze ook, maar omdat ze er helemaal in zit, zich helemaal overgeeft aan wat ze doet. Dat zie je niet zo vaak, zeker niet in programma's als DWDD. Stoer.
Vandaag zou mijn moeder jarig zijn. "Sterkte! Je zult wel een moeilijke,verdrietige dag hebben" zeggen de lieve vrienden om me heen.
Natuurlijk denk ik aan haar. Natuurlijk denk ik aan hoe het geweest zou zijn, als ze niet.
Maar, als ik één ding heb geleerd, is het dit: verdriet houdt zich niet aan tijd. Dus, komt gemis juist opzetten als ik naar het station fiets, of als ik in de kroeg een biertje bestel. Zomaar, even, in alle vezels van mijn huid. Verdriet zit in denken "toen was ze er nog". Verdriet schuilt in het zien van een kennis die aan haar moeder kan vertellen dat ze in verwachting is. Verdriet zit in mensen die geirriteerd met hun ouders kunnen telefoneren.Verdriet zit in de toffe dingen die ik haar niet vertellen kan, de dingen van het leven die ik niet delen kan. Verdriet zit in stilte waar eerst geluid was.
Maar, gelukkig, als ik naar huis fiets, kan ik gewoon opeens heel dankbaar zijn voor mijn tijd met haar. En ik kan soms even bedenken wat ze gezegd zou hebben en dan enorm in de lach schieten.Gelukkig houdt liefde zich ook niet aan tijd.
Waarachtig is nu zo'n slordige 7 jaar het lijfblog (of wijfblog) van Carrie. Het gaat over wat ze meemaakt, vooral. En wat haar verwondert.
"Met wat ik schrijf is het precies als met het Evangelie: men dient het ernstig te nemen, maar niet al te letterlijk." - Gerard Reve 1923-2006
" I truly believe that happiness is possible... even when you're thirty-three and have a bottom the size of two bowling balls."
- Bridget Jones, in: the Edge of Reason
Rosie-Jay: sorry ik ben Yura niet. Ik zei deed maar alsof…. de laatste reactie van: “hihi kut wijf hahaa” was ni… Yura: hihi kut wijf hahaa CiNNeR: Klinkt bekend en verwonder me er tch ook wel vaak over. Meestal vind ik het wel gezellig maar heb ik … Keuken Duitsland: Wanneer je de schoonheid in de kleine dingen gaat zien, ben je pas echt gelukkig. David: Hierop reageren voelt als teruggaan in de tijd. En het was een mooie tijd, als ik me niet vergis… anna: Ja, zo is het maar net! Wel een geruststellend idee dat de wisseling van de seizoenen er altijd is.
