Vrijdag 04 November 2011 at 10:57 am
Deze week zag ik: de herfst.
In vol ornaat.
Het vreemde van de seizoenen vind ik, dat ze er altijd opeens zijn. Of je nu een leuke baan hebt of niet, of je nu liefdesverdriet hebt of niet. Ze komen gewoon en veranderen je omgeving.
Deze blog is onderdeel van DWZI
Woensdag 02 November 2011 at 8:52 pm
Als ik ergens over moet nadenken of als ik ergens mee zit, ga ik lopen. En dan bedoel ik niet hardlopen. Ik bedoel slenteren door mijn stad, een uur in de herfstzon kan een enorm verschil maken.
Zo kwam het dat ik vanmiddag door de Donkersteeg liep, maar eigenlijk heel ergens anders was. Plots zag ik iets bewegen. Het was Tom, die me enthousiast begroette. Het was alsof ik slaapwandelde en wakker moest worden. Dus, ik reageerde verstrooid en probeerde tegelijkertijd de situatie te redden met een grap. "Ja, ik dacht na, ik denk soms na voor de hele wereld he, dan hoeven jullie het niet te doen".
Zucht.
Maar, dacht ik nou maar echt over iets spannends. Dacht ik maar echt over de zin van het leven, of een list waardoor mijn favoriete partij meer zetels kan krijgen. Dacht ik maar over de liefde.
Nee.
Toen ik Tom en zijn vriend tegenkwam, dacht ik over de plekken waar je in Leiden gratis naar het toilet kunt. Ik.zweer.het.je.
Wel verstrooid, maar professor? Dacht het niet.
Maandag 31 Oktober 2011 at 11:49 am
We komen tegelijkertijd aan. Ik zet mijn fiets op slot en loop naar de ingang. Boven in de kleedkamer leg ik mijn jas en mijn trui in een kluis, ik grijp mijn telefoon en mijn handdoek en ik ga de grote zaal in. Vervolgens ga ik op een crosstrainer staan om mezelf lekker af te draven.
Als ik dat twintig minuten heb gedaan, zie ik hem de zaal inkomen. Hij loopt mank. Zijn voet sleept een beetje. Hij maakt geen vaart. Als hij op een apparaat staat, gaat het zo langzaam dat je soms denkt dat hij niets doet. Hij maakt met alle dames een praatje. Zijn trui heeft hij om zijn nek geknoopt. Al het personeel van de sportschool, weet wie hij is.
Wie vaak op dezelfde tijd op dezelfde plek is, gaat mensen herkennen. Dat gebeurt in treinen, op de weg en in de sportschool. Er is de vreugdeloze grootmoeder en de vader met zijn slome zoon.
Maar wie mij het meest fascineert, is de oude meneer met de klompvoet. Hij maakt dat ik blij ben met mijn lichaam. dat alles doet wat het moet doen. En ik heb enorme bewondering voor hem. Als ik er een half uur over zou doen om binnen te komen, weet ik niet of ik nog naar de sportschool zou gaan.
Woensdag 26 Oktober 2011 at 4:30 pm
"Jeroen Pauw deelde maar met tweehonderd vrouwen het bed. Al weet hij ook dat getal niet helemaal zeker, bekende hij aan journalist Rick Nieman in het TV-programma Kwestie Van Kiezen". Deze woorden staan in de Opzij van november. Beetje spuit 11 natuurlijk, want heel Nederland was al begin oktober over de presentator heen gevallen.
Zo jammer dat alleen déze uitspraak van Jeroen wordt belicht. Het is prijzenswaardig dat hij zo eerlijk geweest is. Er is lef nodig voor zoveel openheid.
En daarbij: Jeroen is 51. Stel dat hij sinds zijn achttiende "actief" zou zijn, dan komt het neer op één vrouw in de 2 maanden. Ik weet zeker dat er vele mannen zijn die een veel langer lijstje hebben. En daarbij: Jeroen heeft niet meer dan 200 vrouwen vermoord, verkracht, in elkaar geslagen of bedrogen. Hij is met ze naar bed geweest.
Nee, die Nieman dan. Toen het antwoord boven de 200 bleek te liggen maakte de keurige nieuwslezer een buiginkje voor Jeroen met het woord "respect". Dus let op: een man van boven de veertig die een andere man stoer vindt omdat hij met meer dan 200 vrouwen naar bed is geweest. Wat een treurnis.
Beetje jammer dat Opzij zo cynisch over Jeroen moet doen, zeker als heel Nederland dat al heeft gedaan. Een andere, krachtigere invalshoek was leuk geweest.
Woorden:
Beelden:
* Els
* Lee
* Margriet
* Tyla
* Aqua Libra
* Dracorubio
* Man met bril
* Woordenaar
*
Hart op straat
.
