11 september
Zaterdag 11 September 2004 at 10:09 pm
Gelukkig was ik vroeg thuis, het viel niet mee om in mijn eentje het hele huishouden te draaien, en zo had ik mooi wat tijd. Ik stopte de trekker met de dweil eromheen in de emmer, en plensde het sopje op de zwartwitte tegels van mijn het huisje wat nu sinds 3 maanden van mij was. Ik was 21, woonde drie maanden echt op mezelf, en voelde me alsof ik alles goed geregeld had. Ik bepaalde wie er in mijn huis kwam en wie niet. Wanneer ik at, en wanneer ik at. Hoe laat ik thuiskwam, en wanneer er schoongemaakt werd.
Radio 3 speelde een vrolijk deuntje, wat opeens werd onderbroken voor een extra nieuwsuitzending.
Een vliegtuig was het world trade center ingevlogen.
Húh? Kan dit? In Amerika?
New York. Daar woont mijn lievelingsneef, die ik als een broer beschouw. Two towers … hij woont om de hoek …
Pas 24 uur later hoorden we, dat hij in leven was.
Een paar dagen later ontving ik een e-mail van hem:
*_Met mij gaat het wel. Alleen die geur, die constante geur van verbrand alles vult nog steeds elke hoek van New York en mijn neus. Het leven gaat langzaamaan weer haar gang.
Restaurants zitten weer vol, nog iets leger dan daarvoor, maar er klinkt weer geluid op straat, zij het nog steeds een beetje ingetogener dan daarvoor. Ik hoor weer muziek uit cafés komen, voorzichtig aan. Ruim een week geleden was het een spookstad. Er reden bijna geen auto’s op straat. Ook niet overdag. Kun je het voorstellen? Er klonk geen muziek en de mensen schuifelden zachtjes langs elkaar. Het leven wordt nu weer beetje bij beetje weer normaal. Bijna weer normaal. Er wordt weer basebal gespeeld, er wordt weer gelachen in Broadway-musicals…
Maar die geur, die alles doordringende geur hangt er nog steeds. De geur van alles verbrand die ik ken uit Colombia na een grote aardbeving met 1000 doden. Een geur die je kent, die lijkt op een smeulend brandje op een stortplaats, maar dan iets zoeter. Een geur waarbij we maar liever niet stilstaan wat die geur nou werkelijk veroorzaakt.
En ik ben moe. Ik ben erg moe. Lichamelijk en geestelijk. Overvoed in tragedie. Ik wil zo graag weer een aflevering zien van “Alias Smith and Jones” of zoiets. Of “Daktari” met een schele leeuw. Ik wilde af en toe dat ik weer 10 jaar was en dat ik even kon schuilen bij mijn moeder, die dan zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken, dat alles wel weer goed komt.
En zoals je weet is onze lieve zwarte homo buurman weg. Is vermist. Hij werkte op te 96e verdieping van de tweede toren. Hij heeft nog naar huis gebeld, naar zijn vriendje, toen de eerste toren geraakt was en gezegd dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Dat hij niet in de Noord-toren zat die in brand stond en dat hij vanavond gewoon weer thuis zou komen. Hij is nog steeds niet thuis en dat vind ik wel verschrikkelijk. Ik flirtte altijd met hem in de lift. Eugene begroete me vaak met iets van een:“hello gorgeous” En dan antwoordde ik steevast met: “look who’s talking…”
En ik heb aan een stuk door gewerkt, nu twaalf dagen aan een. En soms twintig of meer uren achterelkaar. Maar dat zal volgende week wel minder worden. Het wordt nu al rustiger. Ik moet alleen even een paar dagen niks doen. Ik blijf gewoon erg moe. Moet gewoon even een paar dagen slapen, eten en ?
En ik ben bang voor de toekomst. Echt bang. Bang dat Bush en zijn kornuiten met de slechte ook goede te pakken nemen en dat we daardoor nog een aantal decennia oorlog zullen voeren, met alle verschrikkelijke gevolgen vandien. Ik kan al twaalf dagen geen geweld meer zien op tv. Twee voortvluchtige cowboys, die tegen wil en dank goed zijn in hun hart maar helaas door iedereen als slechterik worden aangezien, daar trek ik ongeveer de grens. Of bij een schele leeuw die zijn krijsende apevriend weer in de jungle van Afrika na dertig spannende minuten en heel veel snelle “pans” weer terug vind.
Vroeger vond ik het leuk om de New Yorkse sirenes te horen. Vond ik “echt” Maakte dat ik midden in een spannende politieserie terecht was gekomen. Nu kan ik die sirenes niet meer horen. Maken me onpasselijk. Alsof ik in een slecht geregisseerde film zit, waar ik maar niet uit kan komen.
Lieve Carrie, nu ik dit zo teruglees, klinkt het allemaal wel heel dramatisch. En soms voel ik me ook zo. Zoals nu bijvoorbeeld. Maar soms ook helemaal niet. Soms gaat het ook “gewoon” goed met me. Ben ik lekker aan het werk. Probeer zo mooi mogelijk te draaien. Kijk ik weer naar al die gekke en mooie mensen op straat. Luister ik thuis weer naar mooie muziek… Alleen die geur. Alleen die verdomde doordringende geur maakt me dan weer verdrietig… _*
mijn neef Martijn verhuisde in 1995 naar New York om het daar te gaan maken in de film-en tv wereld, als cameraman. Hij woont nu in the Village, maar in 2001 woonde hij dichtbij waar het World Trade Center stond. 24 uur na de ramp kregen we bericht dat hij nog leefde …
Nu gaat hij nova vanuit New York regisseren, om de presidentsverkiezingen te verslaan.
Ik maak me echt zorgen om Amerika en de wereld.
Bush is een groot gevaar, maar ik heb steeds het gevoel dat Kerry geen haar beter is …
